Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 32:9

Διότι αυτό, νομίζω, διδάσκει προσθέτοντας: «Οι δε ευσεβείς βουλεύθηκαν συνετά, και αυτή η βουλή παραμένει». Διότι αδράνησε η κομπαστική φλυαρία των σοφών αυτού του κόσμου. Επικράτησε, πράγματι, η βουλή των ευσεβών, δηλαδή η διδασκαλία, ήτοι το κήρυγμα. Και ευσεβείς λέμε ότι είναι εκείνοι που ιερουργούν τον θείο και ευαγγελικό λόγο σε όλη τη γη. «Γυναίκες πλούσιες, σηκωθείτε και ακούστε τη φωνή μου· θυγατέρες, με ελπίδα ακούστε τα λόγια μου. Κάντε μνεία των ημερών του έτους με οδύνη μαζί με ελπίδα». Είναι συνήθεια στη θεία και θεόπνευστη Γραφή να αποδίδει πολλές φορές πρόσωπο γυναικών είτε σε πόλεις είτε και σε κώμες, αλλά και όταν υπάρχει μία μητρόπολη, να αποκαλεί τις άλλες θυγατέρες της, όπως ακριβώς βέβαια λέει και ο θεσπέσιος Δαβίδ για τη Σιών, δηλαδή την Ιερουσαλήμ, και τις γύρω από αυτήν περιοχές: «Άκουσε και ευφράνθηκε η Σιών, και αγαλλίασαν οι θυγατέρες της Ιουδαίας»· διότι πάντοτε, κατά κάποιον τρόπο, γύρω από τη μητέρα που ηγείται όλων βρίσκονται οι μικρές και υποκείμενες σε αυτήν πόλεις. Εισάγεται λοιπόν σε αυτά για εμάς το πρόσωπο του ίδιου του Σωτήρα, να συμβουλεύει τις πόλεις της Ιουδαίας και να λέει: «Γυναίκες πλούσιες, σηκωθείτε, και ακούστε τη φωνή μου».

Αφού ο λόγος προφήτευσε την επιφάνεια του Χριστού και την ορθή, «μετά κρίσεως», επιστασία των αποστόλων του, λέγοντας: «Ιδού, βασιλιάς δίκαιος θα βασιλεύσει, και άρχοντες με κρίση θα άρξουν», στη συνέχεια, επισυνάπτοντας την επιστροφή των εθνών στον Θεό, απευθύνεται προς τον λαό της περιτομής μέσα από τα προκείμενα χωρία, παρακινώντας τον να κλάψει πικρά, να θρηνήσει και να οδύρεται ως λαός που «εξέπεσε της χάριτος του Θεού» εξαιτίας της απιστίας του προς Αυτόν. Επικρίνοντας δε το άνανδρο της ψυχής τους και τη θηλυπρέπειά τους, τους αποκαλεί «γυναίκες». Αναφέρει, επίσης, ότι οι συναγωγές τους υποδηλώνονται μέσω της προφητείας που λέει: «Γυναίκες πλούσιες, σηκωθείτε», ή, σύμφωνα με τους άλλους ερμηνευτές: «Γυναίκες που ευημερείτε». Διότι πράγματι ήταν κάποτε στο παρελθόν, κατά Θεόν, πλούσιες και ευημερούσες. Εκτός εάν τις αποκαλεί «πλούσιες» και «ευημερούσες» επειδή φαίνονταν να πλεονάζουν σε υλικό πλούτο και να ζουν τρυφηλά. Επομένως, ο λόγος τις προτρέπει να μην προσέχουν τα λεγόμενα με νωθρότητα ούτε επιφανειακά, αλλά με εγρήγορση και με συντεταγμένη προσοχή. Γι' αυτό λέει: «Σηκωθείτε και ακούστε τη φωνή μου». Μήπως, άραγε, τις προστάζει να σηκωθούν επειδή ακριβώς έχουν πέσει;

Αντί δε του «θυγατέρες εν ελπίδι», οι υπόλοιποι ερμηνευτές ομοφώνως είπαν «θυγατέρες που έχουν πεποίθηση»· διότι φαίνονταν ακόμη τότε, ως «πλούσιες» και «ευημερούσες» που ήταν, να υπερηφανεύονται και να «έχουν πεποίθηση» στον πλούτο τους. Θα μπορούσες να πεις ότι οι μεν πρώτες, οι «γυναίκες», υποδηλώνουν τις συνάξεις των Ιουδαίων στους παλαιούς χρόνους και τα πλήθη που συγκεντρώνονταν σε αυτές, ενώ οι «θυγατέρες» τις συναγωγές των ίδιων που θα συγκροτούνταν στους μετέπειτα χρόνους. Και βέβαια, ο λόγος προστάζει και τα δύο προαναφερθέντα τάγματα να «ακούσουν» εντατικά και με προσοχή τα όσα ακολουθούν, μέσω των οποίων διδάσκει ότι πρέπει αυτές να κάνουν μνεία κάποιου «έτους ημερών» και να το πράξουν αυτό «με οδύνη», και επιπλέον να θέσουν για τον εαυτό τους μια αγαθή «ελπίδα». Ως «έτος», ο προφητικός λόγος διδάσκει τον χρόνο του ευαγγελικού κηρύγματος, κατά τον οποίο ο Σωτήρας και Κύριός μας, συναναστρεφόμενος τους ανθρώπους, κήρυττε. Και αυτό είναι φανερό από το ότι λέγεται στη συνέχεια εκ προσώπου του Χριστού: «Πνεύμα Κυρίου είναι επάνω μου, γι' αυτό με έχρισε· με απέστειλε να ευαγγελιστώ στους πτωχούς, να κηρύξω άφεση στους αιχμαλώτους και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αναγγείλω δεκτό έτος Κυρίου». Αυτό λοιπόν το «έτος» θέλει να «θυμηθούν» οι προαναφερθείσες και να το πράξουν αυτό «με οδύνη», νιώθοντας κατάνυξη για όσα τόλμησαν, αλλά και να το κάνουν αυτό «με αγαθή ελπίδα», λόγω της «ελπίδας» που έχει υποσχεθεί σε όσους μετανοούν για τις πράξεις τους.

Σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο λέει: «και θα κατεβούν ψηλοί μονόκεροι και μοσχάρια μαζί με ισχυρούς ταύρους, και θα μεθύσει η γη από το αίμα και το χώμα τους θα λιπανθεί από το πάχος». Νομίζω δε ότι το Θείο Πνεύμα χρησιμοποίησε τέτοιες απειλητικές λέξεις για να παραστήσει την εκδίκηση του Θεού εναντίον των ασεβών και για να φοβίσει όσους τις ακούν, οι οποίοι διαθέτουν συνηθισμένη και πιο χονδροειδή ακοή, επειδή δεν μπορούν όλοι να κατανοήσουν διαφορετικά τις τιμωρίες που θα επιβληθούν στους ασεβείς, ούτε να αντιληφθούν νοερά τον τρόπο της κολάσεως. Γι' αυτό χρησιμοποίησε πιο χονδροειδείς εκφράσεις και πιο συνηθισμένες λέξεις που προκαλούν φόβο, ώστε έστω και έτσι, αφού φοβηθούν, να επιστρέψουν (να μετανοήσουν) όσοι τις ακούν. Ο λόγος, υπαινισσόμενος την πολιορκία της Ιερουσαλήμ με το να πει: «κόπηκαν τα σχοινιά σου, επειδή δεν άντεξαν· το κατάρτι σου έγειρε, δεν θα ξεδιπλώσει τα πανιά· δεν θα υψώσει σημαία, έως ότου παραδοθεί σε λεηλασία». Έπειτα, στη συνέχεια, αφού μίλησε για τα έθνη που την πολιόρκησαν και για την καθολική κρίση του Θεού, η οποία θα επέλθει σε όλους τους ασεβείς, επαναλαμβάνει τον λόγο περί της Σιών και της Ιερουσαλήμ διδάσκοντας ότι θα έρθει για αυτήν «έτος ανταποδόσεως» και «ημέρα κρίσεως». Και στα προηγούμενα δε αναφερόταν το εξής: «Γυναίκες πλούσιες, σηκωθείτε», «κάντε μνεία των ημερών του έτους με οδύνη μαζί με ελπίδα».

Πλούσιες γυναίκες, σηκωθείτε και ακούστε τη φωνή μου· κόρες γεμάτες αυτοπεποίθηση, ακούστε τα λόγια μου. Θυμηθείτε με οδύνη, παρόλη την ελπίδα σας, τις ημέρες του έτους· καταναλώθηκε ο τρυγητός, σταμάτησε η σπορά και δεν πρόκειται πλέον να έρθει. Εσείς που ευημερείτε τρομάξτε, λυπηθείτε εσείς που έχετε υπερβολική σιγουριά, γδυθείτε, μείνετε γυμνές, ζώστε με σάκους τη μέση σας και χτυπήστε τα στήθη σας θρηνώντας για τον εύφορο αγρό και για το γέννημα του αμπελιού. Στη γη του λαού μου θα φυτρώσουν αγκάθια και χόρτα, και από κάθε σπίτι θα αφαιρεθεί η χαρά· πλούσια πόλη με σπίτια εγκαταλειμμένα· θα εγκαταλείψουν τον πλούτο της πόλης και τα επιθυμητά σπίτια· και τα χωριά θα γίνουν σπήλαια για πάντα ... έως ότου έλθει πάνω σας πνεύμα από ψηλά. Και θα γίνει έρημος το Κάρμηλο, και το Κάρμηλο θα θεωρηθεί δάσος. Και θα αναπαυθεί στην έρημο η κρίση, και η δικαιοσύνη θα κατοικήσει στο Κάρμηλο· ... και η δικαιοσύνη θα εξασφαλίσει ανάπαυση, και θα είναι ασφαλείς στον αιώνα· και ο λαός του θα κατοικήσει σε πόλη ειρήνης και θα ζήσει με ασφάλεια, και θα αναπαυθούν με πλούτο. Εάν όμως πέσει χαλάζι, δεν θα έρθει πάνω σε εσάς. Και όσοι κατοικούν στα δάση θα είναι το ίδιο ασφαλείς με εκείνους στην πεδιάδα. Μακάριοι όσοι σπέρνουν κοντά σε κάθε νερό, όπου πατάει βόδι και όνος.