Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 38:10

Εκείνη την ημέρα παραδόθηκα, μέχρι το πρωί σαν λιοντάρι, έτσι συνέτριψε τα οστά μου· διότι από την ημέρα έως τη νύχτα παραδόθηκα σε αυτόν. Είναι αναγκαίο να πούμε εκείνο, και μάλιστα πριν από όλα τα άλλα: ότι οι μεν Εβδομήκοντα έχουν θέσει στο σημείο αυτό το «στο ύψος των ημερών μου», ενώ αντίθετα άλλοι από τους ερμηνευτές το έχουν αποδώσει ως «στο ήμισυ των ημερών».

Εγώ, βέβαια, νομίζω ότι τα λόγια των Εβδομήκοντα έχουν διατυπωθεί με πολύ μεγάλη σύνεση. Διότι η αγία πόλη βρισκόταν υπό πολιορκία, καθώς ο Ραψάκης και οι ακόλουθοί του την είχαν περικυκλώσει με το αναρίθμητο πλήθος των Ασσυρίων. Όμως ο Θεός υποσχόταν μέσω της φωνής του Ησαΐα, ότι θα επιτελέσει παράδοξα, θα διασώσει όσους κινδυνεύουν, θα απομακρύνει τον τύραννο από την Ιουδαία, και ότι αυτός θα πεθάνει μόλις επιστρέψει στην πατρίδα του. Αφού λοιπόν όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν, κατά τον χρόνο που είχε προαναγγείλει ο Θεός των όλων, το καύχημα της βασιλείας του Εζεκία επρόκειτο να υψωθεί. Λέει, λοιπόν: «Εγώ είπα μέσα μου ότι, την εποχή της δόξας, δηλαδή ακριβώς τη στιγμή που ανυψώνονταν οι ημέρες μου, θα βρεθώ στις πύλες του άδη, και θα αφήσω πίσω μου τα υπόλοιπα χρόνια».

Γι' αυτό αρμόζει να θεωρούμε την παρούσα 〈γραφή〉 ως ευχαριστήριο λόγο, στην οποία λέει: 〈Εγώ είπα: Στο ύψος των ημερών μου θα πορευθώ στις πύλες του άδη, ή: εγώ είπα κατά την πλήρωση των ημερών μου〉 σύμφωνα με τον Ακύλα, ή: 〈εγώ είπα κατά την αρρώστια μου〉 σύμφωνα με τον Θεοδοτίωνα, κατά δε τον Σύμμαχο: 〈εγώ είπα όταν κατασίγασαν οι ημέρες μου〉· ⌜διότι, βλέποντας τον εαυτό μου να πλησιάζει πλέον ‹στις 〈πύλες〉 του θανάτου›, βρέθηκα σε απόγνωση και απελπίστηκα για τη ζωή μου μεταξύ των ανθρώπων.⌝ Γι' αυτό 〈είπα: θα εγκαταλείψω τα υπόλοιπα έτη〉, αλλά και τούτο 〈είπα〉 μέσα μου, ότι, αφού στερηθώ τη ζωή, 〈δεν πρόκειται να δω το σωτήριο του Θεού στη γη των ζώντων〉. Κατά δε τον Σύμμαχο: 〈δεν θα δω〉, λέει, 〈τον Κύριο στη γη των ζώντων〉.

Προσευχή του Εζεκία ... Εγώ είπα στο απόγειο των ημερών μου: Στις πύλες του άδη, θα αφήσω τα υπόλοιπα έτη μου. Είπα: Δεν πρόκειται πλέον να δω το σωτήριο του Θεού πάνω στη γη, δεν πρόκειται πλέον να δω άνθρωπο από τη συγγένειά μου, εγκατέλειψα το υπόλοιπο της ζωής μου, εξήλθε και απήλθε από εμένα, σαν αυτόν που διαλύει τη σκηνή που είχε στήσει· το πνεύμα μου μέσα μου έγινε σαν τον ιστό της υφάντρας που ετοιμάζεται να κόψει το νήμα. Εκείνη την ημέρα παραδόθηκα μέχρι το πρωί σαν σε λιοντάρι, έτσι συνέτριψε τα οστά μου· διότι από την ημέρα μέχρι τη νύχτα ήμουν παραδομένος. Σαν το χελιδόνι έτσι θα φωνάξω, και σαν το περιστέρι έτσι θα στενάξω· διότι εξασθένησαν οι οφθαλμοί μου από το να βλέπουν προς το ύψος του ουρανού προς τον Κύριο, ο οποίος με λύτρωσε και αφαίρεσε από εμένα την οδύνη της ψυχής. Κύριε, διότι για αυτήν σου αναγγέλθηκε, και εσύ ανέστησες την πνοή μου, και έχοντας παρηγορηθεί έζησα. Διότι εσύ επέλεξες την ψυχή μου, για να μην καταστραφεί, και έριξες πίσω μου όλες τις αμαρτίες μου. Διότι δεν θα σε αινέσουν αυτοί που βρίσκονται στον άδη, ούτε οι νεκροί θα σε ευλογήσουν, ούτε θα ελπίζουν στο έλεός σου όσοι βρίσκονται στον άδη, ... διότι από σήμερα θα αποκτήσω παιδιά, τα οποία θα αναγγείλουν τη δικαιοσύνη σου, Κύριε της σωτηρίας μου, και δεν θα παύσω να σε ευλογώ με ψαλτήρι όλες τις ημέρες της ζωής μου, απέναντι από τον οίκο του Θεού ... ... Αυτό είναι το σημείο, ότι θα ανεβώ στον οίκο του Θεού. ...

ΚΑΤΗΧΗΣΗ Λʹ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΡΟΕΣΤΩΤΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΕΖΕΚΙΑ Ευλόγησον, πάτερ. Αδελφοί και πατέρες, αφού την περασμένη Κυριακή μιλήσαμε με συντομία για την υπακοή των αρχομένων, θα ήταν λογικό να πούμε στη συνέχεια λίγα λόγια και για τους άρχοντες, τους άρχοντες, εννοώ, τόσο του μοναχικού βίου όσο και του κοσμικού. Διότι η εξουσία έχει πάντοτε ως μόνιμο συνοδό της την πολλή μέριμνα, έχει όμως και τιμή, αν και όχι μόνιμη, και μερικοί, έχοντας χαυνωθεί από αυτήν, παραμέλησαν τη δική τους σωτηρία, άλλοι πάλι προσκολλήθηκαν σε διάφορα πάθη, ενώ άλλοι δεν φρόντισαν καθόλου για τη σωτηρία του ποιμνίου που κυβερνούν, σαν να μην άκουσαν αυτόν που απειλεί: «Ιδού, εγώ θα στραφώ εναντίον των ποιμένων και θα ζητήσω τα πρόβατά μου από τα χέρια τους». Μερικοί, βέβαια, βγάζοντας συμπεράσματα για την αιώνια από αυτήν την πρόσκαιρη ευδαιμονία και τιμή, ωφελήθηκαν· άλλοι όμως, παρασυρόμενοι από το ύψος των ημερών της πρόσκαιρης ευδαιμονίας, δυσπίστησαν ακόμα και στο ίδιο το μυστήριο της αναστάσεως, πράγμα που έπαθε και ο δίκαιος Εζεκίας, ο βασιλιάς της Ιουδαίας, όπως ο ίδιος λέει: «Εγώ είπα», λέει, «στο ύψος των ημερών μου», δηλαδή της βασιλείας μου, θα πορευτώ «στις πύλες του άδη, θα αφήσω πίσω μου τα υπόλοιπα έτη», δηλαδή θα πεθάνω και θα απέλθω στις πύλες και στα ταμεία του άδη και, επειδή θεωρούσα ότι δεν υπάρχει άλλος βίος, ούτε ανάσταση και ζωή, «θα αφήσω εκεί τα υπόλοιπα έτη», δηλαδή για πάντα. «

Αλλά «ποιος είναι αυτός που κρύβει από εμένα τη βουλή του», λέει ο Θεός, «και, κρατώντας τα λόγια στην καρδιά του, νομίζει ότι μπορεί να μου κρυφτεί;». Μια πονηρή βουλή, λοιπόν, που σπάρθηκε στην καρδιά του Εζεκία, τον έπεισε, αν και όχι μέχρι τέλους, να δυσπιστήσει ως προς την ανάσταση και το σωτήριο του Θεού και να πει: θα πορευθώ «στις πύλες του Άδη, θα αφήσω τα υπόλοιπα έτη μου» και «δεν θα δω το σωτήριο του Θεού» και τα εξής. Γι' αυτό και ο Θεός δεν παρέβλεψε τα έργα της δικαιοσύνης του δικαίου του, αλλά τον επισκέφθηκε, με τον τρόπο που ακούσαμε παραπάνω. Διότι είναι καλό και για τον βασιλιά και για τον άρχοντα και για τον ηγούμενο και για κάθε άνθρωπο να γρηγορεί και να προσέχει τα κινήματα της καρδιάς και να φρονεί τα ευσεβή και να μην υπερηφανεύεται για τη δικαιοσύνη ή την εξουσία του στο απόγειο των ημερών μιας τέτοιας εξουσίας.