Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 38:13

Εκείνη την ημέρα παραδόθηκα, μέχρι το πρωί σαν λιοντάρι, έτσι συνέτριψε τα οστά μου· διότι από την ημέρα έως τη νύχτα παραδόθηκα σε αυτόν. Είναι αναγκαίο να πούμε εκείνο, και μάλιστα πριν από όλα τα άλλα: ότι οι μεν Εβδομήκοντα έχουν θέσει στο σημείο αυτό το «στο ύψος των ημερών μου», ενώ αντίθετα άλλοι από τους ερμηνευτές το έχουν αποδώσει ως «στο ήμισυ των ημερών».

Έπειτα λέει ότι, «Όλη τη νύχτα και την ημέρα παραδόθηκα σαν σε κάποιο λιοντάρι που συντρίβει τα οστά μου». Και ποιο είναι το λιοντάρι; Ή το βάρος της αρρώστιας, και ο θάνατος που σχεδόν βρυχάται με τη μορφή θηρίου και απειλεί με επίθεση, δηλαδή ο αδιάκοπος τρόμος που προέρχεται από την προσδοκία του θανάτου. Διότι ο φόβος και μαζί η απελπισία συντρίβουν την ψυχή και θρυμματίζουν κάθε της δύναμη. <Σαν χελιδόνι, έτσι θα φωνάξω, και σαν περιστέρι, έτσι θα θρηνήσω. Διότι απέκαμαν τα μάτια μου να ατενίζουν στο ύψος του ουρανού προς τον Κύριο, ο οποίος με γλίτωσε, και αφαίρεσε από εμένα την οδύνη της ψυχής. Κύριε, και για αυτήν σου αναγγέλθηκε, και ανόρθωσες την πνοή μου, και αφού παρηγορήθηκα έζησα. Διότι προστάτεψες την ψυχή μου, για να μην χαθεί, και έριξες πίσω μου όλες τις αμαρτίες μου.> Αναπέμποντας τις ευχαριστήριες ωδές, υπόσχεται να μιμείται τα στρουθία που συνηθίζουν να κελαηδούν γλυκά, και να προσφέρει ακατάπαυστες τις υμνωδίες του. Λέει δε ότι, υψώνοντας τα μάτια της διανοίας προς τον Θεό, σώθηκε και απέφυγε και την οδύνη της ψυχής, αλλά και αυτόν ακόμα τον θάνατο. Διότι, λέει, ανόρθωσες τη ζωή, έζησα και διαφύλαξες τη δική μου (ψυχή), για να μην χαθεί, και έριξες πίσω μου όλες τις αμαρτίες μου.

Επειδή, λοιπόν, επρόκειτο να πεθάνει άτεκνος, χωρίς να αφήνει κανέναν διάδοχο από τον οποίο αναμενόταν να προέλθει η σωτηρία για τους ανθρώπους, εύλογα, σαν να στερούνταν τη γέννηση του Χριστού «από το σπέρμα του Δαβίδ», θρηνούσε πικρά, και έλεγε μέσα του, αναφέρει, ότι «εξήλθε το πνεύμα μου και απήλθε, σαν αυτόν που έστησε σκηνή», και έπειτα καταλύει τη σκηνή, αποκαλώντας μεν «σκηνή» το σώμα, επειδή και ο θείος Απόστολος το ονόμαζε «σκήνος» λέγοντας: «εμείς που βρισκόμαστε στο σκήνος στενάζουμε καταβεβαρυμένοι», και ως «διάλυση της σκηνής» εννοεί την απόθεση του σώματος, την οποία πραγματοποιούσε το πνεύμα καταλύοντας και εγκαταλείποντας το σώμα. Αλλά και «όπως ο ιστός της υφάντρας, που πλέον αποκόπτει το ύφασμα, έτσι και το ύφασμα της δικής μου ζωής και ολόκληρου του βίου μου πλησίαζε προς το τέλος του αποκοπτόμενο· διότι ο καθένας από τους αγίους υφαίνει στολή και περιβάλλει με στολισμό τη δική του ψυχή μέσω των πράξεών του». Γι' αυτόν τον λόγο παρομοίαζε τον εαυτό του «σαν ιστό υφάντρας», και προσέθετε «καθώς πλησιάζει να το αποκόψει» εξαιτίας του θανάτου που επήλθε σε αυτόν, καθώς λέει: «παραδόθηκα σαν σε κάποιο ανθρωποφάγο λιοντάρι, το οποίο έως τώρα, μέσω της ασθένειας που μου επιβλήθηκε, καθ' όλη τη νύχτα και την ημέρα συνέτριψε όλα τα οστά μου, και παρ' ολίγον επρόκειτο να με καταπιεί ολόκληρο».

Προσευχή του Εζεκία ... Εγώ είπα στο απόγειο των ημερών μου: Στις πύλες του άδη, θα αφήσω τα υπόλοιπα έτη μου. Είπα: Δεν πρόκειται πλέον να δω το σωτήριο του Θεού πάνω στη γη, δεν πρόκειται πλέον να δω άνθρωπο από τη συγγένειά μου, εγκατέλειψα το υπόλοιπο της ζωής μου, εξήλθε και απήλθε από εμένα, σαν αυτόν που διαλύει τη σκηνή που είχε στήσει· το πνεύμα μου μέσα μου έγινε σαν τον ιστό της υφάντρας που ετοιμάζεται να κόψει το νήμα. Εκείνη την ημέρα παραδόθηκα μέχρι το πρωί σαν σε λιοντάρι, έτσι συνέτριψε τα οστά μου· διότι από την ημέρα μέχρι τη νύχτα ήμουν παραδομένος. Σαν το χελιδόνι έτσι θα φωνάξω, και σαν το περιστέρι έτσι θα στενάξω· διότι εξασθένησαν οι οφθαλμοί μου από το να βλέπουν προς το ύψος του ουρανού προς τον Κύριο, ο οποίος με λύτρωσε και αφαίρεσε από εμένα την οδύνη της ψυχής. Κύριε, διότι για αυτήν σου αναγγέλθηκε, και εσύ ανέστησες την πνοή μου, και έχοντας παρηγορηθεί έζησα. Διότι εσύ επέλεξες την ψυχή μου, για να μην καταστραφεί, και έριξες πίσω μου όλες τις αμαρτίες μου. Διότι δεν θα σε αινέσουν αυτοί που βρίσκονται στον άδη, ούτε οι νεκροί θα σε ευλογήσουν, ούτε θα ελπίζουν στο έλεός σου όσοι βρίσκονται στον άδη, ... διότι από σήμερα θα αποκτήσω παιδιά, τα οποία θα αναγγείλουν τη δικαιοσύνη σου, Κύριε της σωτηρίας μου, και δεν θα παύσω να σε ευλογώ με ψαλτήρι όλες τις ημέρες της ζωής μου, απέναντι από τον οίκο του Θεού ... ... Αυτό είναι το σημείο, ότι θα ανεβώ στον οίκο του Θεού. ...

Είπα: «Δεν πρόκειται πλέον να δω το σωτήριο έργο του Θεού στη γη» των ζώντων, δηλαδή ότι ο Θεός δεν πρόκειται να στείλει σωτηρία για να μας διασώσει από τον άδη. «Δεν πρόκειται πλέον να δω άνθρωπο» ανάμεσα στους κατοίκους της γης, δηλαδή, σύμφωνα με την τωρινή συνήθεια και συναναστροφή μας, δεν πρόκειται πλέον μετά θάνατον να δω κανέναν. Έλειψα από «τη συγγένειά μου», αντί του θα εκλείψω από τη συγγένειά μου. Θα εγκαταλείψω «το υπόλοιπο της ζωής μου, όπως εκείνος που ξεστήνει τη σκηνή που είχε στήσει, και το πνεύμα μου θα γίνει μέσα μου σαν τον ιστό της υφάντρας που ετοιμάζεται να τον κόψει». «Εκείνη την ημέρα», δηλαδή κατά την οποία τα θυμήθηκα αυτά, «παραδόθηκα μέχρι το πρωί σαν σε λιοντάρι», δηλαδή σε σφοδρό πυρετό. «Αυτός συνέτριψε όλα τα οστά μου διότι από την ημέρα», δηλαδή από το πρωί, «έως τη νύχτα παραδόθηκα», δηλαδή στην οδύνη και τη δοκιμασία του θανάτου. «Σαν το χελιδόνι, έτσι φώναξα, και σαν το περιστέρι, έτσι αναστέναξα», κλαίγοντας και προσευχόμενος με αδύναμη και σιγανή φωνή, λέγοντας, «θυμήσου, Κύριε, πώς πορεύτηκα ενώπιόν σου με αληθινή καρδιά και έπραξα τα αρεστά ενώπιόν σου». «Διότι τα μάτια μου εξασθένησαν από το να βλέπω προς το ύψος του ουρανού, προς τον Κύριο».