Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 37:14

Έπειτα, επειδή φοβήθηκε μήπως, αν καταληφθεί η χώρα του, στερηθεί τους επιφανέστατους θρόνους του, αφήνει μεν την Ιουδαία, και σπεύδει μάλλον προς τη δική του πατρίδα· όμως δεν εγκατέλειψε καθόλου την έμφυτη σκληρότητά του. Αναμμένος δε από άκρατο θυμό, ίσως επειδή δεν θέλησαν οι εκ του Ισραήλ, δηλαδή όσοι κατοικούσαν στην αγία πόλη, να πειστούν από τα λόγια του Ραψάκη και να αυτομολήσουν σε αυτόν, ο άθλιος ανοίγει και πάλι το στόμα του αυθάδικα εναντίον της δόξας του Θεού· και δίνει εντολή σε κάποιους από τους δικούς του να πάνε τρέχοντας στον Εζεκία και να του αναγγείλουν τα μηνύματά του. Και αυτά ήταν βλασφημίες κατά του Θεού, λέγοντας με σαφήνεια πως, επειδή οι θεοί των άλλων χωρών ή εθνών καταστράφηκαν μαζί με αυτούς που τους προσκυνούσαν, ούτε ο ίδιος ο Θεός των Εβραίων θα μπορούσε να τους σώσει και να τους γλιτώσει από τα χέρια των Ασσυρίων. Έπειτα απαριθμεί πόλεις που είχαν κυριευθεί, οι οποίες ήταν επόμενο να έχουν μεγάλη δύναμη, από τα παθήματα των οποίων είχαν υποφέρει και άλλοι. Με αυτά ακριβώς προσπαθεί να τρομοκρατήσει, σαν να πρόκειται να πεθάνουν, ακόμη και εκείνους που έχουν εμπιστευθεί στον παντοκράτορα Θεό. <Και πήρε ο Εζεκίας την επιστολή από τους αγγελιαφόρους, και την άνοιξε ενώπιον του Κυρίου· και προσευχήθηκε ο Εζεκίας προς τον Κύριο λέγοντας: Κύριε Σαβαώθ, ο Θεός του Ισραήλ, που κάθεσαι επί των Χερουβίμ, εσύ μόνος είσαι ο Θεός σε κάθε βασίλειο της οικουμένης. Εσύ εποίησας τον ουρανό και τη γη.>

Οι προφήτες του Θεού, όταν προανήγγελλαν τα όσα επρόκειτο να συμβούν σε πολύ μεταγενέστερους χρόνους, δεν αναγνωρίζονταν από τα πλήθη ως προφήτες εξαιτίας αυτού· διότι δεν τους θεωρούσαν προφήτες με βάση εκείνα των οποίων την έκβαση αγνοούσαν. Αλλά από τα γεγονότα για τα οποία αποκτούσαν άμεση εμπειρία των αποτελεσμάτων τους, από αυτά αντλούσαν την πεποίθηση για να πιστέψουν και στις προρρήσεις των μελλοντικών. Έτσι λοιπόν κάποτε και ο Σαμουήλ προείπε στον Σαούλ ‹για τα γαϊδούρια›, και κάποιος άλλος για κάποιον βασιλιά που ασθενούσε, και πάλι ένας άλλος προαγγέλλει τον θάνατο του βασιλιά του Ισραήλ. Και αυτό γινόταν ώστε να μην περισπάται ο λαός, από τον πόθο και την ακόρεστη επιθυμία της προγνώσεως, προς τα μαντεία και τα χρηστήρια της ειδωλολατρικής πλάνης· διότι, εφόσον ο Θεός τους παρείχε επαρκώς τη γνώση του μέλλοντος, όχι μέσω άψυχων ξόανων αλλά μέσω των προφητών Του, δεν υπήρχε πλέον κανένας λόγος να καταφεύγουν στα εξωγενή. Εξού και στο προκείμενο κείμενο, ο μεν βασιλιάς Εζεκίας, ως θεοφιλής, ‹ανέβαινε στον οίκο του Θεού› και ανέπεμπε τη γραπτή ικεσία, ο δε Θεός του αποκρίνεται στέλνοντας σε αυτόν τον προφήτη Του, τον Ησαΐα, και του παραδίδει αυτόν τον δεύτερο χρησμό, καθιστώντας του γνωστό ότι εισάκουσε τους λόγους της προσευχής του. Έπειτα, απευθυνόμενος προς τον Ασσύριο, ο οποίος καυχιόταν αλαζονικά και απειλούσε τον λαό και τον τόπο, διατυπώνει τον ακόλουθο λόγο.

Και άκουσε ο βασιλιάς των Ασσυρίων ότι εκστράτευσε ο Θαρακά, ο βασιλιάς των Αιθιόπων, για να τον πολεμήσει· και όταν το άκουσε, επέστρεψε ... ή εσύ δεν άκουσες τι έκαναν οι βασιλιάδες των Ασσυρίων ... πού είναι οι βασιλιάδες της Αμάρ και της Αρφάθ και της πόλης Σεπφαρείμ, της Αινά και της Γαυά; Και πήρε ο Εζεκίας την επιστολή από τους αγγελιαφόρους ... εισάκουσε, Κύριε, άνοιξε, Κύριε, τα μάτια σου ... αυτός είναι ο λόγος που είπε γι' αυτόν ο Θεός: Σε περιφρόνησε και σε χλεύασε η παρθένος θυγατέρα της Σιών, κούνησε το κεφάλι της εις βάρος σου η θυγατέρα της Ιερουσαλήμ. ... Και δεν ύψωσες τα μάτια σου προς τον Άγιο του Ισραήλ; Διότι μέσω των αγγελιαφόρων σου ονείδισας τον Κύριο· επειδή εσύ είπες: «Με το πλήθος των αρμάτων μου εγώ ανέβηκα στα ύψη των ορέων και στα έσχατα του Λιβάνου, και έκοψα το ύψος των κέδρων του και την ομορφιά των κυπαρισσιών του, και εισήλθα στο ύψος του δάσους, και κατασκεύασα γέφυρα, και αποξήρανα ύδατα και κάθε συγκέντρωση νερού». Δεν άκουσες αυτά που εγώ έπραξα από παλιά; Από τις αρχαίες ημέρες τα σχεδίασα, και τώρα τα φανέρωσα, ώστε να ερημώσω έθνη σε οχυρά και αυτούς που κατοικούν σε οχυρωμένες πόλεις· παρέλυσα τα χέρια τους, και ξηράνθηκαν ... Τώρα όμως την ανάπαυσή σου και την έξοδό σου και την είσοδό σου εγώ τις γνωρίζω· και ο θυμός σου, με τον οποίο οργίστηκες, και η πικρία σου ανέβηκαν προς εμένα, και θα βάλω φίμωτρο στη μύτη σου και χαλινάρι στα χείλη σου, και θα σε κάνω να επιστρέψεις από τον ίδιο δρόμο από τον οποίο ήρθες.