Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 38:12

Έπειτα σε αυτά προσθέτει εκείνα μέσω των οποίων συμβαίνει να έρχονται αντιμέτωποι με τους έσχατους φόβους όσοι έχουν καταληφθεί από ασθένεια και βλέπουν τον θάνατο να μην είναι μακριά. Αυτά δε είναι τα εξής: «Δεν πρόκειται πλέον να δω τη σωτηρία από τον Θεό, ούτε βέβαια θα δω άνθρωπο από τους συγγενείς μου. Εγκατέλειψα το υπόλοιπο της ζωής μου, έφυγε από εμένα. Έγινα σαν σκηνή που διαλύεται, και σαν τον ιστό μιας υφάντρας εργάτριας, δηλαδή αυτής που εργάζεται, ήτοι που υφαίνει, και πλέον πλησιάζει να τον κόψει».

Γι' αυτό, έχοντας ελευθερωθεί ως προς την ψυχή μου από αυτό, με χαρά αποδίδω ευχαριστία στον Θεό. Η δε χώρα όσων ζουν πλησίον του Θεού θα υποδεχθεί και αυτούς που Τον αινούν· εκεί λοιπόν πιστεύω ότι θα βρεθώ και εγώ, εφόσον η δική Σου χάρη μου το δώρισε αυτό. Και αν πρωτύτερα είχε εκλείψει η διαδοχή «από τη γενιά μου», ωστόσο τώρα, έχοντας θάρρος στο έλεός Σου, πιστεύω ότι από σήμερα θα αποκτήσω παιδιά, τα οποία θα αναγγέλλουν τη δικαιοσύνη Σου, γι' αυτό δεν θα πάψω να Σε ευλογώ όλες τις ημέρες της ζωής μου. Και θα το πράξω αυτό κατέναντι του οίκου του Θεού, παραμένοντας διαρκώς κοντά Σου και χωρίς ποτέ να χωρίζομαι από το αγίασμά Σου. Αυτά μεν περιείχε η γραφή του Εζεκία, μετά την οποία, αφού πέρασαν επτά έτη, του γεννήθηκε γιος, ο Μανασσής. Αυτό δε είναι φανερό από το γεγονός ότι προστέθηκαν δεκαπέντε έτη στη ζωή του μετά την αρρώστια, και ότι όταν εκείνος πέθανε, τον διαδέχθηκε ο γιος του όντας οκτώ ετών, όπως αναφέρει το βιβλίο των Ιστοριών.

Προσευχή του Εζεκία ... Εγώ είπα στο απόγειο των ημερών μου: Στις πύλες του άδη, θα αφήσω τα υπόλοιπα έτη μου. Είπα: Δεν πρόκειται πλέον να δω το σωτήριο του Θεού πάνω στη γη, δεν πρόκειται πλέον να δω άνθρωπο από τη συγγένειά μου, εγκατέλειψα το υπόλοιπο της ζωής μου, εξήλθε και απήλθε από εμένα, σαν αυτόν που διαλύει τη σκηνή που είχε στήσει· το πνεύμα μου μέσα μου έγινε σαν τον ιστό της υφάντρας που ετοιμάζεται να κόψει το νήμα. Εκείνη την ημέρα παραδόθηκα μέχρι το πρωί σαν σε λιοντάρι, έτσι συνέτριψε τα οστά μου· διότι από την ημέρα μέχρι τη νύχτα ήμουν παραδομένος. Σαν το χελιδόνι έτσι θα φωνάξω, και σαν το περιστέρι έτσι θα στενάξω· διότι εξασθένησαν οι οφθαλμοί μου από το να βλέπουν προς το ύψος του ουρανού προς τον Κύριο, ο οποίος με λύτρωσε και αφαίρεσε από εμένα την οδύνη της ψυχής. Κύριε, διότι για αυτήν σου αναγγέλθηκε, και εσύ ανέστησες την πνοή μου, και έχοντας παρηγορηθεί έζησα. Διότι εσύ επέλεξες την ψυχή μου, για να μην καταστραφεί, και έριξες πίσω μου όλες τις αμαρτίες μου. Διότι δεν θα σε αινέσουν αυτοί που βρίσκονται στον άδη, ούτε οι νεκροί θα σε ευλογήσουν, ούτε θα ελπίζουν στο έλεός σου όσοι βρίσκονται στον άδη, ... διότι από σήμερα θα αποκτήσω παιδιά, τα οποία θα αναγγείλουν τη δικαιοσύνη σου, Κύριε της σωτηρίας μου, και δεν θα παύσω να σε ευλογώ με ψαλτήρι όλες τις ημέρες της ζωής μου, απέναντι από τον οίκο του Θεού ... ... Αυτό είναι το σημείο, ότι θα ανεβώ στον οίκο του Θεού. ...

Είπα: «Δεν πρόκειται πλέον να δω το σωτήριο έργο του Θεού στη γη» των ζώντων, δηλαδή ότι ο Θεός δεν πρόκειται να στείλει σωτηρία για να μας διασώσει από τον άδη. «Δεν πρόκειται πλέον να δω άνθρωπο» ανάμεσα στους κατοίκους της γης, δηλαδή, σύμφωνα με την τωρινή συνήθεια και συναναστροφή μας, δεν πρόκειται πλέον μετά θάνατον να δω κανέναν. Έλειψα από «τη συγγένειά μου», αντί του θα εκλείψω από τη συγγένειά μου. Θα εγκαταλείψω «το υπόλοιπο της ζωής μου, όπως εκείνος που ξεστήνει τη σκηνή που είχε στήσει, και το πνεύμα μου θα γίνει μέσα μου σαν τον ιστό της υφάντρας που ετοιμάζεται να τον κόψει». «Εκείνη την ημέρα», δηλαδή κατά την οποία τα θυμήθηκα αυτά, «παραδόθηκα μέχρι το πρωί σαν σε λιοντάρι», δηλαδή σε σφοδρό πυρετό. «Αυτός συνέτριψε όλα τα οστά μου διότι από την ημέρα», δηλαδή από το πρωί, «έως τη νύχτα παραδόθηκα», δηλαδή στην οδύνη και τη δοκιμασία του θανάτου. «Σαν το χελιδόνι, έτσι φώναξα, και σαν το περιστέρι, έτσι αναστέναξα», κλαίγοντας και προσευχόμενος με αδύναμη και σιγανή φωνή, λέγοντας, «θυμήσου, Κύριε, πώς πορεύτηκα ενώπιόν σου με αληθινή καρδιά και έπραξα τα αρεστά ενώπιόν σου». «Διότι τα μάτια μου εξασθένησαν από το να βλέπω προς το ύψος του ουρανού, προς τον Κύριο».

Έπειτα πάλι, καθώς η αρειανική και άθεη αίρεση δημιουργούσε έριδες παντού, με βασιλική προσταγή του αγίου Κωνσταντίνου συγκλήθηκε οικουμενική σύνοδος, στην οποία παρίσταται και ο μέγας Νικόλαος, στολισμένος με δικαιοσύνη και έχοντας θάρρος σαν λιοντάρι· και αφού διέλυσε «σαν ιστό αράχνης» τα δόγματα της μωρίας του Αρείου, ανακηρύσσει συνοδικά τον Υιό ομοούσιο με τον Πατέρα, και, αφού υπέβαλε σε ανάθεμα τον Άρειο και τις ανοησίες του, επιστρέφει στο ποίμνιό του ως λαμπρός νικητής.