Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 27:7

Κάτι παρόμοιο λέει και ο πάνσοφος Παύλος σε όσους κλήθηκαν από τα έθνη: «Αφού, λοιπόν, δικαιωθήκαμε μέσω της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού». Αφού, λοιπόν, παρακάλεσε τις ερχόμενες γενεές, για τις οποίες και ο μακάριος Δαβίδ είπε: «Θα αναγγελθεί στον Κύριο η ερχόμενη γενεά», μεταφέρει τον λόγο στους ίδιους τους αγίους αποστόλους, ότι θα κατακτήσουν για τον Θεό την υφήλιο, και έχοντάς το κατανοήσει, ή μάλλον έχοντάς το διδαχθεί μέσω του Αγίου Πνεύματος, σκιρτά κατά κάποιον τρόπο και λέει από την πάρα πολύ μεγάλη χαρά: Θα βλαστήσουν τα τέκνα του Ιακώβ, και θα ανθίσει ο Ισραήλ, και θα γεμίσει η οικουμένη από τον καρπό του. Διότι οι θεσπέσιοι μαθητές κατάγονται από το αίμα του Ιακώβ, ο οποίος μετονομάστηκε και σε Ισραήλ. Και επειδή από την ανατολή μέχρι τη δύση, και σε όλη τη γη εξήλθε ο φθόγγος τους, και μέχρι τα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους, κλήθηκε σε επίγνωση το πλήθος των εθνών, και όπως λέει ο προφητικός λόγος, η οικουμένη γέμισε από τον καρπό του. Και τίνος άραγε; Προφανώς του Ισραήλ, δηλαδή εκείνων που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ. Διότι οι πιστεύσαντες είναι καρποί των αποστολικών κόπων· και ο θεσπέσιος Παύλος τους ονόμασε χαρά και στέφανό του· επειδή αληθινά καύχημα και δόξα των αγίων μυσταγωγών είναι όσοι σώθηκαν μέσω αυτών. <Μήπως όπως αυτός πάταξε, έτσι και ο ίδιος θα πληγεί, και όπως αυτός θανάτωσε, έτσι θα θανατωθεί;

«Πολεμώντας και ονειδίζοντας θα τους αποδιώξει». Το νόημα των προκειμένων ακολουθεί στενά τα όσα ειπώθηκαν· και θα εξηγήσουμε με ποιον τρόπο συμβαίνει αυτό. Διότι είπαμε ότι τα τέκνα του Ιακώβ θα βλαστήσουν και θα ανθίσουν, και η οικουμένη θα γεμίσει από τον καρπό του. Αλλά σαν να φέρνει κάποιος αντίρρηση και να λέει: Και όμως, ο Ισραήλ έχει ασεβήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό· διότι έγινε σκληρός και απειθής, και σκότωσε αγίους, επιτέθηκε σε κάθε δίκαιο και προφήτη, και έχει τα χέρια του γεμάτα με αίματα· πώς λοιπόν θα ανθίσει πάλι, και, σαν να μην έχει συμβεί κανένα από αυτά τα άτοπα, θα γεμίσει η οικουμένη από τον καρπό του; Σε τέτοιου είδους απορίες λοιπόν απαντά ο προφήτης: Μήπως όπως αυτός χτύπησε, έτσι θα πληγεί και ο ίδιος;

Ή μήπως, όπως αυτός εξόντωσε, έτσι θα εξοντωθεί; Διότι, λέει, στράφηκε εναντίον των αγίων με ακράτητο θυμό, και με αχαλίνωτες ορμές τους εξόντωσε, σαν να μη γνώριζε με κανέναν τρόπο να δείχνει ευσπλαχνία. Άραγε λοιπόν, με ανάλογη οργή και με ισάξια δίκη θα στραφεί εναντίον τους η πηγή της πραότητας, και έτσι θα τους εξοντώσει, όπως ακριβώς εξόντωσαν και εκείνοι τους αγίους; Ή μήπως θα υπερισχύσει μάλλον ως Θεός, και δεν θα εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά τον αγαπημένο, ο οποίος κάποτε υπήρξε εκλεκτός εξαιτίας των πατέρων; Κάτι τέτοιο είναι αυτό που έχει ειπωθεί από τον Θεό μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Τι να σου κάνω, Εφραίμ; Τι να σου κάνω, Ιούδα; Μήπως θα σε καταστήσω σαν την Αδαμά και σαν τη Σεβωείμ; Μεταστράφηκε η καρδιά μου σε αυτό.»

Επομένως, ο Ισραήλ θα ανθίσει, και η οικουμένη θα γεμίσει από τον καρπό του, σύμφωνα βέβαια με τον λόγο που έχει ήδη προαναφερθεί. Διότι δεν θα εξολοθρευτεί έτσι, λέει, όπως ακριβώς εξολόθρευσε ο ίδιος, ούτε βέβαια θα χτυπηθεί με τον ίδιο τρόπο, έστω κι αν ο ίδιος χτύπησε τους αγίους, παρακινημένος από άγριο θυμό. Ποιο είναι λοιπόν το μέτρο της οργής εναντίον τους; Μαχόμενος, λέει, και ονειδίζοντας θα τους αποδιώξει· έχοντας κατανοήσει το «θα αποδιώξει» αντί του: θα τους αποπέμψει από την οικειότητα με τον εαυτό του.

Εύλογα λοιπόν προσθέτει η προφητεία: «Έχω κατακαεί, θα φωνάξουν εκείνοι που κατοικούν σε αυτήν». Διότι το πυρ της κρίσεως του Θεού θα τους εξαναγκάσει να ομολογήσουν, ακόμη και αν δεν το θέλουν. Αλλά εκείνοι μεν, έχοντας γίνει εχθροί του Θεού, είχαν ένα τέτοιο τέλος, εμείς δε, όντας από άλλο τάγμα, ας σωφρονιστούμε από όσα εκείνοι έπαθαν, και «ας κάνουμε ειρήνη με Αυτόν». Αυτά δε ο προφητικός λόγος τα απευθύνει στους δικούς του και σε εκείνους που ανήκουν στη μερίδα του, συμβουλεύοντας και προτρέποντας. Γι' αυτό λέει: «ας κάνουμε ειρήνη με Αυτόν», όλοι «όσοι έρχονται». Ποιοι όμως είναι αυτοί, το φανερώνει μέσα από τα επόμενα λέγοντας: «τα τέκνα του Ιακώβ, θα βλαστήσει και θα ανθίσει ο Ισραήλ, και θα γεμίσει η οικουμένη από τον καρπό του», υπονοώντας σαφώς τον αποστολικό χορό. Οι απόστολοι πράγματι έγιναν «τέκνα του Ιακώβ», καθότι προήλθαν από το έθνος των Ιουδαίων και «βλάστησαν» από τον «κατά σάρκα Ισραήλ», και «άνθισαν» βλαστό αγαθό και άνθος ευωδιαστό, ώστε να γεμίσουν ολόκληρη «την οικουμένη» με την ευωδία τους. Μετά από αυτά αναφέρεται: «Μήπως όπως αυτός χτύπησε, έτσι θα πληγεί και αυτός; Και όπως αυτός εξόντωσε, έτσι θα εξοντωθεί;». Το δε νόημα του λόγου είναι το εξής: Μήπως απέδωσαν κάποιο κακό αντί κακού στα έθνη εκείνοι που τους κήρυτταν την ειρήνη;