Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 30:22

Και όχι εκείνου που δεν ήταν τέτοιος, αλλά σαν να τους παρέσυραν απερίσκεπτα οι λόγοι όλων προς οτιδήποτε. «Και θα εξαλείψεις τα είδωλα τα επαργυρωμένα και τα επιχρυσωμένα. Θα τα κάνεις λεπτή σκόνη και θα τα σκορπίσεις σαν ακάθαρτο νερό, και θα τα πετάξεις μακριά σαν κοπριά.» Ταιριάζει, νομίζω, να κατορθώσουν να το επιλέξουν αυτό τόσο εκείνοι που κλήθηκαν από τα έθνη μέσω της πίστης στην επίγνωση της αλήθειας, όσο βέβαια και αυτοί που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ. Και δεν είναι καθόλου άτοπο να πούμε ότι ταιριάζει και σε όσους προέρχονται από την ελληνική πλάνη το χωρίο: «Ο Κύριος θα σας δώσει άρτο θλίψης και νερό στενοχώριας. Και δεν θα σε πλησιάσουν πλέον αυτοί που σε πλανούν». Οι μεν ταλαίπωροι Ιουδαίοι είχαν πονηρούς καθοδηγητές, εννοώ δηλαδή τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, οι οποίοι ήθελαν να τους παρασύρουν σε οτιδήποτε τους άρεσε, απομακρύνοντάς τους από την εντολή του Μωυσή, και πείθοντάς τους να δίνουν προσοχή σε διδασκαλίες και εντάλματα ανθρώπων. Επιπλέον, ο Ισραήλ κατακρινόταν, επειδή είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό παραφροσύνης, ώστε να επιλέξει να προσκυνά ακόμη και άψυχα είδωλα. Τα παιδιά των Ελλήνων, από την άλλη πλευρά, είχαν ανόσιους δασκάλους, οι οποίοι, έχοντας ψυχική και δαιμονιώδη σοφία, κήρυξαν στη ζωή ένα αναρίθμητο πλήθος δαιμόνων, και τους δίδαξαν να προσκυνούν την κτίση παρά τον Κτίστη.

Λαμβάνοντας λοιπόν τον άρτο της ζωής και το ζωοποιό ύδωρ, και αυτοί και εκείνοι απαλλάσσονταν από τους παλαιούς δασκάλους, ή μάλλον από εκείνους που τους πλανούσαν, και, έχοντας καταδικάσει την απάτη, απομάκρυναν τα είδωλα. Διότι δικαιώθηκαν μέσω της πίστης, αποχαιρετώντας ουσιαστικά τον Σατανά και τα ακάθαρτα πνεύματα, και αποστρεφόμενοι με βδελυγμία και αποφεύγοντας εκείνους που παλαιότερα θεωρούνταν από αυτούς ως ανώτεροι, εννοώ τους ψευδώνυμους θεούς, σαν να επρόκειτο για τα πλέον μισητά πράγματα που καταλήγουν σε έσχατη ακαθαρσία. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο βδελυρό από την κοπριά και το ύδωρ της ακαθαρσίας; <Τότε θα πέσει βροχή για τον σπόρο της γης σου, και ο άρτος από τα γεννήματα της γης σου θα είναι άφθονος και θρεπτικός. Και τα κτήνη σου την ημέρα εκείνη θα βοσκήσουν σε τόπο εύφορο και ευρύχωρο.>

Αναζήτησε ο Λάβαν τους θεούς στη Λεία, και βεβαίως και στις δύο θεραπαινίδες, «και δεν τους βρήκε», λέει. Η δε Ραχήλ καθόταν πάνω τους, προφασιζόμενη τη γυναικεία της περίοδο. Τι υποδηλώνει λοιπόν αυτός ο λόγος; Η καθαίρεση των ειδώλων δεν ήταν κατόρθωμα της Συναγωγής των Ιουδαίων, ούτε εκείνων που γεννήθηκαν στη δουλεία, αλλά της νεότερης Ραχήλ, δηλαδή της Εκκλησίας, η οποία περιέβαλε με ατιμία τα χειροποίητα είδωλα, και σχεδόν εκπλήρωσε σε αυτά όσα ειπώθηκαν μέσω της φωνής του προφήτη: «Και θα αφαιρέσεις τα αργυρωμένα είδωλα, και τα επιχρυσωμένα θα τα κάνεις σκόνη, και θα τα διασκορπίσεις σαν το νερό της γυναίκας που έχει έμμηνα, και θα τα απορρίψεις σαν κοπριά». Επειδή λοιπόν δεν βρέθηκαν από τον Λάβαν οι θεοί του, προχώρησε πλέον σε ειρηνικό συμβιβασμό με τον θεσπέσιο Ιακώβ.

Και πάλι, αν κάποιοι άλλοι επιχειρήσουν με απατηλά λόγια να σας απευθύνουν διαστροφές, ούτε και αυτών τα λόγια θα δεχθούν 〈τα αυτιά σου〉· και αν, εξαπατώντας, έλεγαν: 〈«Αυτή είναι η οδός, ας πορευτούμε σε αυτήν είτε δεξιά είτε αριστερά»〉, δεν θα πειστείς σε αυτούς που τα λένε αυτά, αλλά ‹σε 〈οδό〉 βασιλική 〈θα πορευτείς〉›, βαδίζοντας τη μέση οδό και ‹χωρίς να παρεκκλίνεις ούτε 〈δεξιά〉 ούτε 〈αριστερά〉›.⌝ Γι' αυτόν τον λόγο, εφόσον δεν θα πλανάσαι πλέον, 〈θα μιάνεις τα είδωλα〉, δηλαδή θα τα θεωρήσεις μιαρά και ακάθαρτα, αποστρεφόμενος αυτά 〈σαν〉 κάποια δυσώδη 〈κοπριά〉 και επαίσχυντη ακαθαρσία. Όταν δε τα κάνεις αυτά, τότε ακόμη 〈άρτον θλίψεως και ύδωρ στενοχώριας θα σου δώσει ο Κύριος. Τότε θα υπάρξει βροχή για τον σπόρο της γης σου, και ο άρτος από το γέννημά σου θα είναι σε αφθονία και παχύς〉. ⌜Όλα θα εκπληρωθούν σε σένα, καθώς θα περνάς τη ζωή σου μέσα σε πολλή ευημερία και βαθύτατη ειρήνη· έτσι ώστε και τα ζώα που έχεις, και μάλιστα εκείνα που καλλιεργούν τη γη, να χορταίνουν τη φυσική τους τροφή. Και αυτά βέβαια εκπληρώνονταν μετά την ανανέωση της Ιερουσαλήμ στα μετέπειτα χρόνια, όταν αναπαύονταν εν ειρήνη τόσο αυτοί που κατοικούσαν στους αγρούς της υπαίθρου όσο και αυτοί που διέμεναν στις πόλεις.