Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 43:15

Διότι οι Χαλδαίοι, λέει, δεν θα βρεθούν μάλλον σε πλοία, αλλά θα δεθούν με δεσμά. Έσωσε δε και πνευματικά όλους τους ανθρώπους επί της γης ο Σωτήρας και Κύριος των πάντων, καταργώντας τα στίφη των δαιμόνων και εγείροντας εναντίον τους την ακαταμάχητη και υπερφυή δύναμή Του, δηλαδή τον Χριστό. Διότι έτσι μας λύτρωσε ενώ ήμασταν αιχμάλωτοι και, ενώ ήμασταν σαν υποδουλωμένοι στα δικά του θελήματα, μας κατέστησε ελεύθερους, και, αφού μας απομάκρυνε σαν από βάρβαρη γη, μας επανέφερε στη νοητή Ιουδαία, η οποία είναι η Εκκλησία που ο Ίδιος απέκτησε για τον εαυτό Του, απαλλάσσοντάς την από κάθε κηλίδα και μολυσμό, και αναδεικνύοντάς την άγια και άμωμη. <Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας, ο Άγιος, αυτός που κατέδειξε τον Ισραήλ, ο βασιλιάς σας.> Τα μεγάλα και εξαίρετα πράγματα πολλές φορές δεν γίνονται πιστευτά, όταν προαναγγέλλεται ότι πρόκειται να συμβούν.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και πολύ εύλογα ο Θεός των όλων, όταν υπόσχεται κάτι τέτοιο, για να εδραιώσει την πίστη του ακροατή καθιστώντας φανερή τη δική του δόξα, ονομάζει τον εαυτό του Κύριο των όλων και Θεό. Τι θα μπορούσε άραγε να αντισταθεί σε εκείνον που έχει τέτοια φύση και δόξα; Όταν λοιπόν σας προλέγω κάτι, λέει, δεν είμαι κι εγώ σαν τον καθένα από τους ψευδώνυμους θεούς, οι οποίοι όντας απολύτως τίποτα, δεν θα μπορούσαν να πράξουν τίποτα, ούτε μικρό ούτε μεγάλο· είμαι απεναντίας Κύριος ο Θεός, ο Άγιος ανάμεσά σας, δηλαδή, ο σεπτός, και ξεχωριστός από όλους τους άλλους, που με ακαταμάχητα νεύματα κατορθώνω ό,τι θελήσω. Είμαι δε εκείνος που ανέδειξε τον Ισραήλ βασιλιά σας. Αυτό πρέπει να κατανοηθεί με δύο τρόπους· διότι είτε εννοεί εκείνο: Ότι εγώ είμαι αυτός που ανέδειξα τον εαυτό μου μέσα από πολλά σημεία, και με δύναμη και εξουσία που υπερβαίνουν τον λογικό νου, ως βασιλιά σας· είτε πρέπει να υποθέσουμε ότι φανερώνει κάτι άλλο μέσω αυτού: Ισραήλ, καθώς και Ιακώβ, έχει ονομαστεί στις θείες Γραφές ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όπως ακριβώς βέβαια και Δαβίδ· εξαιτίας του ότι προέρχεται κατά σάρκα από το σπέρμα των προαναφερθέντων.

Ρητώς, λοιπόν, στα χωρία αυτά ο λόγος παριστάνει ότι ο Χριστός προϋπήρχε της ενανθρωπήσεως και συνυπήρχε με τον Πατέρα, αλλά λέει: έχοντας ορίσει αυτά από την αρχή, καθιστώ σταθερή τη βουλή μου, και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να την παρακάμψει ή να την αποτρέψει. Διότι, εφόσον δεν υπάρχει ούτε υφίσταται άλλος Θεός, είναι φανερό ότι δεν θα υπάρξει κανείς που να μπορεί να διαφύγει από τα χέρια μου ούτε να ανατρέψει τα όσα έχουν οριστεί από εμένα. Αυτά μεν έχουν λεχθεί προς το πρόσωπο του Ιακώβ και του Ισραήλ, αναφέρονται όμως στον αποστολικό χορό. Επεκτείνεται δε ο λόγος και σε όλους όσους από το γένος των Ιουδαίων έχουν αποδεχθεί τον Χριστό του Θεού. Το νόημα των προκειμένων είναι το εξής: Παλαιότερα μεν, παρέχοντας τις ευεργεσίες μου στο ιουδαϊκό έθνος, προκειμένου να τους παιδεύσω και να τους σωφρονίσω, τους παρέδωσα στους Βαβυλώνιους, όμως σύντομα τους άφησα ελεύθερους από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, ως Θεός και Κύριος των πάντων. Και τους ίδιους τους Βαβυλώνιους που επιτέθηκαν στην Ιερουσαλήμ τους κατέστρεψα, ώστε να τραπούν σε φυγή οι Χαλδαίοι που βρίσκονταν ανάμεσά τους, και να οδηγηθούν αιχμάλωτοι κάποιοι από αυτούς, αφού επιβιβάστηκαν σε πλοία στη δική τους θάλασσα, από κάποιες άλλες εχθρικές δυνάμεις, ισχυρότερες από αυτούς. Αυτά τα έπραξα εγώ ο Θεός αποδεικνύοντας τη βασιλεία μου στους ανθρώπους. Αντί δε της φράσης: «αυτός που κατέδειξε τον Ισραήλ βασιλιά σας», ο Σύμμαχος λέει: «εγώ είμαι ο Κύριος, ο Άγιός σας, ο κτίστης του Ισραήλ, ο βασιλιάς σας».

Και όταν η Γραφή λέει: Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ, που ανέδειξα τον Ισραήλ βασιλιά σας· δεν θα κατανοήσετε αληθινά ότι πρόκειται για τον Χριστό, τον αιώνιο βασιλιά; Διότι γνωρίζετε βέβαια ότι ο Ιακώβ, ο γιος του Ισαάκ, ποτέ δεν έγινε βασιλιάς. Και γι' αυτό η Γραφή, εξηγώντας μας και πάλι ποιον αποκαλεί βασιλιά Ιακώβ και Ισραήλ, είπε τα εξής: Ο Ιακώβ είναι ο δούλος μου, θα τον βοηθήσω. Και ο Ισραήλ ο εκλεκτός μου, η ψυχή μου θα τον αποδεχθεί. Έδωσα το Πνεύμα μου σε αυτόν, και θα φέρει κρίση στα έθνη. Δεν θα κραυγάσει, ούτε θα ακουστεί έξω η φωνή του. Καλάμι τσακισμένο δεν θα το συντρίψει και λινάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει, μέχρις ότου επιφέρει νίκη, θα αναλάβει την κρίση, και δεν θα τσακιστεί, μέχρι να εγκαθιδρύσει την κρίση στη γη. Και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη. Μήπως λοιπόν οι προερχόμενοι από τα έθνη ελπίζουν στον Ιακώβ τον πατριάρχη, και όχι στον Χριστό, όπως και εσείς οι ίδιοι; Όπως λοιπόν αποκαλεί τον Χριστό Ισραήλ και Ιακώβ, έτσι και εμείς, που λαξευτήκαμε από την κοιλιά του Χριστού, είμαστε το αληθινό Ισραηλιτικό γένος. Ας δώσουμε όμως μεγαλύτερη προσοχή στο ίδιο το χωρίο.