Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 33:1

του όνου θα ανταλλάξεις με πρόβατο·» όμως, αν και ήταν ακάθαρτος ο προερχόμενος από τα έθνη λαός, ίσως λόγω της πλάνης του, παρ' όλα αυτά αγιάστηκε μέσω της πίστεως. Διότι στο πρόσωπο του Χριστού δικαιώθηκε, ξέπλυνε τους ρύπους των παλαιών κατηγοριών μέσω του αγίου βαπτίσματος, και αναμεμειγμένος, όπως είπα, με αυτούς που προέρχονται από τον Ισραήλ, υποτάχθηκε στον ζυγό του Σωτήρος μας. <Αλίμονο σε αυτούς που σας ταλαιπωρούν· όμως εσάς κανείς δεν μπορεί να σας κάνει ταλαίπωρους, και εκείνος που σας αθετεί δεν σας αθετεί (στην πραγματικότητα). Θα αιχμαλωτιστούν αυτοί που σας αθετούν, και θα παραδοθούν, και όπως ο σκόρος στο ένδυμα, έτσι θα νικηθούν.> Ονομάζει μακάριους αυτούς που σπέρνουν σε κάθε νερό, όπου πατάει βόδι και όνος. Λέγαμε δε ότι μέσω αυτών υποδηλώνονται τόσο οι προερχόμενοι από τους Ιουδαίους, όσο βέβαια και οι προερχόμενοι από τα έθνη που προσκλήθηκαν μέσω της πίστεως στην επίγνωση του Χριστού. Αλλά ήταν φυσικό να συλλογιστούν μερικοί, και μάλιστα να πουν: Τότε πώς είναι μακάριοι τέτοιοι άνθρωποι, όταν τους καταδιώκουν όσοι έχουν κοσμικό φρόνημα, και τους περιβάλλουν συνεχώς με αφόρητες περιστάσεις, και πολλές φορές τους οδηγούν ακόμη και στον ίδιο τον θάνατο; Επανέρχεται λοιπόν ο λόγος για την παρηγορία αυτών που πίστεψαν και λέει: Αλίμονο σε εκείνους που σας ταλαιπωρούν, όμως εσάς κανείς δεν μπορεί να σας κάνει ταλαίπωρους. Διότι το να πάσχουν για τον Χριστό είναι ένδοξο για τους αγίους, ενώ για εκείνους που επιφέρουν τους διωγμούς, η πράξη αυτή γίνεται πρόξενος ολέθρου. Επομένως, τους εαυτούς τους καθιστούν ταλαίπωρους, και όχι βέβαια εκείνους που υπέφεραν, εφόσον όσοι συμπάσχουν, θα συμβασιλεύσουν μαζί με τον Χριστό.

Το σπέρμα των απειθούντων οδηγήθηκε στην απώλεια. Η δε σωτηρία μας έρχεται σε καιρό θλίψης. Επειδή ο Θεός προσφώνησε στους αγίους: «Αλίμονο σε εκείνους που σας ταλαιπωρούν· εσάς όμως κανείς δεν σας κάνει ταλαίπωρους», εκείνοι από την πάρα πολλή χαρά σχεδόν σκιρτούν και λένε ότι κάθε κόπος όσων επέλεξαν την απείθεια θα είναι ανώφελος, και ότι, νοσώντας από μεγάλη ακαρπία, θα βαδίσουν προς τον όλεθρο, ενώ η φανέρωση της σωτηρίας που πρόκειται να τους δοθεί θα γίνει οπωσδήποτε σε εύθετους καιρούς. Διότι όλη τους η δύναμη βρίσκεται στον Χριστό. Και αν ακόμη φανεί ότι ασθενούν πλήρως κάποτε, εννοώ βεβαίως ως προς το να διώκονται από τους εχθρούς, εντούτοις τότε ακριβώς Εκείνος που γνωρίζει να σώζει φανερώνει το μέγεθος της αγαθότητάς Του απέναντί τους και της άνωθεν βοήθειας.

Γι' αυτό λέω σχετικά με αυτούς: «Αλίμονο σε εκείνους που σας ταλαιπωρούν», και «αλίμονο» σε αυτούς αληθινά, διότι «κανείς δεν σας κάνει ταλαίπωρους, και εκείνος που σας αθετεί» νομίζει μεν ότι «αθετεί» ανθρώπους, αλλά «δεν αθετεί εσάς», παρά «Εκείνον που σας απέστειλε». Παρόμοια προς αυτά τυγχάνουν εκείνα με τα οποία ο Σωτήρας έλεγε στους μαθητές του: «Εκείνος που αθετεί εσάς, αθετεί εμένα, και εκείνος που αθετεί εμένα, αθετεί Εκείνον που με απέστειλε». Διότι, εφόσον υπάρχουν δύο τάγματα, όπως θα μπορούσε να πει κανείς κατά τους καιρούς των διωγμών, αφενός εκείνων που ενεργούν και αφετέρου εκείνων που πάσχουν, μακάριος θα ήταν αυτός που πάσχει αλλά δεν ενεργεί· άθλιος δε αυτός που ενεργεί αλλά δεν πάσχει. «Αλίμονο» όμως στους ίδιους θα υπάρξει και με άλλον τρόπο, επειδή «θα αλωθούν εκείνοι που αθετούν και θα παραδοθούν» σε εκείνον που παραλαμβάνει όσους γίνονται απόβλητοι από τον Θεό, ο οποίος, αφού παραλάβει τις ψυχές τους, θα τις διαφθείρει με τέτοιον τρόπο, ώστε στη συνέχεια να προστίθεται το εξής: «και όπως ο σκόρος στο ένδυμα, έτσι θα νικηθούν».

Αλίμονο σε εκείνους που σας ταλαιπωρούν, ενώ εσάς κανείς δεν σας κάνει ταλαίπωρους, και σε εκείνον που σας αθετεί, ενώ δεν αθετεί εσάς· θα αιχμαλωτιστούν όσοι αθετούν και θα παραδοθούν, και όπως ο σκόρος πάνω στο ρούχο, έτσι θα νικηθούν. ... η δε σωτηρία μας θα έρθει σε καιρό θλίψης. Από τη φωνή του φόβου σου σάστισαν οι λαοί εξαιτίας του φόβου σου, και διασκορπίστηκαν τα έθνη. Τώρα όμως θα συγκεντρωθούν τα λάφυρά σας, από μικρούς και μεγάλους· όπως ακριβώς μαζεύει κανείς ακρίδες από τα βουνά, έτσι θα σας εμπαίξουν.