Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 33:21

Διότι εάν είχαν δώσει ορθές συμβουλές, δεν θα υπάκουε ο εξαχρειωμένος λαός. Μακάριοι είναι μάλλον αυτοί που έχουν επιγνώσει τον Λυτρωτή. Αλλά δεν υπήρχε, λέγει, σύνεση σε αυτόν που άκουγε. Διότι, επειδή οι Ιουδαίοι ήταν ασύνετοι, δεν αξιολογούσαν τα λόγια των ηγετών τους, ούτε διέκριναν αν τους συμβουλεύουν κάτι καλό ή αν πράττουν το αντίθετο. <Ιδού η Σιών η πόλη, το Σωτήριό μας, τα μάτια σου θα δουν την Ιερουσαλήμ, πόλη πλούσια, σκηνές που δεν πρόκειται να κλονιστούν, οι πάσσαλοι της σκηνής της θα παραμείνουν αιώνια, και τα σχοινιά της δεν πρόκειται ποτέ να κοπούν, διότι το όνομα του Κυρίου είναι μέγα ανάμεσά σας. Θα υπάρχει για εσάς τόπος, ποταμοί και διώρυγες πλατιές και ευρύχωρες.> Αφού παρεμβλήθηκαν οι λόγοι του Θεού, τους οποίους απηύθυνε προς τους ασύνετους γραμματείς των Ιουδαίων και προς εκείνους που έδιναν ανόσιες συμβουλές, εισάγεται πάλι το πρόσωπο των εραστών της αλήθειας, οι οποίοι έχουν επιγνώσει την επιφάνεια του Χριστού και λέγουν: Είτε την επί γης Εκκλησία, είτε την άνω καλλίπολη στους ουρανούς, την τροφό των αγίων.

Ώστε, είτε ονομάσει κάποιος την επίγεια Εκκλησία, είτε τη φέρει στον νου του, ένα θα είναι αυτό που δηλώνεται και από τα δύο. Διότι όσοι έχουν υπάρξει στην κάτω, θα βρεθούν εν καιρώ και σε εκείνη την άνω, στους ουρανούς. Λοιπόν, επειδή από πολλή χαρά σχεδόν σκιρτούν έχοντας γνωρίσει τη Σιών, στην οποία βρίσκεται η σωτηρία μας, δηλαδή ο Χριστός, και την υποδεικνύουν ο ένας στον άλλον, αμέσως ο θείος λόγος διαδέχεται τις φωνές τους και λέει: «Οι οφθαλμοί σου θα δουν την Ιερουσαλήμ, πόλη πλούσια»· και ομιλεί χρησιμοποιώντας την παρομοίωση με την αρχαία σκηνή στην έρημο. Και ονομάζει πλούσια τη Σιών, και λέει ότι η σκηνή θα είναι ακατάσειστη. Διότι διαβεβαιώνει πως τα σχοινιά της είναι άρρηκτα και οι πάσσαλοί της μόνιμα στερεωμένοι. Διότι η Εκκλησία είναι θεμελιωμένη και έχει ακλόνητη τη διαμονή της στο αγαθό· «Διότι οι πύλες του άδη», λέει, «δεν θα υπερισχύσουν κατ' αυτής». Και εξηγεί την αιτία για την οποία θα είναι τέτοια, και λέει σε όσους πίστεψαν στον Χριστό ότι το όνομα του Κυρίου είναι μεγάλο για εσάς. Διότι για όσους δεν αποδέχθηκαν την πίστη, το όνομα του Χριστού δεν είναι μεγάλο και δεδοξασμένο. Για εμάς όμως που πιστέψαμε, είναι μεγάλο και υψηλό. Διότι τον προσκυνούμε ως Θεό, ως αληθινό Υιό του Πατρός, ως τον Λόγο που ενανθρώπησε για τη σωτηρία των πάντων. Αυτή λοιπόν, λέει, η σκηνή που παραμένει αιώνια, θα είναι ο τόπος σας.

Διότι έχουμε συγκροτήσει την Εκκλησία του Χριστού σαν μία πόλη, κατά τον τύπο της άνω. Θα υπάρχουν δε μέσα σε αυτήν ποταμοί και διώρυγες πλατιές και ευρύχωρες.

Με αυτά υποδηλώνει τους αγίους ευαγγελιστές, τους αποστόλους, τους εκάστοτε ηγουμένους των Εκκλησιών, οι οποίοι δίκην ποτάμιου νάματος αρδεύουν τις διάνοιες των πιστών, κατακλύζοντάς τες με τους λόγους του Θεού και προσφέροντάς τους άφθονη παρηγοριά, προφανώς εκείνη που παρέχεται μέσω του Αγίου Πνεύματος. Αλλά όλοι αυτοί οι ποταμοί και οι διώρυγες δέχονται τον Ένα, τον Ύψιστο, δηλαδή προφανώς τον Χριστό, για τον οποίο έχει γραφεί: «Οι ορμές του ποταμού ευφραίνουν την πόλη του Θεού». Λέει δε κάπου και ο ίδιος μέσω της φωνής του προφήτη για τους δικούς του προσκυνητές: «Ιδού, εγώ στρέφω προς αυτούς σαν ποταμός ειρήνης και σαν χείμαρρος που κατακλύζει τη δόξα των εθνών». <Δεν θα πορευθείς αυτήν την οδό, ούτε θα την πλεύσει πλοίο φέροντας φορτίο. Διότι ο Θεός μου είναι μέγας. Ο Κύριος δεν θα με προσπεράσει. Ο Κύριος είναι κριτής μας, ο Κύριος είναι άρχοντάς μας· αυτός θα μας σώσει.> Ο λόγος μεταφέρθηκε και πάλι στο πρόσωπο εκείνων που πίστεψαν. Επειδή, δηλαδή, έκανε μνεία για ποταμούς και διώρυγες, για αυτόν τον λόγο, και πολύ εύλογα, ομιλεί περί πλοίου. Και τι άραγε υποδηλώνει, θα προσπαθήσω να το καταστήσω σαφές. Διότι πριν από την έλευση του Σωτήρα μας, ο Σατανάς λεηλατούσε την οικουμένη, χωρίς κανένας να τον επιτιμά.

Επειδή έχουμε λυτρωθεί μέσω του Χριστού, και κατοικώντας στην αγία σκηνή, δηλαδή την Εκκλησία, εντρυφούμε στους ευαγγελικούς και αποστολικούς λόγους, πήραμε θάρρος απέναντι σε εκείνον που παλαιότερα είχε τη δύναμη να μας καταδυναστεύει, και επειδή ο Χριστός θα διαφυλάξει τις καρδιές μας, μην επιτρέποντας στον εφευρέτη της ανομίας να τις καταπατά. Γι' αυτό εμείς που έχουμε πιστέψει λέμε προς αυτόν: Δεν θα πορευτείς αυτή την οδό, ούτε θα πλεύσει μεγάλο πλοίο, δηλαδή, δεν θα είμαστε πλέον βατοί στις δικές σου πλεονεξίες. Αλλά ούτε σε αυτούς τους ποταμούς θα βρεθείς, σαν κάποιο μεγάλο πλοίο. Αλλά ίσως θα έλεγε κάποιος: Από πού πήρατε το θάρρος να τα λέτε αυτά; Ναι, λέει, έχουμε το θάρρος. Διότι ο Θεός μου είναι μεγάλος, και δεν θα με προσπεράσει. δηλαδή, δεν θα περάσει από μέσα μου, όπως έκανε προηγουμένως ο Σατανάς. Δεν θα υποταχθώ στα δικά του πόδια. διότι ο Κύριος είναι ο κριτής μας. Ο Κύριος είναι ο άρχοντάς μας, ο Κύριος είναι ο βασιλιάς μας, ο ίδιος ο Κύριος θα μας σώσει.

Και προσθέτει την αιτία λέγοντας: «διότι το όνομα του Κυρίου είναι μέγα για εμάς· θα είναι για εμάς τόπος, με ποταμούς και διώρυγες πλατιές και ευρύχωρες». Αυτό ακριβώς το όνομα του Κυρίου, λέει, θα είναι τόπος για αυτήν τη νέα πόλη, την άσειστη και ακατάλυτη· γι' αυτό, επειδή είναι οικοδομημένη πάνω στον Κύριο, ο οποίος αποτελεί τον τόπο της, παραμένει άσειστη. Κατά δε τον Σύμμαχο: «εκεί», λέει, «ο Κύριος θα είναι για εμάς κραταιός τόπος ποταμών, ευρύχωρες διώρυγες, όπου δεν θα πλεύσει κωπήλατο πλοίο, ούτε προσταγή ισχυρού θα το διαπεράσει», και κατά τον Ακύλα: «εκεί», λέει, «ο υπερμεγέθης Κύριος θα είναι για εμάς τόπος ποταμών, με πλατιά ρεύματα στα χέρια, και δεν θα πλεύσει σε αυτόν κωπήλατο πλοίο, και υπερμεγέθης τριήρης δεν θα τον διαβεί». Παρόμοια απέδωσε το χωρίο και ο Θεοδοτίων. Μέσα από αυτά, ο λόγος αναφέρει ότι ο Κύριος της προαναφερθείσας πόλεως θα είναι τόπος ποταμών που έχουν ρεύματα και πλατιές διώρυγες, ώστε να λέει: «τα ορμητικά νερά του ποταμού ευφραίνουν την πόλη του Θεού», και πάλι: «ο ποταμός του Θεού γέμισε με ύδατα». Τόσο δε ασφαλείς τυγχάνουν να είναι αυτοί οι ποταμοί που ευφραίνουν την πόλη του Θεού, ώστε να μην μπορεί να πλεύσει μέσω αυτών κωπήλατο πλοίο ούτε υπερμεγέθης τριήρης, επειδή ο ίδιος ο Κύριος είναι ο τόπος τους.

Πού είναι οι σύμβουλοι; Πού είναι εκείνος που καταμετρά τους τρεφομένους, λαό μικρό και μεγάλο, τον οποίο δεν συμβούλευσε ούτε εγνώριζε λαό βαθύφωνο, ώστε να μην ακούει «λαός περιφρονημένος»; Και δεν υπάρχει σύνεση σε αυτόν που ακούει. ... τα μάτια σου θα δουν, Ιερουσαλήμ πόλη πλούσια, σκηνές που δεν θα κλονιστούν ούτε θα μετακινηθούν οι πάσσαλοι της σκηνής της ποτέ εις τον αιώνα, ούτε τα σχοινιά της θα διαρραγούν, διότι το όνομα του Κυρίου είναι μέγα. Θα υπάρχει τόπος για εσάς, ποταμοί και διώρυγες πλατιές και ευρύχωρες. Δεν θα πορευτείς αυτήν την οδό, ούτε θα την διαπλεύσει πλοίο που ελαύνεται. Διότι ο Θεός μου είναι μέγας. Δεν θα με προσπεράσει ο Κύριος ο κριτής μας ... αυτός ο Κύριος θα μας σώσει. Κόπηκαν τα σχοινιά σου, διότι δεν άντεξαν. Ο ιστός σου έγειρε, δεν θα ξεδιπλώσει τα πανιά, δεν θα υψώσει σημαία, έως ότου παραδοθεί σε λεηλασία. Τότε πολλοί χωλοί θα λάβουν λάφυρα, και ο λαός που κατοικεί μέσα σε αυτήν δεν θα πει: Κοπιάζω. Διότι θα τους συγχωρεθεί η αμαρτία.