Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 37:30

Λέει, βέβαια, ότι ο Ασσύριος θα επιστρέψει στη χώρα του. Διότι επέστρεψε, όταν άκουσε ότι ο Θαραθά, ο βασιλιάς των Αιθιόπων, εξεστράτευσε εναντίον του. Αν και, θα μπορούσε να πει κανείς, γιατί άραγε, ενώ έπεσε όλος του ο στρατός, όχι μόνο σώθηκε ο ίδιος, αλλά και επέστρεψε στη χώρα του; Διότι έπρεπε, αφού έμεινε γυμνός από το πλήθος των στρατιωτών που είχε υπό την εξουσία του, κατά θεία οικονομία να διαφύγει το χέρι του εξολοθρευτή αγγέλου, για να θρηνήσει τη δική του συμφορά, να κατανοήσει ποιον είχε βλασφημήσει και να αναγγείλει σε όλους τους άλλους το παράδοξο αυτό γεγονός. <Και αυτό θα είναι το σημείο για σένα: Φάγε αυτή τη χρονιά ό,τι έχεις σπείρει, και τη δεύτερη χρονιά τα υπολείμματα, αλλά την τρίτη χρονιά σπείρετε και θερίστε, φυτέψτε αμπελώνες και φάγετε τον καρπό τους.

«Και όσοι απομείνουν στην Ιουδαία θα διασωθούν· θα βγάλουν ρίζα προς τα κάτω και θα δώσουν καρπό προς τα πάνω. Διότι από την Ιερουσαλήμ θα προέλθουν όσοι απομείνουν, και οι σωζόμενοι από το όρος Σιών. Ο ζήλος του Κυρίου Σαβαώθ θα τα πράξει αυτά.» Λέγοντας ότι ο Ασσύριος θα επιστρέψει στη χώρα του και θα αποχωρήσει από τη χώρα των Ιουδαίων, καθορίζει τον χρόνο κατά τον οποίο θα συμβεί αυτό, και λέει: Φάγε αυτό το έτος εκείνα που έσπειρες, και τα επόμενα.

Ακόμη βέβαια δεν είναι σε όλους σαφές αν το σημείο δόθηκε τελικά στον Σεναχηρείμ ή στον Εζεκία και στους περί αυτόν. Όμως εμείς θα εκθέσουμε το νόημα των γεγραμμένων. Έπειτα αυτό πρέπει να εφαρμοστεί στους μεν ή στους δε. Αν λοιπόν πούμε ότι το σημείο έχει δοθεί στον Εζεκία, το κατανοούμε ως εξής: Είχε πολιορκηθεί η Ιερουσαλήμ, και ενώ η τεράστια στρατιά των Ασσυρίων επιχειρούσε να την κατακάψει και να την κυριεύσει, υπήρχε πάρα πολύ μεγάλη συγκομιδή τροφίμων, αποθηκευμένοι καρποί και τα μέσα με τα οποία θα μπορούσαν να επιβιώσουν όσοι σώζονταν στην Ιερουσαλήμ. Εσύ λοιπόν, Εζεκία, λέγει, και όλος ο λαός που είναι μαζί σου, φάγε αυτό το έτος όσα έχεις σπείρει· και το δεύτερο έτος το υπόλειμμα. Το δε τρίτο έτος, αφού σπείρετε, θερίστε και φυτέψτε αμπελώνες.

Ότι δε όσοι σώθηκαν και απέμειναν από τον πόλεμο θα βρίσκονται σε σταθερή ευθυμία, το φανερώνει λέγοντας, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα των φυτών, ότι και ρίζα θα απλώσουν προς τα κάτω, και σπόρο θα ρίξουν προς τα πάνω. Και το μεν ότι θα κατοικήσουν με ασφάλεια, με σταθερότητα και έξω από κάθε φόβο, μας δίνει να το κατανοήσουμε με το ότι έχουν ρίζα σε βάθος. Το ότι δε και η κατάσταση της ευημερίας τους θα παραταθεί μέχρι τέλους, μας επιτρέπει να το κατανοήσουμε με το ότι βγάζουν σπόρο προς τα πάνω. Προσθέτει δε, ότι ο ζήλος του Κυρίου Σαβαώθ θα τα πραγματοποιήσει αυτά. Επειδή δηλαδή ο Ασσύριος βλασφήμησε, και παρομοιάζοντάς Τον με τους ψευδώνυμους θεούς τόλμησε να πει: «Σε καμία περίπτωση δεν θα σώσει ο Θεός την Ιερουσαλήμ από τα χέρια μου», όλα αυτά θα γίνουν, λέει, επειδή ο Παντοδύναμος κινήθηκε σε ζήλο. Αν βέβαια στρέφει εναντίον του Σενναχηρείμ το: «Φάγε αυτόν τον χρόνο ό,τι έσπειρες, και τον δεύτερο το υπόλειμμα», απαντούμε ότι εκείνοι που συνηθίζουν να εκστρατεύουν εναντίον χωρών ή πόλεων, όταν κάποιες φορές η πολιορκία καθυστερεί και η μάχη παρατείνεται για χρόνια, καταπιάνονται και με τη γεωργία, για να εξασφαλίσουν τροφές.

Επειδή, λοιπόν, τόσα έχεις τολμήσει, άκουσε τώρα, εσύ, τα όσα θα ακολουθήσουν για σένα: Τέτοιο «φίμωτρο» στο στόμα σου «θα βάλω», ώστε να σφίξει και αυτή «τη μύτη» σου και να σε πνίξει, για να μην ξεστομίσεις πλέον τέτοια λόγια. Κατά δε τον Σύμμαχο: «Και θα βάλω», λέει, «κρίκο στον μυκτήρα σου και χαλινάρι στα χείλη σου», ώστε να μην πηγαίνεις όπου θέλεις, αλλά να σέρνεσαι και παρά τη θέλησή σου προς τα πίσω. Διότι θα χρειαστεί «να επιστρέψεις από την οδό», από την οποία έκανες την πορεία σου προς τα εδώ. Αυτά μεν, λοιπόν, ας θεωρηθεί ότι απευθύνονται προς τον άρχοντα των Ασσυρίων, κι ας μην είναι σωματικά παρών, όμως ας έχουν ειπωθεί και προς όλους. Επειδή, όμως, πρέπει να δοθεί απάντηση και σε σένα, Εζεκία, για τις προσευχές που έχεις κάνει, δέξου και τον λόγο που απευθύνεται σε σένα: Τα όσα ειπώθηκαν για τον άρχοντα των Ασσυρίων τα άκουσες· αν όμως χρειάζεσαι «σημείο» για την επιβεβαίωση των λόγων μου, μάθε ότι τον παρόντα «χρόνο» θα χρησιμοποιήσεις για τροφή όσα θα βλαστήσουν από τη γη «από μόνα τους» (αυτόματα), επειδή η χώρα δεν μπορεί να τύχει της συνήθους γεωργικής καλλιέργειας λόγω της επιδρομής των εχθρών. Γι' αυτό «φάγε αυτή τη χρονιά όσα έσπειρες». Αντί του «όσα έσπειρες», όμως, όλοι οι υπόλοιποι ερμηνευτές απέδωσαν τη λέξη «αυτόματα» (δηλαδή αυτοφυή). Και την επόμενη «χρονιά» ομοίως «φάγε» αυτά που υπολείπονται από το προηγούμενο έτος.

Αντί δε του: «το δεύτερο έτος το υπόλειμμα», ο μεν Ακύλας απέδωσε: «και το δεύτερο έτος τα αυτοφυή», ο δε Σύμμαχος: «και το δεύτερο έτος από τα δέντρα», και ο Θεοδοτίων: «και το δεύτερο έτος τα αυτοφυή», αφού θα πιεστείτε αυτά τα δύο «έτη» εξαιτίας του ότι η χώρα δεν έτυχε της ανάλογης γεωργικής καλλιέργειας. «Το τρίτο έτος» θα γεμίσετε από κάθε αφθονία· «αφού σπείρετε», λοιπόν, «θερίστε και φυτέψτε αμπελώνες και θα φάτε τον καρπό τους», γνωρίζοντας καλά ότι «όσοι απομείνατε στην Ιουδαία», μετά την αιχμαλωσία του πλήθους που βρισκόταν στη Σαμάρεια, θα ζήσετε ειρηνικά, εάν, σύμφωνα με το θέλημά μου, αφού βάλετε σταθερή «ρίζα» θεοσέβειας στη δική σας ψυχή, αποδώσετε τον άγιο καρπό της δικής μου γεωργίας που θα βλέπει «προς τα άνω», σε εμένα. Έτσι, λοιπόν, «θα διασωθούν όσοι έχουν απομείνει στην Ιερουσαλήμ», εάν γίνουν καρποφόροι ενώπιόν μου και αποδίδουν «τους άξιους καρπούς τους»· διότι ο Κύριος, «επιδεικνύοντας ζήλο» για την πόλη που του είναι αφιερωμένη σαν να είναι δική του, και για τον λαό που φέρει το όνομά του, θα δωρίσει όλα αυτά.

Και αυτό θα είναι το σημείο για σένα: φάγε αυτή τη χρονιά ό,τι έχεις σπείρει, και τη δεύτερη χρονιά ό,τι απομείνει... Και όσοι έχουν απομείνει στην Ιουδαία, θα βγάλουν ρίζα προς τα κάτω και θα κάνουν καρπό προς τα πάνω. Διότι από την Ιερουσαλήμ θα εξέλθουν αυτοί που απέμειναν... ...Δεν πρόκειται να εισέλθει σε αυτήν την πόλη... ούτε πρόκειται να την περικυκλώσει με χαράκωμα· αλλά από τον δρόμο που ήρθε, από αυτόν θα επιστρέψει. Αυτά λέει ο Κύριος: Θα υπερασπιστώ αυτήν την πόλη για να τη σώσω, χάριν εμού και χάριν του Δαβίδ, του δούλου μου...