Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 37:27

Έπειτα, μετά από αυτό, δείχνει ότι δεν μπόρεσαν μάλλον οι ίδιοι να κατορθώσουν αυτά για τα οποία υπερηφανεύτηκαν τόσο υπερβολικά· αλλά μάλλον η απόφαση που εκδόθηκε από Εκείνον εναντίον όσων αμάρτησαν, τους δημιούργησε την εντύπωση της δυνάμεως. <Δεν άκουσες από παλιά αυτά που εγώ έκανα; Από αρχαίες ημέρες τα όρισα, και τώρα διέταξα να ερημωθούν έθνη σε οχυρά, και όσοι κατοικούν σε οχυρωμένες πόλεις. Απέσυρα τα χέρια μου και ξεράθηκαν, και έγιναν σαν ξερό άνθος πάνω στις στέγες και σαν αγριάδα.> Όλα αυτά λοιπόν, λέει, τα οποία νομίζεις ότι εσύ έχεις κατορθώσει, αποδίδοντάς τα στις δικές σου δυνάμεις, δεν ντρέπεσαι; Αλλά, ω εσύ που έχεις μάταιη υπερηφάνεια για το τίποτα, δεν άκουσες από παλιά αυτά που εγώ έκανα; Διότι αν ήθελες, λέει, να εξετάσεις προσεκτικά τα λόγια των προφητών μου, έχω ήδη πει από πριν ότι αυτά θα γίνουν. Διότι εγώ από αρχαίες ημέρες τα διέταξα, δηλαδή τα καθόρισα και τα αποφάσισα· και τώρα που το απαιτούσε ο καιρός, έφερα σε πέρας όσα είχαν προαναγγελθεί, ώστε να ερημωθούν έθνη σε οχυρωμένες πόλεις, δηλαδή όχι αδύναμα και ευάλωτα. Εγώ απέσυρα τα χέρια μου, και ξεράθηκαν. Διότι εγώ που παλαιότερα με την ανεξικακία μου τα συγκρατούσα ακόμη στη ζωή και στην ύπαρξη, απέσυρα το χέρι που τα προστάτευε, και ξεράθηκαν σαν το χορτάρι, και μαράθηκαν σαν την πόα, και παραδόθηκαν ως τροφή στη φωτιά σαν κάποια ξερή αγριάδα.

Επειδή δε ασεβούσαν, μη γνωρίζοντας τον δικό τους σωτήρα, 〈απέσυρα τα〉 δικά μου 〈χέρια〉 παραδίδοντάς τους σε εσένα για τιμωρία, και εκείνοι αμέσως ερημώθηκαν, στερημένοι από τη δική μου προστασία.⌝ Γι' αυτό και αμέσως 〈ξεράθηκαν και έγιναν σαν ξερό χόρτο πάνω στις στέγες και σαν αγριάδα〉· αυτή ακριβώς ήταν η αιτία της απώλειάς τους, το ότι δεν παρήγαγαν κανέναν αγαθό καρπό ευσέβειας. Γι' αυτό δεν παρομοιάστηκαν ούτε με άμπελο ούτε με ελιά ούτε με κάποιο από τα καρποφόρα φυτά, αλλά με 〈ξερό χόρτο〉 και 〈αγριάδα〉, όταν δικαιότατα παραδόθηκαν στο χέρι σου. Αλλά εσύ δεν τα σκέφτηκες αυτά, άρχοντα των Ασσυρίων, παρά κάνοντας άθεους και ασεβείς λογισμούς, νόμισες ότι θα κυριεύσεις την πόλη που είναι αφιερωμένη σε εμένα τον Θεό, με τον ίδιο τρόπο όπως τις υπόλοιπες που αγνοούν τον Θεό. Γνωρίζοντας όμως τις σκέψεις σου 〈και την έξοδο και την είσοδο〉 των λογισμών σου, λέω προς εσένα ακόμη και τούτα: ότι δεν μου διέφυγε ο 〈θυμός〉 τον οποίο έδειξες εναντίον του λαού που ονομάζεται δικός μου, αλλά 〈και η πικρία σου ανέβηκε σε εμένα〉, ή, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: 〈ανέβηκε η αλαζονεία σου στα αυτιά μου〉.