Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 33:2

Διότι θα καταδικαστούν εκείνοι που συνηθίζουν να το πράττουν αυτό, δηλαδή δεν θα ξεφύγουν από τα αποτελέσματα της θείας οργής· θα παραδοθούν στις τιμωρίες που πρόκειται να τους επιβληθούν σαν να προορίζονται για καταβρόχθιση, όπως ακριβώς φθείρεται ένα ένδυμα από τον σκόρο. Επομένως, ο πόνος για τους αγίους, όπως είπα, είναι πρόξενος των αιώνιων αγαθών. Το να επιλέγει, όμως, κανείς να κακοποιεί εκείνους που είναι αφιερωμένοι στον Θεό, δεν θα μείνει ατιμώρητο για όσους το πράττουν. Αντιθέτως, θα αποτελέσει αφορμή για την έσχατη από όλες τις καταδίκες. <Κύριε, ελέησέ μας, διότι σε Εσένα έχουμε στηρίξει την ελπίδα μας.

Το σπέρμα των απειθούντων οδηγήθηκε στην απώλεια. Η δε σωτηρία μας έρχεται σε καιρό θλίψης. Επειδή ο Θεός προσφώνησε στους αγίους: «Αλίμονο σε εκείνους που σας ταλαιπωρούν· εσάς όμως κανείς δεν σας κάνει ταλαίπωρους», εκείνοι από την πάρα πολλή χαρά σχεδόν σκιρτούν και λένε ότι κάθε κόπος όσων επέλεξαν την απείθεια θα είναι ανώφελος, και ότι, νοσώντας από μεγάλη ακαρπία, θα βαδίσουν προς τον όλεθρο, ενώ η φανέρωση της σωτηρίας που πρόκειται να τους δοθεί θα γίνει οπωσδήποτε σε εύθετους καιρούς. Διότι όλη τους η δύναμη βρίσκεται στον Χριστό. Και αν ακόμη φανεί ότι ασθενούν πλήρως κάποτε, εννοώ βεβαίως ως προς το να διώκονται από τους εχθρούς, εντούτοις τότε ακριβώς Εκείνος που γνωρίζει να σώζει φανερώνει το μέγεθος της αγαθότητάς Του απέναντί τους και της άνωθεν βοήθειας.

Αφού ο προφητικός λόγος μακάρισε τους αποστόλους του Σωτήρος μας, οι οποίοι «έσπειραν» «σε Ιουδαίους και ταυτόχρονα σε Έλληνες» τα ουράνια και ευαγγελικά σπέρματα, και αφού ταλάνισε εκείνους που τα «αθέτησαν» και τρόπον τινά τους αναθεμάτισε, αναπέμπει ευχή εκ προσώπου των ίδιων των αποστόλων, η οποία λέει: «Κύριε, ελέησέ μας, διότι σε σένα στηρίξαμε την ελπίδα μας»· διότι το «σπέρμα» εκείνων που «απείθησαν» στο ευαγγελικό κήρυγμα παραδόθηκε στην «απώλεια, ενώ η δική μας σωτηρία» είσαι εσύ ο ίδιος, ω Κύριε, που συμπαραστέκεσαι σε εμάς «σε καιρό θλίψεως». Έπειτα, σχετικά με αυτούς που απίστησαν στο αποστολικό κήρυγμα, προσθέτει: «εξαιτίας της φωνής του φόβου σου, οι λαοί εκτοπίστηκαν και διασκορπίστηκαν τα έθνη», σύμφωνα δε με τον Ακύλα: «από τη φωνή του όχλου», και σύμφωνα με τον Θεοδοτίωνα: «από τη φωνή του πλήθους αναχώρησαν οι λαοί». Αυτό υποδηλώνει την πολιορκία του ιουδαϊκού έθνους, και πώς, όταν τους επιτέθηκε πλήθος εχθρών, «εκδιώχθηκαν» από τη γη τους «και διασκορπίστηκαν» ανάμεσα στα «έθνη». Αντί δε για το: «από τον φόβο σου», ο Σύμμαχος είπε: «επειδή υψώθηκες, διασπάρθηκαν», ενώ ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων: «εξαιτίας της ύψωσής σου διασκορπίστηκαν».