Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 37:3

Ο Εζεκίας, λοιπόν, φόρεσε σάκο, δηλαδή πένθιμο ένδυμα, και ανέβηκε στον οίκο του Θεού, και πολύ δικαιολογημένα. Διότι είναι επόμενο να πενθούν, να κλαίνε και να καταπονούνται όσοι βρίσκονται στο απόγειο των συμφορών, και να θέτουν την ελπίδα της σωτηρίας τους στον Θεό, να προσκολλούνται σε Αυτόν και να συχνάζουν στους άγιους τόπους, όπου είναι και το πλέον αρμόζον να απευθύνει κανείς τις ικεσίες του προς Αυτόν. <Και απέστειλε τον Ελιακείμ τον οικονόμο, και τον Σομνά τον γραμματέα, και τους πρεσβυτέρους των ιερέων ντυμένους με σάκους προς τον προφήτη Ησαΐα, τον υιό του Αμώς, και του είπαν: Αυτά λέει ο Εζεκίας: Ημέρα θλίψης, και ονειδισμού, και ελέγχου, και οργής είναι η σημερινή ημέρα, διότι έφτασαν οι ωδίνες στην έγκυο, αλλά δεν έχει τη δύναμη να γεννήσει. Ίσως εισακούσει ο Κύριος ο Θεός σου τα λόγια του Ραψάκη, τον οποίο απέστειλε ο βασιλιάς των Ασσυρίων για να χλευάσει τον ζωντανό Θεό, και ελέγξει τα λόγια που άκουσε ο Κύριος ο Θεός σου, και ας δεηθείς προς τον Κύριο τον Θεό σου για το υπόλειμμα αυτό.> Τους εξέχοντες στην ιερωσύνη και όσους ήταν στεφανωμένοι με τις ανώτατες τιμές σύμφωνα με τον νόμο, μαζί με τους άλλους, όχι φορώντας ιερά άμφια και τα πιο κατάλληλα για τη λειτουργία ενδύματα, αλλά μάλλον ντυμένους με σάκους, δηλαδή με πένθιμα ενδύματα, διέταξε να πάνε προς τον μακάριο προφήτη Ησαΐα, και να του αναγγείλουν ότι τους έχει βρει ημέρα θλίψης και ονειδισμού.

Τότε λοιπόν, στενοχωρημένος πάρα πολύ και ο βασιλιάς Εζεκίας, στέλνει κάποιον προς τον προφήτη Ησαΐα λέγοντας: «Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα θλίψης και ονειδισμού και ελέγχου και οργής, διότι έφτασαν οι ωδίνες στη γυναίκα που γεννά, αλλά δεν έχει τη δύναμη να γεννήσει.» Επομένως, ονομάζει «ημέρα οδύνης» τους πόνους που μοιάζουν με τις ωδίνες του τοκετού και τη βαρυθυμία. Βρέθηκαν λοιπόν σε ημέρα οδύνης, περιμένοντας τον όλεθρο, εκείνοι στα Ιεροσόλυμα, οι οποίοι είχαν συνταχθεί με τον Εφραΐμ όσον αφορά, εννοώ, τον τρόπο της ειδωλολατρίας.

αν δεν ήσαν οι ίδιοι υπαίτιοι γι' αυτά και, επιπλέον, εξαιτίας της αγωνίας τους μήπως τυχόν υποστούν και αυτοί τα παρόμοια με εκείνα που υπέστη η Σαμάρεια και ο λαός της ένεκα των δικών τους ασεβειών. Ο δε Εζεκίας περιεβλήθη «σάκκον» αντί βασιλικής εσθήτος, επιδεικνύοντας σημεία πένθους και κακώσεως, και με αυτό το σχήμα ανέβαινε μέσα από την πόλη, από τα βασιλικά ανάκτορα προς τον ναό του Θεού, και, δεικνύοντας τον εαυτό του ταπεινό ενώπιον του Θεού, επιζητούσε με αυτό το σχήμα να τύχει οίκτου και ελέους· διότι έστειλε τους υπόλοιπους εκ των ιερέων του Θεού, ενδεδυμένους με «σάκκους» αντί των ιερατικών τους στολών, προς τον προφήτη Ησαΐα, παραγγέλλοντάς τους να του πουν: «Τάδε λέγει ο Εζεκίας», χωρίς να προσθέσει τον τίτλο «ο βασιλεύς»· διότι δεν του επέτρεπε η περίσταση να το λέει αυτό, όντας ταπεινωμένος εξαιτίας της παρούσας συμφοράς. Έπειτα, εφόσον η παρούσα περίσταση, λέγει, είναι «ημέρα ελεγμού», επειδή ελέγχει τις αμαρτίες μας, αλλά τυγχάνει επίσης και «ημέρα οργής»· διότι ελεγχόμαστε, επειδή έχουμε πράξει έργα άξια «οργής».

Και συνέβη κατά το δέκατο τέταρτο έτος της βασιλείας του Εζεκία ... και ο βασιλιάς των Ασσυρίων έστειλε τον Ραψάκη από τη Λαχίς στην Ιερουσαλήμ προς τον βασιλιά Εζεκία με μεγάλη στρατιωτική δύναμη, και στάθηκε στο υδραγωγείο της άνω δεξαμενής, στον δρόμο του αγρού του γναφέα ... ιδού, έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου σε αυτή την τσακισμένη καλαμένια ράβδο, στην Αίγυπτο ... τώρα, λοιπόν, συνάψτε συμφωνία με τον κύριό μου τον βασιλιά των Ασσυρίων ... και πώς μπορείτε να αποστρέψετε το πρόσωπο των τοπαρχών; Υπηρέτες είναι όσοι έχουν εμπιστευθεί τους Αιγυπτίους για ίππους και αναβάτες. Και τώρα, μήπως χωρίς το θέλημα του Κυρίου ανεβήκαμε σε αυτή τη χώρα για να την πολεμήσουμε; Και ο Ελιακείμ είπε προς αυτόν ... και μη μας μιλάς ιουδαϊκά ... Και ο Ραψάκης τους είπε ... μήπως δεν απευθύνομαι στους άνδρες που κάθονται πάνω στο τείχος, οι οποίοι θα φάνε την κοπριά τους ... Και ο Ραψάκης στάθηκε και φώναξε με δυνατή φωνή στα ιουδαϊκά ... ... Αν θέλετε να ευλογηθείτε, εξέλθετε προς εμένα ... πού είναι ο θεός της Αιμάρ και της Αρφάθ; Και ο θεός της πόλεως Σεπφαρείμ; ... Και εισήλθε ο Ελιακείμ ... προς τον Εζεκία, έχοντας σχίσει τους χιτώνες τους ... ... ... Αυτά λέει ο Εζεκίας: Ημέρα θλίψεως ... διότι έφτασαν οι ωδίνες σε αυτήν που γεννά, αλλά δεν έχει τη δύναμη να γεννήσει. ... και θα προσευχηθείς προς τον Κύριό σου για αυτούς που έχουν απομείνει ... ιδού, εγώ βάζω μέσα του ένα πνεύμα, και αφού ακούσει μια είδηση θα επιστρέψει στη χώρα του ... ...

Εδώ υπονοεί δύο πράγματα, και το αφόρητο και το απροσδόκητο. Και ο Εζεκίας λέει: «Ότι έφθασε η ωδίνα στην επίτοκο, αλλά δεν έχει δύναμη να γεννήσει», φανερώνοντας τον αφόρητο φόβο και τον πόνο του μέσα από την ωδίνα.

Πώς πρέπει να ενεργεί ο Πνευματικός όταν ακούει τις αμαρτίες. Έχοντας πει αυτά, σιωπάς Πνευματικέ, και αρχίζει ο εξομολογούμενος να λέει τις αμαρτίες του, και ακούγοντάς τες, όσο μεγάλες και πολλές και αν είναι, πρόσεχε καλά να μην εκπλαγείς, ή να αναστενάξεις, ή με κάποιο άλλο νεύμα ή σημάδι να δείξεις ότι αηδιάζεις ή ότι δυσανασχετείς. Διότι, όπως ακριβώς το ελάφι όταν κοιλοπονά, το σάλεμα ενός μόνο φύλλου μπορεί να το εμποδίσει να γεννήσει, όπως λένε οι φυσιοδίφες, έτσι και ο αμαρτωλός, ενώ κοιλοπονά για να πει την αμαρτία του, από ένα μόνο νεύμα μπορεί να δυσκολευτεί να γεννήσει, δηλαδή να μην εξομολογηθεί, σύμφωνα με το γεγραμμένο «Ήλθαν οι ωδίνες σε αυτήν που τίκτει, αλλά δεν έχει τη δύναμη να γεννήσει». Αντιθέτως, μάλλον να τον ενθαρρύνεις σε κάθε στιγμή, λέγοντάς του να μην ντρέπεται, διότι και εσύ, που τις ακούς, είσαι άνθρωπος ομοιοπαθής και αμαρτωλός, και ότι, αφού εξομολογηθεί, πρόκειται να επιστρέψει στον οίκο του ελαφρωμένος και χαρούμενος, επειδή ξεφόρτωσε τη συνείδησή του από το βάρος της αμαρτίας.