Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 32:10

«Δεμάτι που δεν έχει τη δύναμη να κάνει αλεύρι». Καταναλώθηκε λοιπόν, λέει, ο τρύγος, δηλαδή, δεν θα ονομάζεσαι πλέον αμπελώνας. Διότι δεν έχεις τίποτα από τα ώριμα σταφύλια. Σταμάτησε η σπορά, δεν θα είσαι πλέον γη με καλή παραγωγή και τροφή ήμερων καρπών. Γι' αυτόν τον λόγο και πολύ δικαιολογημένα εκπλαγείτε, δηλαδή, μείνετε έκθαμβοι και απορήστε. Λυπηθείτε, εσείς που νιώθατε ασφάλεια. Διότι εσείς που παλαιότερα καυχιόσασταν, λέει, για τον Θεό, όταν θρηνήσετε βλέποντας την καρδιά σας έρημη από κάθε αγαθό, τότε, ακριβώς τότε λυπηθείτε. Ξεντυθείτε, μείνετε γυμνές, δέστε τη μέση σας και χτυπάτε τα στήθη σας. Εξαιτίας του επιθυμητού αγρού και του γεννήματος της αμπέλου. Αιτία του θρήνου, λέει, είναι το ότι χάθηκε και αφανίστηκε εντελώς ο επιθυμητός αγρός και ο αξιοθαύμαστος αμπελώνας.

Αντί δε του «θυγατέρες εν ελπίδι», οι υπόλοιποι ερμηνευτές ομοφώνως είπαν «θυγατέρες που έχουν πεποίθηση»· διότι φαίνονταν ακόμη τότε, ως «πλούσιες» και «ευημερούσες» που ήταν, να υπερηφανεύονται και να «έχουν πεποίθηση» στον πλούτο τους. Θα μπορούσες να πεις ότι οι μεν πρώτες, οι «γυναίκες», υποδηλώνουν τις συνάξεις των Ιουδαίων στους παλαιούς χρόνους και τα πλήθη που συγκεντρώνονταν σε αυτές, ενώ οι «θυγατέρες» τις συναγωγές των ίδιων που θα συγκροτούνταν στους μετέπειτα χρόνους. Και βέβαια, ο λόγος προστάζει και τα δύο προαναφερθέντα τάγματα να «ακούσουν» εντατικά και με προσοχή τα όσα ακολουθούν, μέσω των οποίων διδάσκει ότι πρέπει αυτές να κάνουν μνεία κάποιου «έτους ημερών» και να το πράξουν αυτό «με οδύνη», και επιπλέον να θέσουν για τον εαυτό τους μια αγαθή «ελπίδα». Ως «έτος», ο προφητικός λόγος διδάσκει τον χρόνο του ευαγγελικού κηρύγματος, κατά τον οποίο ο Σωτήρας και Κύριός μας, συναναστρεφόμενος τους ανθρώπους, κήρυττε. Και αυτό είναι φανερό από το ότι λέγεται στη συνέχεια εκ προσώπου του Χριστού: «Πνεύμα Κυρίου είναι επάνω μου, γι' αυτό με έχρισε· με απέστειλε να ευαγγελιστώ στους πτωχούς, να κηρύξω άφεση στους αιχμαλώτους και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αναγγείλω δεκτό έτος Κυρίου». Αυτό λοιπόν το «έτος» θέλει να «θυμηθούν» οι προαναφερθείσες και να το πράξουν αυτό «με οδύνη», νιώθοντας κατάνυξη για όσα τόλμησαν, αλλά και να το κάνουν αυτό «με αγαθή ελπίδα», λόγω της «ελπίδας» που έχει υποσχεθεί σε όσους μετανοούν για τις πράξεις τους.

Όταν, λοιπόν, ήταν «αμπελώνας Κυρίου ο οίκος του Ισραήλ και ο άνθρωπος του Ιούδα νεόφυτο αγαπημένο», ήταν άφθονος ανάμεσά τους ο «τρύγος», εννοώ δηλαδή τον καιρό που στεκόταν ο ναός και το θυσιαστήριο, και από ολόκληρο το έθνος, όπως από έναν αμπελώνα, προσφέρονταν τα δώρα και οι κατά τον νόμο θυσίες. Τώρα όμως λέει: «έχει εξαντληθεί ο τρύγος και έχει παύσει». Και αν κάποτε άλλοτε, ενώ είχε σταματήσει αυτός ο «τρύγος» κατά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, επαναλήφθηκε πάλι όταν ανανεώθηκε ο τόπος, τώρα όμως πρέπει να μάθετε ότι «δεν πρόκειται πλέον να έρθει»· διότι άπαξ και διά παντός «εξαντλήθηκε και έχει παύσει», σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: «ολοκληρώθηκε», λέει, «ο τρύγος, διακηρύχθηκε ότι δεν θα έρθει».

Σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο λέει: «και θα κατεβούν ψηλοί μονόκεροι και μοσχάρια μαζί με ισχυρούς ταύρους, και θα μεθύσει η γη από το αίμα και το χώμα τους θα λιπανθεί από το πάχος». Νομίζω δε ότι το Θείο Πνεύμα χρησιμοποίησε τέτοιες απειλητικές λέξεις για να παραστήσει την εκδίκηση του Θεού εναντίον των ασεβών και για να φοβίσει όσους τις ακούν, οι οποίοι διαθέτουν συνηθισμένη και πιο χονδροειδή ακοή, επειδή δεν μπορούν όλοι να κατανοήσουν διαφορετικά τις τιμωρίες που θα επιβληθούν στους ασεβείς, ούτε να αντιληφθούν νοερά τον τρόπο της κολάσεως. Γι' αυτό χρησιμοποίησε πιο χονδροειδείς εκφράσεις και πιο συνηθισμένες λέξεις που προκαλούν φόβο, ώστε έστω και έτσι, αφού φοβηθούν, να επιστρέψουν (να μετανοήσουν) όσοι τις ακούν. Ο λόγος, υπαινισσόμενος την πολιορκία της Ιερουσαλήμ με το να πει: «κόπηκαν τα σχοινιά σου, επειδή δεν άντεξαν· το κατάρτι σου έγειρε, δεν θα ξεδιπλώσει τα πανιά· δεν θα υψώσει σημαία, έως ότου παραδοθεί σε λεηλασία». Έπειτα, στη συνέχεια, αφού μίλησε για τα έθνη που την πολιόρκησαν και για την καθολική κρίση του Θεού, η οποία θα επέλθει σε όλους τους ασεβείς, επαναλαμβάνει τον λόγο περί της Σιών και της Ιερουσαλήμ διδάσκοντας ότι θα έρθει για αυτήν «έτος ανταποδόσεως» και «ημέρα κρίσεως». Και στα προηγούμενα δε αναφερόταν το εξής: «Γυναίκες πλούσιες, σηκωθείτε», «κάντε μνεία των ημερών του έτους με οδύνη μαζί με ελπίδα».