Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 32:7

«Διότι ο μωρός θα μιλήσει μωρά, και η καρδιά του θα σκεφτεί μάταια πράγματα, για να διαπράττει ανομίες και να λέει πλάνες εναντίον του Κυρίου, ώστε να φθείρει τις ψυχές που πεινούν και να κάνει άδειες τις ψυχές που διψούν. Διότι η βουλή των πονηρών θα βουλευτεί ανομίες, ώστε να καταστρέφουν τους ταπεινούς με άδικα λόγια και να διασκορπίζουν τα λόγια των ταπεινών κατά την κρίση. Οι ευσεβείς όμως βουλεύτηκαν συνετά, και αυτή η βουλή παραμένει.» Το νόημα αυτών των προκειμένων λόγων θα μπορούσε να ταιριάξει πάρα πολύ καλά τόσο σε αυτούς από τα έθνη που κλήθηκαν μέσω της πίστεως, όσο και σε εκείνους που προέρχονται από το αίμα του Ισραήλ. Διότι οι μεν, αφού λάτρευσαν τους ψευδώνυμους θεούς, έχοντας εμπιστευθεί ανθρώπους που απόκτησαν φήμη ανάμεσά τους επειδή φαινόταν να κατέχουν σοφία και υπόληψη άκρας λογιοσύνης, παρασύρθηκαν σε παράλογο και κίβδηλο νου. Διότι πλανήθηκαν και είπαν στο ξύλο: Εσύ είσαι ο πατέρας μου, και στον λίθο: Εσύ με γέννησες· και ανακήρυξαν θεούς αυτούς που δεν ήταν θεοί. Από την άλλη, οι Ιουδαίοι, επειδή έδωσαν προσοχή σε εκείνους που έλαχε να τους καθοδηγούν, δεν αποδέχονταν την πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Επειδή νόμιζαν, ως γνώστες των Ιερών Γραμμάτων, ότι αυτά που οι ίδιοι βουλεύτηκαν ήταν ορθότερα, και ότι δεν αγνοούσαν το θέλημα του Θεού και το τι θα συντελούσε τα μέγιστα στην ωφέλεια των λαών που βρίσκονταν υπό την εξουσία τους.

Διότι ο μωρός οπωσδήποτε θα μιλήσει ανόητα πράγματα, και η καρδιά του θα σκεφτεί μάταια, έχοντας έναν σκοπό, να διαπράττει ανομίες και να λέει πλάνες εναντίον του Κυρίου. Διότι πλάνη και τίποτε άλλο δεν είναι οι φλυαρίες των Ελλήνων που έχουν συντεθεί εναντίον της δόξας του Θεού, με σκοπό να διαφθείρουν τις πεινασμένες ψυχές και να αφήσουν κενές τις διψασμένες ψυχές. Διότι κάποιες φορές ορισμένοι επιθυμούν να μαθητεύσουν, και έπειτα, πλησιάζοντάς τους απερίσκεπτα, δεν ωφελούνται απολύτως τίποτα, αλλά μάλλον μένουν κενοί, παρόλο που πείνασαν και δίψασαν να μάθουν αυτό που είναι οπωσδήποτε αναγκαίο σε αυτούς και ωφέλιμο για τη σωτηρία της ψυχής. Αλλά η βουλή των πονηρών, λέγει, θα μηχανευτεί άνομα πράγματα, και σε αυτό αποβλέπει, στο να καταστρέψει ψυχές με άδικους λόγους, και να διαλύσει τους λόγους των ταπεινών εν κρίσει. Διότι οι εραστές της κοσμικής σοφίας και οι υπερασπιστές των διεστραμμένων δογμάτων καταστρατεύονται τη διδασκαλία των αγίων μυσταγωγών, τους οποίους ονομάζει και ταπεινούς, και καταβάλλουν κάθε προσπάθεια, ώστε να διαλύσουν τους λόγους τους, αν και αυτοί έχουν διατυπωθεί με κρίση, δηλαδή όχι απρόσεκτα, αλλά μάλλον με ορθή κρίση και με την άνωθεν σοφία που προέρχεται από τον Θεό.

Γι' αυτό, σύμφωνα με τους Εβδομήκοντα, λέγεται: «και δεν θα πουν πλέον οι υπηρέτες σου Σώπα, διότι ο μωρός θα πει μωρίες». Τέτοιος ήταν αληθινά καθένας που επαγγελλόταν «τη σοφία αυτού του αιώνα». «Και η καρδιά» του «σκεφτόταν μάταια πράγματα, για να διαπράξει ανομίες και να ξεστομίσει πλάνη ενώπιον του Κυρίου, ώστε να διαστρέψει πεινασμένες ψυχές», ή σύμφωνα με τους υπόλοιπους ερμηνευτές: «για να κόψει ή να αποκόψει πεινασμένες ψυχές, και να αφήσει κενές τις διψασμένες ψυχές». Διότι όλα αυτά τα έπρατταν κατά το παρελθόν οι παλαιοί μωροί άρχοντες των ανθρώπων, και επειδή η «βουλή» τους ήταν «πονηρή», «σκέφτονταν άνομα με σκοπό να καταστρέψουν» με τους «λόγους» τους αυτούς που ήταν «ταπεινοί» στην ψυχή, ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «για να καταστρέψουν τους πράους με ψευδή λόγια και για να διασκορπίσουν τους λόγους των ταπεινών». Διότι, αν κάπου κάποιος μετριοπαθής και ταπεινός εξέφερε ορθό λόγο περί της αληθείας, τον αφάνιζαν διασκορπίζοντάς τον.

Αυτά μεν συνέβαιναν πολύ παλαιότερα, λέγει όμως ότι αυτά δεν θα γίνονται πλέον στη νέα Σιών. Διότι, αναφέρει, «δεν θα πουν στον ανόητο να άρχει, ούτε στον δόλιο θα ειπωθεί ότι είναι σωτήρας, αλλά οι ευσεβείς σκέφθηκαν συνετά, και αυτή η βουλή θα παραμείνει»· σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο, μετά την αφήγηση εναντίον των «ανόητων αρχόντων», προστίθεται: «ο άρχοντας θα λάβει αρχοντικές αποφάσεις και θα αναδείξει ηγεμόνα». Μέσω αυτών υποδηλώνονται οι απόστολοι του Σωτήρος μας, στους οποίους έχει δοθεί από τον δίκαιο Βασιλέα η αρχή της Εκκλησίας Του και η ηγεσία της. Γι' αυτό έχει λεχθεί από το δικό Του πρόσωπο: «εσύ δε, άνθρωπε, ηγεμόνα μου και γνωστέ μου». Αξίζει δε να παρατηρήσουμε ότι σε αυτές τις επαγγελίες πουθενά δεν αναφέρεται το όνομα του Ισραήλ, ούτε ο πολλάκις αναφερόμενος Ιούδας, ούτε ο Ιακώβ, επειδή η προφητεία αναφέρεται στον Χριστό και σε εκείνους που εντός της Εκκλησίας Του επιστρέφουν από την πλάνη των ανδρών. Ευλόγως λοιπόν, σύμφωνα με τους Εβδομήκοντα, στην αρχή της περικοπής ο λόγος μακάριζε εκείνους που έχουν «στη Σιών σπέρμα και οικείους στην Ιερουσαλήμ», προφανώς εννοώντας σε αυτήν την καινή Σιών και στη νέα Ιερουσαλήμ του Χριστού, στην οποία το σπέρμα των μακάριων ανδρών του παρελθόντος, αφού άνθισε, καρποφόρησε, ώστε να γεμίσει ολόκληρη η οικουμένη από την προερχόμενη από αυτούς ευλογία.

Αυτά λέγει ο Κύριος: Μακάριος είναι αυτός που έχει στη Σιών σπέρμα και οικείους στην Ιερουσαλήμ. Διότι ιδού, ένας δίκαιος βασιλιάς θα βασιλεύσει, και άρχοντες θα κυβερνήσουν με δικαιοσύνη. Και θα υπάρχει άνθρωπος που θα κρύβει τα λόγια του, και θα κρυφτεί σαν από ορμητικό νερό που παρασέρνει, και θα φανερωθεί στη Σιών ... Και δεν θα στηρίζουν πλέον την πεποίθησή τους σε ανθρώπους, αλλά θα δώσουν τα αυτιά τους για να ακούσουν. Και η καρδιά των αδυνάτων θα προσέξει στο να ακούει, και οι γλώσσες που τραυλίζουν γρήγορα θα μάθουν να μιλούν για ειρήνη. Και δεν θα πουν πια στον άφρονα να κυβερνά, και δεν θα πουν πια οι υπηρέτες σου: Σώπα. ... Και η καρδιά τους θα σκεφτεί μάταια πράγματα, για να πράξει ανομίες και να πει πλάνες εναντίον του Κυρίου, για να καταστρέψει πεινασμένες ψυχές και να αφήσει κενές τις διψασμένες ψυχές. Διότι τα σχέδια των πονηρών σχεδιάζουν ανομίες, για να καταστρέψουν τους ταπεινούς με άδικα λόγια και να διασκορπίσουν τους συλλογισμούς των ταπεινών στην κρίση. Οι ευσεβείς όμως σκέφτηκαν συνετά, και αυτή η βουλή θα παραμείνει.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΣΤ΄. — Περί των εργολάβων (εκείνων που αναλαμβάνουν ξένες υποθέσεις για ίδιον όφελος) και των εντολέων, οι οποίοι εμπλέκουν τον εαυτό τους σε ξένες δίκες. «Όπως αυτός που πιάνει την ουρά του σκύλου, έτσι είναι και εκείνος που αναμιγνύεται σε ξένη δίκη.» «Το σχέδιο των πονηρών επιδιώκει την ανομία, για να καταστρέψει τους ταπεινούς με άδικα λόγια και να διασκορπίσει τα λόγια των φτωχών κατά την κρίση.» «Όποιος επιδιώκει την εργολαβία, θα περιπέσει σε κρίση.» «Για ζήτημα που δεν σε αφορά, μην ερίζεις.» ΤΙΤΛΟΣ ΙΖ΄. — Περί των χρηστών επισκόπων και εκείνων που φυλάττουν τις εντολές του Θεού. «Κάθε άνθρωπος, ο οποίος φέρει πάνω του σωματικό ψεγάδι, δεν θα προσέλθει για να προσφέρει θυσία. Άνθρωπος τυφλός, ή χωλός, ή με κομμένη μύτη, ή ακρωτηριασμένος, ή εκείνος που έχει συντριβή στο χέρι ή στο πόδι, ή είναι καμπούρης, ή έχει λεύκωμα στους οφθαλμούς, ή πάσχει από ασθένεια των βλεφάρων, ή εκείνος που έχει πάνω του άγρια ψώρα, ή λειχήνα, ή είναι μονόρχις, δεν θα πλησιάσει για να προσφέρει θυσίες στον Κύριο, διότι φέρει ψεγάδι. Από τα άγια δώρα μπορεί να τρώει, όμως δεν θα προσέλθει στο καταπέτασμα και δεν θα πλησιάσει στο θυσιαστήριό μου.»