Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 28:11

ΤΟΜΟΣ Β'. <Αυτοί που έχουν αποκοπεί από το γάλα, αυτοί που έχουν αποσπαστεί από τον μαστό, πρόσμενε θλίψη πάνω στη θλίψη, ελπίδα πάνω στην ελπίδα, ακόμη λίγο, ακόμη λίγο, εξαιτίας της χλεύης των χειλέων, μέσω ξένης γλώσσας.> Ο μεν πρώτος μας λόγος κατέληξε στο: Σε ποιον αναγγείλαμε κακά; Και σε ποιον αναγγείλαμε αγγελία;

Διότι «με χλευασμό των χειλέων», λέει, «και με άλλη γλώσσα». Το νόημα της προφητείας είναι το εξής. Στις Πράξεις των Αγίων Αποστόλων είναι γραμμένο ότι «Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής ήταν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος, και ιδού έγινε από τον ουρανό ήχος σαν ισχυρή πνοή ανέμου που ερχόταν ορμητικά.» Έπειτα λέει: «Φάνηκαν σε αυτούς διαμοιραζόμενες γλώσσες σαν από φωτιά, και κάθισε πάνω σε καθέναν από αυτούς, και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, καθώς το Πνεύμα τους έδινε την ικανότητα να εκφωνούν.» Διότι ο Χριστός τους είχε προστάξει να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν την υπόσχεση του Πατρός, μέχρις ότου ντυθούν με δύναμη εξ ύψους. Έπειτα, αφού κατέβηκαν, μιλούσαν στους Ισραηλίτες και σε όλους όσους κατάγονταν από άλλες χώρες με τις γλώσσες που τους είχαν δοθεί από τον Θεό, «και εκπλήσσονταν ακούγοντας, και μάλιστα έλεγαν, Ιδού, όλοι αυτοί που μιλούν δεν είναι Ιουδαίοι; Και πώς όλοι εμείς ακούμε τον καθένα τους να μιλά στη δική μας γλώσσα; Άλλοι όμως έλεγαν», λέει, «ότι είναι γεμάτοι από γλεύκος», δηλαδή, ότι είναι μεθυσμένοι. Αυτό, νομίζω, σημαίνει το με χλευασμό των χειλέων και με άλλη γλώσσα. Διότι μιλούσαν μεν με άλλες γλώσσες, επειδή ο παντοδύναμος Θεός είχε προαναγγείλει και αυτό.

Διότι, λέει, «με ξενόγλωσσους και με χείλη ξένων θα μιλήσω σε αυτόν τον λαό, και ούτε έτσι θα πιστέψουν». Αλλά, παρόλο που έπρεπε να δεχθούν το σημείο προς πλήρη βεβαίωση, κατανοώντας την προφητεία που είχε γίνει από τον Θεό για αυτό, αυτοί δεν το έπραξαν, αλλά κατηγορώντας τους για μέθη, παρέμειναν στην απείθεια. <Ότι θα μιλήσουν σε αυτόν τον λαό λέγοντάς του: Αυτή είναι η ανάπαυση για αυτόν που πίνει, και αυτό είναι το σύντριμμα, και δεν θέλησαν να ακούσουν.> Είπε κάπου ο Θεός, αγανακτώντας για τις παρεκτροπές των Ιουδαίων: «Ιδού, εγώ επιφέρω λιμό στη γη, όχι πείνα για ψωμί, ούτε δίψα για νερό, αλλά πείνα για το να ακούσουν τα λόγια του Κυρίου. Και από την ανατολή μέχρι τη δύση θα τρέξουν γυρεύοντας τον λόγο του Κυρίου, και δεν πρόκειται να τον βρουν». Επομένως, έχει επιβληθεί νοητός λιμός στους Ισραηλίτες, και επειδή δεν αποδέχθηκαν μέσω της πίστεως τον άρτο της ζωής που κατέβηκε από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο, για τον λόγο αυτόν ακριβώς και πολύ δικαιολογημένα βρέθηκαν σε στέρηση της θεόδοτης τροφής· «Διότι δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνο με άρτο», λέει, «αλλά με κάθε λόγο που εκπορεύεται από το στόμα του Θεού». Και συμπεριφέρθηκαν μεν υβριστικά απέναντι στον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων· επειδή όμως Εκείνος είναι αγαθός, παρότι είχαν ασεβήσει αφόρητα, τους καλούσε σε μετάνοια μέσω των αγίων αποστόλων.

Γι' αυτό προσθέτει «ελπίδα στην ελπίδα», όχι ύστερα από μακρό διάστημα της «θλίψεως»· διότι ένα βραχύ διάστημα θα μεσολαβήσει. Γι' αυτό λέει: «ακόμη λίγο, ακόμη λίγο»· «διότι η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, και η υπομονή δοκιμή, και η δοκιμή ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει». Θα έλθουν δε σε σας τα της «θλίψεως διά του ευτελισμού των χειλέων και διά γλώσσας ετέρας»· διότι αυτοί που σας θλίβουν θα συνεχίσουν να σας εξευτελίζουν, να χλευάζουν, να λοιδορούν και να βλασφημούν, χρησιμοποιώντας άλλη «γλώσσα», την οποία πρέπει να περιφρονείτε εξαιτίας της «ελπίδας» που θα σας ακολουθήσει ύστερα από «ακόμη λίγο». Αυτά μεν λοιπόν έχουν εξαγγελθεί ως προσφώνηση προς τους αποστόλους, τους μαθητές και τους ευαγγελιστές του Σωτήρος ημών, ενώ στα επόμενα ο λόγος διδάσκει προφητικώς τον λαό των Ιουδαίων, ότι ακριβώς αυτά περί της «θλίψεως» και της επί τη θλίψει «ελπίδος», αφού τα διδάχθηκαν οι μαθητές του Χριστού, θα τα «λαλήσουν» πείθοντάς τους, ότι σε αυτό έγκειται η αποταμιευμένη παρά τω Θεώ ανάπαυση, εννοώ δηλαδή στο να υφίσταται κανείς θλίψεις και να υπομένει τα πάντα υπέρ της ευσέβειας.

Και αυτό που θεωρείται, αυτή η ανάπαυση και αυτό το σύντριμμα για εκείνον που διψά και πεινά τη θεοσέβεια, αποβαίνει προς ωφέλεια. Και οι μεν αυτά θα τα πουν σε αυτόν τον λαό —ο λόγος δε υποδεικνύει τους άπιστους εκ περιτομής— ενώ οι δε δεν θα θελήσουν να ακούσουν.