Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 30:24

«Οι ταύροι σας και τα βόδια και όσοι εργάζονται τη γη θα φάνε άχυρα ανακατεμένα με λιχνισμένο κριθάρι». Ο λόγος διαμορφώνεται παίρνοντας σχήμα από όσους συνηθίζουν να καλλιεργούν τη γη, οι οποίοι όταν πλουτίσουν τη σοδειά τους από την άφθονη ροή των νερών που χύνονται άνωθεν και από τον ουρανό, τότε βεβαίως έχουν και πολλή ευκαρπία, ικανή να συντηρήσει άφθονα τη ζωή, και θερίζουν από τον αγρό χορτάρι ακόμη και για τα ζώα· μεταπλάθεται όμως και πάλι ο νους από τα αισθητά στην πνευματική θεωρία των προκειμένων. Διότι, λέει, όταν σου δοθεί από τον Θεό ο άρτος της θλίψης και το νερό της στενοχώριας, όταν δεις αυτούς που σε πλανούν και απομακρύνεις τη διάνοιά σου από αυτούς, όταν εξαλείψεις τα είδωλα και δεχθείς τον φωτισμό της αληθινής θεογνωσίας, τότε θα βρεθείς και σε πνευματική ευκαρπία. Διότι θα υπάρξει βροχή για το σπόρο της γης σου. Και με τη λέξη βροχή (υετός) εννοεί τη νοητή παράκληση μέσω του Πνεύματος. Η οποία αρδεύει τις καρδιές εκείνων που σέβονται τον Θεό και, μάλιστα, τις καθιστά εύκαρπες. Γι' αυτό ψάλλει ο Δαβίδ για όσους έχουν δικαιωθεί μέσω της πίστης στον Χριστό: «Βροχή εκούσια θα ξεχωρίσεις, ω Θεέ, για την κληρονομιά σου», δηλαδή το ευαγγελικό και σωτήριο κήρυγμα, και την παράκληση, όπως είπα, μέσω του Αγίου Πνεύματος.

Προσθέτει δε σε αυτά ο προφήτης, ότι και τα κτήνη θα βοσκήσουν σε εύφορο και ευρύχωρο τόπο· νομίζω δε ότι με τη λέξη κτήνη εννοεί ίσως τους ολιγονόους και πιο απλοϊκούς, οι οποίοι, αν και είναι βραδείς στη διάνοια, εφόσον κλήθηκαν άπαξ στην επίγνωση του Θεού μέσω της πίστης, θα βρουν νοητές τροφές και θα βοσκήσουν σε εύφορο τόπο, δηλαδή στη θεόπνευστη Γραφή, η οποία αποτελεί αληθινά την ευρυχωρία. Διότι είναι πλατιά και άφθονη και κατευθύνει προς την ευσέβεια. Όσο για τους ταύρους, δηλαδή τα βόδια που καλλιεργούν τη γη, λέει ότι θα φάνε άχυρα αναμειγμένα με λιχνισμένο κριθάρι, δηλαδή θα απολαμβάνουν πνευματική ευτροφία.

Αυτά, λοιπόν, θα μπορούσαν να αναφέρονται στους χρόνους που υποδείχθηκαν, αλλά τα όσα ακολουθούν, διά των οποίων έχει ειπωθεί: 〈και θα υπάρχει σε κάθε ψηλό όρος και σε κάθε μετέωρο βουνό τρεχούμενο νερό〉, εξαναγκάζουν ακόμη και αυτόν που δεν το επιθυμεί να καταφύγει στην αλληγορία. Και ποιο νόημα έχει αυτό που προστίθεται στη συνέχεια: 〈εκείνη την ημέρα, όταν καταστραφούν πολλοί και όταν πέσουν πύργοι, το φως της σελήνης θα είναι ως το φως του ήλιου και το φως του ήλιου θα είναι επταπλάσιο, ως το φως επτά ημερών μέσα σε μία ημέρα, όταν ο Κύριος θα θεραπεύσει το σύντριμμα του λαού του, και θα γιατρέψει την οδύνη της πληγής σου〉; Διότι, ποια ακολουθία θα μπορούσαν να διατηρούν αυτά με όσα ειπώθηκαν προηγουμένως; Είναι αναγκαίο λοιπόν, λέω, να εξετάσουμε ότι και αυτά έχουν προστεθεί σε λογική συνέχεια με τα προλεχθέντα· διότι, εφόσον ο λόγος έδωσε σωματικές υποσχέσεις, λέγοντας: 〈και ο άρτος του γεννήματός σου θα είναι σε αφθονία και παχύς· και τα κτήνη σου θα βοσκήσουν εκείνη την ημέρα σε τόπο εύφορο και ευρύχωρο, οι ταύροι σας και τα βόδια που καλλιεργούν τη γη θα φάνε άχυρα ανακατεμένα με λιχνισμένο κριθάρι〉, εύλογα, πλάι στις σωματικές, προσθέτει και τις θειότερες υποσχέσεις σε όσους είναι άξιοι αυτών. Και αυτό σημαίνει το εξής: 〈και θα υπάρχει σε κάθε ψηλό όρος και σε κάθε μετέωρο βουνό τρεχούμενο νερό〉.