Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 37:10

Για τον λόγο αυτό, και πολύ δικαιολογημένα, τους απαλλάσσει από τους φόβους και δεν τους αφήνει να θλίβονται από ψυχρά και γεροντικά λόγια και βαρβαρικές αθυροστομίες, αλλά μάλλον τους ενδυναμώνει με μια πολυπόθητη ελπίδα, λέγοντας ότι ο αλαζόνας τύραννος θα επιστρέψει χωρίς να το θέλει στη χώρα του, εξαιτίας ενός πονηρού πνεύματος που θα τον καταπτοήσει και θα τον ωθήσει αφόρητα σε δειλία για τη δική του βασιλεία, και ότι θα πέσει από μαχαίρι, χωρίς να κινδυνεύσει καθόλου σε ξένη χώρα, ούτε να καυχηθεί για σφαγές των πολεμίων και για ανδραγαθήματα εναντίον των εχθρών, αποκτώντας λαμπρά έπαθλα· αλλά ενώ θα βρίσκεται στη δική του γη, εκεί ακριβώς θα πέσει μέσα στη χώρα του, πράγμα παράδοξο και απροσδόκητο. Διότι εκεί που νόμιζε ότι βρισκόταν απαλλαγμένος από φόβους, εκεί έπεσε, και μάλιστα από εκείνους από τους οποίους ήταν λογικό να προστατεύεται όταν βρισκόταν σε κίνδυνο. Το ποιοι είναι δε αυτοί, θα το μάθουμε από τα επόμενα. <Και επέστρεψε ο Ραψάκης και βρήκε τον βασιλιά να πολιορκεί τη Λαμνά. Και άκουσε ο βασιλιάς των Ασσυρίων ότι εκστράτευσε ο Θαραθά, ο βασιλιάς των Αιθιόπων, για να τον πολεμήσει. Και ακούγοντάς το επέστρεψε, και έστειλε αγγελιαφόρους στον Εζεκία, λέγοντας: Έτσι να πείτε στον Εζεκία τον βασιλιά της Ιουδαίας: Ας μην σε απατά ο Θεός σου στον οποίο εμπιστεύεσαι, λέγοντας ότι δεν θα παραδοθεί η Ιερουσαλήμ στα χέρια του βασιλιά των Ασσυρίων. Ή δεν άκουσες τι έκαναν οι βασιλείς των Ασσυρίων, πώς κατέστρεψαν όλη τη γη;>

Εισάκουσον, Κύριε, επίβλεψον, Κύριε, και δες τα λόγια που έστειλε ο Σενναχειρείμ, για να χλευάσει τον ζωντανό Θεό. Από πάρα πολύ μεγάλη ευσέβεια προς τον Θεό ξεδιπλώνει το βιβλίο, όχι επειδή ο Θεός αγνοούσε το μέγεθος της αλαζονείας του Σενναχειρείμ, αλλά μάλλον καταγγέλλοντας τη βαρβαρική παραφροσύνη, και καθιστώντας τρόπον τινά μάρτυρα της θρασύτητάς του τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος εξουσιάζει τα σύμπαντα. Παρατήρησε δε πώς αναφέρεται στα λόγια του Σενναχειρείμ, αναπέμποντας την ικεσία του. Διότι ο ένας, στο μέτρο που περνούσε από το χέρι του, χλευάζοντας τη δόξα του Θεού, λέει: Ας μην σε εξαπατά ο Θεός σου, στον οποίο εσύ έχεις εναποθέσει την εμπιστοσύνη σου λέγοντας: Δεν πρόκειται να παραδοθεί η Ιερουσαλήμ στα χέρια του βασιλιά των Ασσυρίων. Ο άλλος όμως ομολογεί το μέγεθος της εξουσίας Του, ονομάζοντάς Τον Κύριο Σαβαώθ και Θεό του Ισραήλ, και Κύριο πάνω σε όλη την κτίση, την άνω και λογική. Διότι εσύ είσαι, λέει, αυτός που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ. Και επιπροσθέτως ομολογεί ότι, ακόμη κι αν ονομάζονται κάποιοι βασιλιάδες πάνω στη γη, εντούτοις ο εκ φύσεως και αληθινός βασιλιάς, που έχει τα πάντα κάτω από τα πόδια Του, είναι Αυτός και μόνον ο δημιουργός της γης και του ουρανού, ο οποίος έφερε στην ύπαρξη με ένα Του νεύμα τα όσα δεν υπήρχαν ποτέ.

Αφού ο προφήτης εξήγγειλε τα όσα προαναφέρθηκαν, ο Ραψάκης, που είχε συμπεριφερθεί με τόση αυθάδεια, αποχώρησε ξαφνικά άπρακτος από την πολιορκία, και σπεύδοντας πήγε να συναντήσει τον βασιλιά των Ασσυρίων, επειδή ο Θεός είχε προκαλέσει σύγχυση στη διάνοιά του. Ο βασιλιάς των Ασσυρίων, ενώ πολιορκούσε μια άλλη πόλη της Ιουδαίας, τη Λόμνα, μετά τη Λαχίς, καθώς τον είχε ταράξει μια δυσάρεστη είδηση σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, έσπευσε εναντίον των Αιθιόπων. Όμως δεν αμέλησε την απειλή εναντίον των Ιουδαίων, αλλά, αποστέλλοντας αγγελιαφόρους και επιστολή, διέταξε πρώτα να πουν προφορικά στον Εζεκία τα όσα περιέχονταν στο κείμενο, και έπειτα να του παραδώσουν και την ίδια την επιστολή. Έχοντας λοιπόν επαρθεί με τόσα κατορθώματα και με αυτά τα λόγια και τις υποσχέσεις, μην αγνοείς, επομένως, ότι απατά τον εαυτό του. Έπειτα, και πάλι ο ασεβής ξεστόμιζε βλάσφημα λόγια, αλαζονευόμενος κατά του Θεού, και απαριθμούσε τα έθνη που είχαν υποταχθεί στην εξουσία του, καθώς οι δικοί τους θεοί δεν τα είχαν προστατεύσει καθόλου. Αυτήν ακριβώς την αλαζονεία του Ασσυρίου εξέφραζε πρωτύτερα ο προφήτης, πριν καν συμβεί, αναφωνώντας για το μέλλον και λέγοντας: «Αλίμονο στους Ασσυρίους· η ράβδος του θυμού μου και της οργής είναι στα χέρια τους» και τα εξής. «Αυτός όμως δεν σκέφτηκε έτσι, και στην ψυχή του δεν το αναλογίστηκε έτσι», αλλά είπε: «Όπως ακριβώς έπραξα στη Σαμάρεια και στα χειροποίητα είδωλά της, έτσι θα πράξω και στην Ιερουσαλήμ και στα είδωλά της».