Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 40:29

Διότι πότε ή πού, και με ποιον τρόπο έφθασε φανερά σε εμάς ο Θεός, ο οποίος κάλεσε ολόκληρη τη γη, εάν όχι όταν ο Μονογενής έγινε άνθρωπος, και αυτός που δεν φαινόταν σε κανένα από τα κτίσματα φανερώθηκε μέσω της σάρκας και κουράστηκε από την οδοιπορία όταν διέσχιζε την πόλη των Σαμαρειτών, και βεβαίως είχε ανάγκη από σωματική τροφή, μολονότι είναι αυτός που «δίδει ισχύν στους πεινώντες», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη; Αυτός, μέσα στον οποίο ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε, λέγεται ότι έγινε σαν κι εμάς ακόμη και στον θάνατο της σάρκας. Θα απέδιδες, λοιπόν, φίλε μου, αυτά στον Μονογενή και προ της σαρκώσεως, χωρίς να καταστρέψεις απερίσκεπτα τον υγιή και ευσεβή λόγο γι' αυτόν; Β. Διατρέχουμε κίνδυνο. Α. Ας αποβάλουμε, λοιπόν, την κατηγορία της ανοσιότητας και τα εγκλήματα της ασέβειας, αποδίδοντας αφενός στον Υιό όσα είναι θεοπρεπέστερα και υπερβαίνουν τη δική μας φύση προτού Αυτός γίνει όμοιος με εμάς, ενώ αφετέρου όσα ενέχουν ταπεινότερη και ανθρωπινότερη σημασία, προσαρμόζοντάς τα στο μυστήριο της οικονομίας και «αιχμαλωτίζοντάς» τα, σύμφωνα με τις Γραφές, «εις την υπακοήν του».

«Αλλά μην το πεις αυτό», λέει. Διότι δεν μπορείς να ανακαλύψεις την ακατάληπτη φρόνηση, δηλαδή τη σοφία του Θεού. Διότι δόθηκε βέβαια η εντολή μέσω του Μωυσή· και για ποιους άραγε και για ποια αιτία, θα μας το διδάξει ο Παύλος, λέγοντας ότι «Ο νόμος παρεισέφρησε, για να πλεονάσει το παράπτωμα». Και πάλι: «Διότι η Γραφή τα έκλεισε όλα κάτω από την απείθεια, για να τους ελεήσει όλους». Ορίστηκε, λοιπόν, ο νόμος για να υποδεικνύει την αμαρτία, και ως έλεγχος της αδυναμίας όλων, ώστε, επειδή δεν μπορεί να δικαιώσει όσους έχουν αμαρτήσει, αλλά μάλλον τους κατακρίνει, τελικά εισάγεται αναγκαστικά η χάρη της δωρεάς μέσω του Χριστού, η οποία δικαιώνει τον ασεβή και απαλλάσσει από τα σφάλματα αυτούς που είναι δεσμευμένοι σε αυτά. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να εξιχνιαστεί η φρόνηση του Θεού, ο οποίος οικονομούσε τα πάντα με σοφία, και προανέδειξε μεν τον νόμο για τον έλεγχο της αμαρτίας, έστειλε δε τον Υιό από τους ουρανούς, για να δικαιώσει μέσω της πίστης αυτούς που βρίσκονταν μέσα στις αμαρτίες. <Αυτός δίνει στους πεινασμένους ισχύ και σε όσους δεν πονούν λύπη. Διότι θα πεινάσουν οι νεότεροι, και θα κοπιάσουν οι νεανίσκοι, και οι εκλεκτοί θα καταστούν ανίσχυροι. Αλλά εκείνοι που υπομένουν τον Θεό, θα ανανεώσουν την ισχύ τους, θα βγάλουν φτερά σαν τους αετούς, θα τρέξουν και δεν θα κοπιάσουν, θα βαδίσουν και δεν θα πεινάσουν.> Κατανόησέ μου, λοιπόν, συνδυαστικά, ότι ο αιώνιος Θεός, ο Θεός που δημιούργησε τα πέρατα της γης, αυτός είναι που δίνει στους πεινασμένους ισχύ.

Όπως λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα το ασθενές ή το ανθρώπινο σε Αυτόν, έτσι 〈δεν είναι δυνατή η εξιχνίαση της γνώσεώς Του〉. ⌜Ακατάληπτη και ανέφικτη τυγχάνει η σοφία Του, μέσω της οποίας ‹διοικεί τα σύμπαντα›, κι όμως μεριμνά τόσο πολύ για κάθε πρόσωπο και για κάθε επιμέρους ζήτημα, ώστε, επειδή ο Ίδιος επιβλέπει και κρίνει με τον θείο λόγο τα ανθρώπινα πράγματα, εξατομικεύει τον βίο που αναλογεί στον καθένα· έτσι, σε όσους μεν 〈πεινούν〉 εξαιτίας της ελλείψεως τροφής παρέχει συχνά 〈ισχύ〉 και φυσική σωματική ρώμη, ενώ σε εκείνους που δεν πεινούν, αλλά περιβάλλονται από άφθονο πλούτο, αφήνει να υπάρχουν μέριμνες και 〈λύπες〉, οι οποίες κολάζουν την τρυφηλότητά τους.

Μην πεις, λοιπόν, Ιακώβ, και γιατί μίλησες έτσι, Ισραήλ, λέγοντας: «Κρύφτηκε ο δρόμος μου από τον Θεό, και ο Θεός μου αφαίρεσε το δίκαιό μου και απομακρύνθηκε»; Και τώρα δεν το έμαθες; Μήπως δεν το άκουσες; Ο αιώνιος Θεός, ο Θεός που κατασκεύασε τα πέρατα της γης, ούτε θα πεινάσει ούτε θα κοπιάσει, ούτε μπορεί να εξιχνιαστεί η φρόνησή του. Αυτός δίνει ισχύ σε όσους πεινούν, και λύπη σε εκείνους που δεν πονούν. Διότι θα πεινάσουν οι νεότεροι, και θα κοπιάσουν οι νεανίσκοι, και οι εκλεκτοί θα γίνουν ανίσχυροι· εκείνοι όμως που υπομένουν προσδοκώντας τον Θεό θα ανανεώσουν την ισχύ τους, θα βγάλουν φτερά σαν τους αετούς, θα τρέξουν και δεν θα κοπιάσουν, θα βαδίσουν και δεν θα πεινάσουν.