Ὦ τοίνυν, φησὶν, οἱ τὴν οὕτως αἰσχρὰν καὶ βδελυρωτάτην ἀπιστίαν νενοσηκότες, οἱ τὸν τῶν ὅλων καταλελοιπότες Θεὸν, καὶ τὰς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρίας ἀσυνέτως ἐρανιζόμενοι, καὶ τὴν ἐπὶ τούτῳ σκέψιν ἄνομόν τε καὶ καταγέλαστον, οὐκ οἶδ᾽ ὅπως, τετιμηκότες, ἐπιστράφητε πρὸς Θεὸν, βουλεύσασθε τὰ ἀμείνω, λέγετε καὶ ὑμεῖς· «Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, μακάριος ἄνθρωπος ὁ ἐλπίζων ἐπὶ σέ.» <Ὅτι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀφελοῦνται οἱ ἄνθρωποι τὰ χειροποίητα αὐτῶν τὰ ἀργυρᾶ, καὶ τὰ χρυσᾶ, ἃ ἐποίησαν αἱ χεῖρες αὐτῶν, καὶ πεσεῖται Ἀσσούρ.
Μετάφραση
Ω λοιπόν, λέει, εσείς που πάσχετε από την τόσο αισχρή και βδελυρή απιστία, που εγκαταλείψατε τον Θεό των όλων, και αναζητάτε ασύνετα ανθρώπινες βοήθειες, και έχετε τιμήσει, δεν ξέρω πώς, αυτήν την άνομη και καταγέλαστη σκέψη, επιστρέψτε προς τον Θεό, σκεφτείτε τα καλύτερα, πείτε και εσείς: «Κύριε ο Θεός των δυνάμεων, μακάριος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει σε εσένα.» Διότι την ημέρα εκείνη θα αποβάλουν οι άνθρωποι τα χειροποίητα είδωλά τους, τα ασημένια και τα χρυσά, που έφτιαξαν τα χέρια τους, και θα πέσει η Ασσούρ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες