Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 38:2

Εάν το σώμα έχει δοθεί στην ψυχή του ανθρώπου ως τιμωρία, τι ήταν αυτό που έπεισε τον Εζεκία, τον βασιλιά της Ιερουσαλήμ, αν και ήταν σοφός και αγαθός, να αποφεύγει τον θάνατο της σάρκας με πικρά δάκρυα, και να διστάζει να αποβάλει αυτό που τον τιμωρεί, και να παρακαλεί να τιμηθεί με την προσθήκη ετών; Καίτοι θα έπρεπε, αν ήταν όντως αγαθός, να μην αποφεύγει τον θάνατο, αλλά να θεωρεί βαρύ φορτίο την ένωσή του με το σώμα, και να εκφράζει ευγνωμοσύνη για αυτό παρά για τα αντίθετα. Και πώς ο Θεός του το υποσχέθηκε ως χάρη λέγοντας: «Ιδού, προσθέτω στον χρόνο σου δεκαπέντε έτη», καίτοι η υπόσχεση θα ήταν προσθήκη τιμωρίας, και όχι τρόπος ευεργεσίας, εάν όσα πρεσβεύουν εκείνοι είναι αληθινά; Όμως η υπόσχεση ήταν δώρο άνωθεν, και η προσθήκη ήταν χάρη· επομένως η ενσωμάτωση δεν αποτελεί τιμωρία για τις ψυχές. ΙΔ΄. Άλλο. Εάν το σώμα έχει δοθεί στην ψυχή του ανθρώπου ως τιμωρία, τι είδους χάρη ανταπέδιδε ο Θεός στον ευνούχο που ανέσυρε τον Ιερεμία από τον λάκκο, λέγοντας: «Και θα σου δώσω τη ζωή σου ως εύρημα, και θα σε διασώσω από τους Χαλδαίους»; Διότι θα έπρεπε μάλλον να τον αφήσει να πεθάνει, ώστε και να τον τιμήσει, απαλλάσσοντάς τον από τα δεσμά και την τιμωρία. Και τι χάρη, πες μου, έκανε στους νέους του Ισραήλ, όταν τους διέσωσε από τη φλόγα και από την απανθρωπιά των Βαβυλωνίων; Και για ποιον λόγο γλίτωσε τον σοφό Δανιήλ από την αγριότητα των λεόντων;

Διότι θα τους αποδιώξει χρησιμοποιώντας κάποιες άρρητες δυνάμεις και θα απαλλάξει από τον πόλεμο την αγία και άμωμη Σιών, δηλαδή την Εκκλησία. Διότι πύλες άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της. <Και συνέβη εκείνον τον καιρό να αρρωστήσει βαριά ο Εζεκίας, μέχρι θανάτου. Και ήλθε σε αυτόν ο προφήτης Ησαΐας, ο γιος του Αμώς, και του είπε: Αυτά λέει ο Κύριος: Τακτοποίησε τα του οίκου σου, διότι εσύ πεθαίνεις και δεν θα ζήσεις. Και ο Εζεκίας έστρεψε το πρόσωπό του προς τον τοίχο και προσευχήθηκε στον Κύριο, λέγοντας: Θυμήσου, Κύριε, πώς πορεύθηκα ενώπιόν σου με αλήθεια, με αληθινή καρδιά, και έπραξα τα αρεστά ενώπιόν σου. Και έκλαψε ο Εζεκίας με κλάμα μεγάλο.> Ο Εζεκίας, βέβαια, υπήρξε από τους πιο επιφανείς στη φιλοθεΐα και από εκείνους που απέκτησαν ξακουστή δόξα για αυτό. Διότι γκρέμισε βωμούς, κατεδάφισε τεμένη, έκαψε όσα βρίσκονταν στους ναούς, έκοψε τα ιερά άλση, και ποτέ δεν έπαψε να λατρεύει τον Θεό με τις θυσίες που όριζε ο νόμος. Επικράτησε δε και των βαρβάρων που κατοικούσαν κοντά στην Ιουδαία, ώστε να υποτάξει πολλούς σε φόρους και τέλη. Ανοικοδόμησε επίσης πόλεις, και γενικά, επειδή ήταν γεμάτος από τις πιο υψηλές δόξες, δικαίως θαυμαζόταν. Όμως, όπως λένε οι γιοι των Εβραίων, παρασύρθηκε λίγο πέρα από το πρέπον, υπερηφανεύθηκε για τον εαυτό του, και έπεσε στις παγίδες της αλαζονείας.

Ας μην παραμελήσουμε την ψυχή μας. Ας σκάψουμε γύρω της ρίχνοντας λίπασμα, ώστε, αφού μαλακώσει και θερμανθεί, να δώσει καρπό ωφέλιμο στον Δεσπότη. Ας έχουμε αντί για αξίνα την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, και αντί για λίπασμα τη θέρμη του Αγίου Πνεύματος. Με αυτά ας φροντίσουμε την ψυχή, ποτίζοντάς την με τα δάκρυα, ώστε, καλλιεργούμενη έτσι και αρδευόμενη με τα δάκρυα, να φέρει τον καρπό της δικαιοσύνης, για να μην παραμελήσουμε τον εαυτό μας και πούμε και εμείς την ώρα του χωρισμού με φόβο και τρόμο, όπως ο βασιλιάς των Αμαληκιτών: «Τόσο πικρός είναι ο θάνατος;». Ο Εζεκίας, επειδή δεν παραμέλησε το έργο της δικαιοσύνης την περίοδο της υγείας του, σε καιρό στενοχώριας και θανάτου βρήκε παρηγοριά από τον Κύριο. Διότι, όταν δέχθηκε μέσω του Προφήτη την απόφαση του θανάτου του, γύρισε το πρόσωπό του προς τον τοίχο και προσευχήθηκε στον Κύριο λέγοντας: «Θυμήσου, Κύριε, πώς πορεύτηκα ενώπιόν σου με αλήθεια, με ειλικρινή καρδιά, και έπραξα τα αρεστά ενώπιόν σου». Και έκλαψε ο Εζεκίας με μεγάλο κλάμα. Και τι του απάντησε ο ελεήμων Κύριος;

ΗΣΑΪΑΣ ΥΙΟΣ ΑΜΩΣ. Αυτός και ο Ωσηέ, όπως προείπα, υπήρξαν σύγχρονοι μεταξύ τους· διότι και αυτός έζησε επί Οζίου, και Ιωάθαμ, και Άχαζ, και Εζεκίου, των βασιλέων του Ιούδα· και έχοντας δει όραμα, προφητεύει κατά της Ιουδαίας και κατά της Ιερουσαλήμ. Και απευθύνθηκε σε αυτόν λόγος Κυρίου· και το μεγαλύτερο μέρος της προφητείας του αποτελεί ευαγγέλιο περί της ενσάρκου παρουσίας του Λόγου του Θεού, και των όσων καταδέχθηκε να υποστεί πάσχοντας για εμάς. Προφητεύει επίσης και εναντίον των εξής εθνών: κατά της Βαβυλώνος, κατά των αλλοφύλων, κατά της Δαμασκού, όραμα περί της Αιγύπτου, όραμα της Ιδουμαίας, όραμα της φάραγγας της Σιών, όραμα της Τύρου, όραμα των τετραπόδων της ερήμου. Διηγείται επίσης την επιδρομή του Σενναχηρείμ και την αλαζονεία του Ραψάκη, καθώς και την πτώση και την καταστροφή τους· και ότι ο Εζεκίας, όταν αρρώστησε και επρόκειτο να πεθάνει, αφού προσευχήθηκε, έλαβε παράταση ζωής δεκαπέντε ετών. Προφητεύει ακόμη και για τους ευνούχους, και για τα έθνη, στο τέλος, περί της ημέρας της κρίσεως.

Αυτά, βέβαια, δεν πρέπει οι φιλομαθείς να τα διαβάζουν βιαστικά, αλλά να προσηλώνουν τον νου τους στα προκείμενα. Διότι τίποτε το άσκοπο δεν μας κηρύττουν οι θείες Γραφές, αλλά στοχεύουν στη δική μας νουθεσία, στον μακαρισμό αυτών των προφητών και στην απόδειξη όλων όσων έχουν ειπωθεί από αυτούς. Διότι όταν ο Εζεκίας, ο βασιλιάς του Ιούδα, αρρώστησε μέχρι θανάτου, τότε «ήλθε προς αυτόν ο προφήτης Ησαΐας και του είπε: τακτοποίησε τα σχετικά με τους γιους σου και τις θυγατέρες σου και τον οίκο του πατέρα σου, διότι εσύ πεθαίνεις και δεν θα ζήσεις». Με αυτόν τον λόγο λυπήθηκε ο Εζεκίας, «έστρεψε το πρόσωπό του προς τον τοίχο και προσευχήθηκε προς τον Κύριο λέγοντας: Κύριε, θυμήσου με, καθώς πορεύτηκα ενώπιόν σου με αλήθεια και με πίστη και με καρδιά πλήρη και έκανα το αρεστό ενώπιόν σου. Και έκλαψε ο Εζεκίας με κλάμα πολύ». Όταν δε έγινε αυτό, στέλνεται σε αυτόν ο Ησαΐας για δεύτερη φορά και του λέει: «αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός του Δαβίδ, του πατέρα σου: άκουσα την προσευχή σου και είδα τα δάκρυά σου. Ιδού, εγώ προσθέτω στις ημέρες σου δεκαπέντε έτη ζωής και θα σε γλιτώσω από το χέρι του βασιλιά των Ασσυρίων. Και αυτό θα είναι σε σένα το σημείο από τον Κύριο, ότι θα εκπληρώσει ο Κύριος τον λόγο αυτόν που μίλησε».

Εάν κάποια ψυχή είναι μαυρισμένη από την αμαρτία, ας μη φοβάται· αρκεί μόνο να μετανοεί. Ακόμη και αν βρίσκεται στην τελευταία της πνοή, και βρίσκεται τρόπον τινά στη δύση της, ας μη φοβάται. Μόνο ας μετανοεί με κλαυθμό. Να μιμηθείς τον βασιλιά Εζεκία, ο οποίος, έχοντας περιπέσει σε ασθένεια, κειτόταν στο κρεβάτι· όταν δε άκουσε τον Ησαΐα να του λέει: «Τακτοποίησε τα του οίκου σου, διότι πρόκειται να πεθάνεις και δεν θα ζήσεις», εκείνος στράφηκε προς τον τοίχο, έβρεξε το κρεβάτι του με δάκρυα μετανοίας, και αμέσως έλαβε δεκαπέντε έτη ζωής.