Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 33:3

Επομένως, σε καιρό θλίψεως η σωτηρία παρέχεται προπαντός στους αγίους μυσταγωγούς. Και αυτό το αποδεικνύει ο πάνσοφος Παύλος γράφοντας: «Διότι, όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός». Αλλά και προς αυτόν είπε ο Σωτήρας των συμπάντων: «Σου αρκεί η χάρη μου. Διότι η δύναμή μου ολοκληρώνεται μέσα στην ασθένεια». <Από τη φωνή του φόβου σου εξεπλάγησαν οι λαοί.

Διότι τα ανυπόφορα δεινά βγάζουν τον άνθρωπο εκτός εαυτού και καθιστούν αυτόν που τα υφίσταται σαν να έχει χάσει τη λογική του. Εάν όμως κάποιος επέλεγε να κατανοήσει το «εξέστησαν» και με άλλον τρόπο, η λέξη θα μπορούσε να σημαίνει αντί αυτού ότι «βρέθηκαν έξω από την πατρίδα που τους γέννησε». Και έτσι διασκορπίστηκαν σε όλα τα έθνη. Και μέχρι αυτό το σημείο ακούγεται η φωνή των αγίων προφητών, ενώ στη συνέχεια εισάγεται αμέσως το πρόσωπο του Θεού να λέει προς αυτούς, δηλαδή προς τους καταπτοημένους και διασκορπισμένους, ότι: «Τώρα θα συγκεντρωθούν τα λάφυρά σας, μικρού και μεγάλου». Διότι, λέει, δεν θα αργήσετε να παραδοθείτε στους εχθρούς, ούτε η απειλή θα πάρει αναβολή. Αλλά μάλλον αμέσως θα λεηλατηθείτε, μικρός και μεγάλος. Και έτσι θα σας περισυλλέξουν εκείνοι που σας καταλεηλατούν, όπως ακριβώς αν κάποιος στους αγρούς συγκέντρωνε το πλήθος των ακρίδων, φέρνοντας σε πέρας το έργο χωρίς κόπο, αλλά μάλλον αβίαστα και σαν να επρόκειτο για παιχνίδι. Θα μπορούσε δε κάποιος να πει ότι ακριβώς αυτό έπαθε ο Ισραήλ, ο οποίος παραδόθηκε πνευματικά στον Σατανά και στα ακάθαρτα πνεύματα, σαν σε κάποιους πολεμίους για διαρπαγή, και μάλιστα στο σημείο να εμπαίζεται σαν τις ακρίδες. <Άγιος είναι ο Θεός που κατοικεί στα ύψη. Η Σιών γέμισε από κρίση και δικαιοσύνη.>

Αφού ο προφητικός λόγος μακάρισε τους αποστόλους του Σωτήρος μας, οι οποίοι «έσπειραν» «σε Ιουδαίους και ταυτόχρονα σε Έλληνες» τα ουράνια και ευαγγελικά σπέρματα, και αφού ταλάνισε εκείνους που τα «αθέτησαν» και τρόπον τινά τους αναθεμάτισε, αναπέμπει ευχή εκ προσώπου των ίδιων των αποστόλων, η οποία λέει: «Κύριε, ελέησέ μας, διότι σε σένα στηρίξαμε την ελπίδα μας»· διότι το «σπέρμα» εκείνων που «απείθησαν» στο ευαγγελικό κήρυγμα παραδόθηκε στην «απώλεια, ενώ η δική μας σωτηρία» είσαι εσύ ο ίδιος, ω Κύριε, που συμπαραστέκεσαι σε εμάς «σε καιρό θλίψεως». Έπειτα, σχετικά με αυτούς που απίστησαν στο αποστολικό κήρυγμα, προσθέτει: «εξαιτίας της φωνής του φόβου σου, οι λαοί εκτοπίστηκαν και διασκορπίστηκαν τα έθνη», σύμφωνα δε με τον Ακύλα: «από τη φωνή του όχλου», και σύμφωνα με τον Θεοδοτίωνα: «από τη φωνή του πλήθους αναχώρησαν οι λαοί». Αυτό υποδηλώνει την πολιορκία του ιουδαϊκού έθνους, και πώς, όταν τους επιτέθηκε πλήθος εχθρών, «εκδιώχθηκαν» από τη γη τους «και διασκορπίστηκαν» ανάμεσα στα «έθνη». Αντί δε για το: «από τον φόβο σου», ο Σύμμαχος είπε: «επειδή υψώθηκες, διασπάρθηκαν», ενώ ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων: «εξαιτίας της ύψωσής σου διασκορπίστηκαν».