Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 32:3

Διότι εκείνοι μεν τον λιθοβολούσαν, αυτός δε, όπως λέει ο μακάριος ευαγγελιστής, περνούσε ανάμεσά τους και προσπερνούσε έτσι, δηλαδή χωρίς να ανησυχεί. Και θα είναι για αυτούς που βρίσκονται στη Σιών σαν ορμητικός ένδοξος ποταμός σε διψασμένη γη. Διότι για τους καταγόμενους από τα έθνη, που διψούσαν και προσκλήθηκαν στην επίγνωσή του και δεν είχαν τον Λόγο που ξέρει να σώζει, έγινε σαν κάποιος ποταμός που εκχέεται με πλούσιο νάμα, και επιπλέον αυτού και ένδοξος, δηλαδή επίσημος. Διότι πάρα πολλοί άλλοι έχουν ονομαστεί ποταμοί. Και βέβαια ο μακάριος Δαβίδ, παρομοιάζοντας με ποταμούς τους αγίους μυσταγωγούς και αυτούς που ποτίζουν με τον άνωθεν εξ ουρανού λόγο όσους δέχονται την πίστη, έλεγε: «Ύψωσαν οι ποταμοί, Κύριε, ύψωσαν οι ποταμοί τις φωνές τους.» Διότι είναι ξακουστές οι φωνές των αγίων αποστόλων. Αλλά κανένας από αυτούς δεν είναι τόσο ένδοξος, όπως ακριβώς βεβαίως και ο χείμαρρος της τρυφής, δηλαδή ο Χριστός. Διότι από αυτόν λέμε ότι έχει δοθεί και σε όλους τους άλλους η ικανότητα να μπορούν να μυσταγωγούν, και να ενσταλάζουν τον ζωοποιό λόγο του Θεού στις ψυχές αυτών που πιστεύουν. <Και δεν θα στηρίζονται πλέον σε ανθρώπους, αλλά θα διαθέσουν τα αυτιά τους για να ακούν· και η καρδιά των ασθενών θα προσέξει να ακούει, και οι γλώσσες που ψελλίζουν θα μάθουν γρήγορα να λαλούν ειρήνη, και δεν θα πουν πλέον οι υπηρέτες σου, Σώπα.>

Βλέπεις πώς υπόσχεται στους άλλοτε ανόητους τη σύνεση του δίκαιου βασιλιά, ο οποίος τον έκρυψε από τους άλλους. Και λέει: «και οι γλώσσες που ψελλίζουν θα μάθουν γρήγορα να λαλούν την ειρήνη», σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: «η γλώσσα των τραυλών θα σπεύσει να μιλήσει καθαρά». Η Σιών, λοιπόν, η οποία είναι και η «διψασμένη γη», η άλλοτε έρημος, θα μπορούσε να είναι η Εκκλησία, ενώ η «καρδιά των ασθενών» και οι «γλώσσες που τραυλίζουν» συμβολίζουν τα έθνη που παλαιότερα δεν κατανοούσαν τον Θεό ούτε μιλούσαν ορθά, στα οποία υπόσχεται τη μεταβολή προς το καλύτερο. Σε αυτά προσθέτει: «και δεν θα πουν πλέον στον μωρό να κυβερνά»· όπως δηλαδή έκαναν προηγουμένως, όταν εμπιστεύονταν τις ψυχές τους στους πραγματικά μωρούς δασκάλους τους, οι οποίοι ήταν «οι σοφοί αυτού του αιώνα των οποίων τη σοφία εμώρανε ο Θεός». Αλλά, ενώ παλαιότερα ανέθεταν την κυβέρνησή τους σε αυτόν τον, εξαιτίας της μωρίας του, άθεο και πολύθεο δάσκαλο, τώρα ο Λόγος λέει ότι «δεν θα πουν πλέον στον μωρό να κυβερνά». Αντί δε του: «και δεν θα πουν πλέον οι υπηρέτες σου: Σώπα», ο Σύμμαχος λέει: «ούτε θα αποκληθεί ο δόλιος σωτήρας»· διότι, προφανώς, όλοι οι παλαιοί άρχοντες, επειδή ήταν μωροί, δεν επέτρεπαν σε όσους το επιθυμούσαν να μαθαίνουν κάτι και να ρωτούν για την αλήθεια.

59. Μακάριος είναι αυτός που έχει στη Σιών, την Εκκλησία του Θεού, σπέρμα διδασκαλίας των λόγων Του, λέει ο Ησαΐας, και υιούς δικούς του και του Πνεύματος, στην άνω Ιερουσαλήμ των πρωτοτόκων. Διότι ο άνθρωπος εκείνος θα κρύβει για έναν καιρό, λέει, τους λόγους του, και θα κρυφτεί σαν από ορμητικό νερό, και στο τέλος θα φανερωθεί στη Σιών, την Εκκλησία των πιστών, σαν ένδοξος ορμητικός ποταμός σε διψασμένη γη, με τα ρείθρα της σοφίας του. Και δεν θα υπάρχουν πλέον αυτοί που ανατρέπονται από τους φθονερούς επειδή τους εμπιστεύθηκαν, αλλά θα προσφέρουν τα αυτιά τους για να ακούσουν τους λόγους του ανθρώπου εκείνου, και η καρδιά εκείνων που ασθενούν κατά την ψυχή θα προσέξει για να ακούσει. Και δεν θα πουν ποτέ πια οι υπηρέτες του φθόνου: «Σώπα»· επειδή, όντας ευσεβής, σκέφτηκε συνετά, και δεν μίλησε ανόητα, όπως οι μωροί σοφοί του κόσμου. Ούτε η καρδιά του συνέλαβε μάταια πράγματα για να διαπράξει ανομίες, και να εκφέρει πλάνη εναντίον του Θεού, ώστε να διασκορπίσει πεινασμένες ψυχές και να αφήσει κενές τις διψασμένες ψυχές. Γι' αυτό οι λόγοι του παραμένουν για την ωφέλεια πολλών, έστω κι αν αυτό δεν αρέσει στους φθονερούς.