Καὶ ἔσται ἀντὶ ὀσμῆς ἡδείας, κονιορτός· καὶ ἀντὶ ζώνης, σχοινίῳ ζώσῃ· καὶ ἀντὶ τοῦ κόσμου τῆς κεφαλῆς τοῦ χρυσίου, φαλάκρωμα ἕξεις διὰ τὰ ἔργα σου. Μέρος τρυφῆς ἐστι καὶ τὸ ἐν ταῖς ὀσμαῖς ἡδὺ, φαρμάκοις τισὶν ἐκθυμιωμένοις καταφαρμακευόντων τὸν ἀέρα καὶ ἡδεῖαν ἑαυτοῖς μηχανωμένων ἀναπνοήν. Ταῖς οὖν διακεχυμέναις ὑφ᾽ ἡδονῆς καὶ ὀσμὴν ἡδεῖαν μηχανωμέναις τῇ ὀσφρήσει, κονιορτὸς ἀντιδοθήσεται ὑπὸ τοῦ ἀπειλοῦντος. Λεπτὴ δέ ἐστι γῆ ἡ κόνις, ἀναπεποιημένη πρὸς τὸν ἀέρα, δυσκολίαν τινὰ περὶ τὴν ἀναπνοὴν καὶ ἀηδίαν πολλὴν ἐμποιοῦσα διὰ τὴν ἔμφραξιν. —Μύροις μὲν γὰρ καὶ θυμιάμασιν ἐπιτέρπεται ἡ ψυχὴ, ἀλλὰ μύροις τοῖς πνευματικοῖς, ὁποῖος ἦν ὁ λέγων· Χριστοῦ εὐωδία ἐσμέν· καὶ Χάρις τῷ Θεῷ, τῷ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι ἐν παντὶ τόπῳ. Τοιαύτης ἀντελαμβάνετο ὀσμῆς ἀποπνεούσης τοῦ Ἰακὼβ, ὁ πατὴρ Ἰσαάκ· Ἰδοὺ ὀσμὴ τοῦ υἱοῦ μου, ὡς ὀσμὴ ἀγροῦ πλήρους, ὃν εὐλόγησε Κύριος. Καὶ αἱ ἐν τῷ ᾌσματι δὲ νεάνιδες, αἰσθόμεναι τῆς οὐρανίου εὐωδίας τοῦ Λόγου, ἔλεγον· Εἰς ὀσμὴν μύρων σου δραμοῦμεν. Καὶ τὸ ἀρχιερατικὸν δὲ χρίσμα μύρον ἦν καλὸν καὶ τερπνὸν, ἀδελφῶν συναφείᾳ παρεικάζεσθαι ἄξιον. Τὸ τοιοῦτον μύρον τεχνίτου δεῖται, ἀπὸ Θεοῦ λαβόντος τὴν μυρεψικὴν τέχνην, εἰς τὸ ποιῆσαι χρίσμα ἅγιον, ὃ οὐκ ἀναβήσεται εἰς σάρκα ἀνθρώπου.
Μετάφραση
Και αντί για ευχάριστη οσμή, θα υπάρχει κονιορτός· και αντί για ζώνη, με σχοινί θα ζώνεσαι· και αντί για το χρυσό στολίδι του κεφαλιού, θα αποκτήσεις φαλάκρα εξαιτίας των έργων σου. Μέρος της τρυφηλής ζωής είναι και η ευχαρίστηση μέσω των οσμών, όταν αρωματίζουν τον αέρα με διάφορα υλικά που καίγονται ως θυμίαμα, μηχανευόμενοι για τον εαυτό τους ευχάριστη αναπνοή. Σε αυτές λοιπόν τις ψυχές, που έχουν χαλαρώσει από την ηδονή και επινοούν ευχάριστη οσμή για την όσφρησή τους, θα δοθεί ως αντίτιμο από εκείνον που απειλεί, ο κονιορτός. Και ο κονιορτός είναι λεπτό χώμα, που σηκώνεται στον αέρα, προκαλώντας κάποια δυσκολία στην αναπνοή και πολλή δυσφορία εξαιτίας της έμφραξης. — Διότι η ψυχή βέβαια ευφραίνεται με μύρα και θυμιάματα, αλλά με τα μύρα τα πνευματικά, όπως συνέβαινε σε εκείνον που έλεγε: «Είμαστε ευωδία Χριστού»· και «Χάρις στον Θεό, ο οποίος φανερώνει την οσμή της γνώσεώς του σε κάθε τόπο». Μια τέτοια οσμή αντιλαμβανόταν να αναδίδει ο Ιακώβ, ο πατέρας του, ο Ισαάκ: «Ιδού, η οσμή του υιού μου είναι ως οσμή αγρού γεμάτου, τον οποίο ευλόγησε ο Κύριος». Και οι νεάνιδες επίσης στο Άσμα Ασμάτων, επειδή αισθάνθηκαν την ουράνια ευωδία του Λόγου, έλεγαν: «Πίσω από την οσμή των μύρων σου θα τρέξουμε». Και το αρχιερατικό χρίσμα ήταν μύρο καλό και ευχάριστο, άξιο να παρομοιαστεί με την ενότητα των αδελφών. Ένα τέτοιο μύρο απαιτεί τεχνίτη, που να έχει λάβει από τον Θεό τη μυρεψική τέχνη, προκειμένου να παρασκευάσει άγιο χρίσμα, το οποίο δεν πρόκειται να αλειφθεί σε σάρκα ανθρώπου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες