Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 43:16

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ. ΒΙΒΛΙΟ Γ. Ακριβής έρευνα γιατί ο μακάριος Βαπτιστής ονομάστηκε από τον Χριστό όχι απλώς λύχνος, αλλά καιόμενος και φαίνων. Μόλις τώρα που σταματήσαμε την γραφίδα στο δεύτερο βιβλίο, και αφού διαπλεύσαμε το πλατύ και βαθύ πέλαγος των θείων θεωρημάτων, νομίζοντας ότι καταπλέουμε έτσι στο τέλος σαν σε λιμάνι, και σχεδόν δένοντας το σκάφος στη στεριά, βλέπουμε την αρχή μιας άλλης θάλασσας, δηλαδή τον δρόμο για τα επόμενα, τον οποίο πρέπει να διανύσουμε με κάθε σπουδή, όπως μας παρακινεί ο ίδιος ο σκοπός του εγχειρήματος, αλλά μας πείθει εξίσου και το ρητό: «Διότι των αγαθών κόπων ο καρπός είναι ένδοξος». Εμπρός λοιπόν, αναλαμβάνοντας πάλι θαρραλέο φρόνημα, ας επιτρέψουμε στον αγαθό και φιλάνθρωπο Θεό να κατευθύνει την πορεία μας. Διότι, ανοίγοντας σαν ιστίο το πλάτος της διανοίας μας, και δεχόμενοι την χάρη του Πνεύματος σαν ούριο άνεμο από την πρύμνη, ας προχωρήσουμε σε βαθιά έρευνα. Επειδή ο Χριστός είναι εκείνος που δίνει δρόμο μέσα στη θάλασσα και μονοπάτι μέσα στο νερό. Το δεύτερο βιβλίο μας, λοιπόν, τελείωσε στο χωρίο: «Εγώ όμως δεν λαμβάνω τη μαρτυρία από άνθρωπο, αλλά τα λέω αυτά για να σωθείτε εσείς».

Επειδή, λοιπόν, εξαιτίας της πάρα πολύ μεγάλης ραθυμίας ο ανθρώπινος νους καταφθείρεται μερικές φορές προς τη λήθη των δωρεών που έχουν δοθεί στον καθένα από τον Θεό, για τον λόγο αυτόν ο θείος λόγος μάς ανάγει συχνότατα στην ανάμνησή τους, μην επιτρέποντάς μας να ψυχρανθούμε εντελώς προς τη ραθυμία, αλλά μάλλον αναζωπυρώνοντάς μας προς τη φιλοθεΐα και προς την επιθυμία κάθε αγαθού. Επομένως, επειδή ο Ισραήλ λυτρώθηκε, αφού επιτελέστηκαν πάρα πολλά και παράδοξα θαύματα υπέρ αυτού, έπειτα όμως ξεχνώντας τα, στράφηκε προς την αποστασία και υποτάχθηκε σε ανύπαρκτους θεούς, αναγκαστικά ο Θεός τους επαναφέρει προς την ανάμνηση της δικής Του δύναμης, λέγοντας ότι άνοιξε δρόμο μέσα στη θάλασσα και μονοπάτι μέσα σε ισχυρά ύδατα. Διότι διήλθαν μέσα από τη μέση της θάλασσας αναχωρώντας από τη χώρα των Αιγυπτίων, και διέβησαν πεζοί τον Ιορδάνη. Και αυτό λέμε ότι είναι το μονοπάτι μέσα σε ισχυρά ύδατα. Αυτά ακριβώς θαυμάζοντας και ο θεσπέσιος Δαβίδ ψάλλει: «Τι έπαθες, θάλασσα, και έφυγες; Και εσύ, Ιορδάνη, που στράφηκες προς τα πίσω;» Και πάλι, μιλώντας για τον Θεό, λέει: «Εκείνος που μετατρέπει τη θάλασσα σε ξηρά, στον ποταμό θα διαβούν πεζοί». Επομένως, έδωσε δρόμο στη θάλασσα και μονοπάτι σε ισχυρά ύδατα. Έβγαλε δε, και άρματα, και άλογα, και ισχυρό στράτευμα. Διότι ο Φαραώ καταδίωξε εκείνους από το γένος του Ισραήλ με άρματα και με άλογα, χρησιμοποιώντας τη δυσμάχητη δύναμη των στρατιωτών του, πλην όμως με κανέναν τρόπο δεν νίκησε, ούτε έβλαψε τους λυτρωμένους.

Αλλά αυτά τα έπραξα στην περίπτωση των Βαβυλωνίων και των Χαλδαίων, και προφητικά ο Θεός ανέφερε αυτά που δεν είχαν γίνει ακόμη αλλά επρόκειτο να συμβούν, σαν να είχαν ήδη πραγματοποιηθεί ενώπιόν του. Αλλά και ακόμη παλαιότερα, λέει, στους αρχαιότατους χρόνους, επιδεικνύοντας τη θεότητά μου σε αυτούς που βρίσκονταν στην Αίγυπτο, οδήγησα τον λαό μου μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα, ανοίγοντας δίοδο μέσα σε ισχυρά ύδατα και ξηρό μονοπάτι μέσα από την ίδια τη θάλασσα, όταν «τα άρματα του Φαραώ και τη δύναμή του τα έριξα στη θάλασσα», ώστε να κοιμηθούν βυθιζόμενοι στον βυθό και να μην αναστηθούν πλέον, αυτοί που ενώ παλαιότερα έμοιαζαν με φλεγόμενη φωτιά, έγιναν σαν σβησμένο λινάρι. Αυτά, λοιπόν, τα εργάστηκα στα πολύ παλαιά χρόνια που μνημονεύονται, και αυτά ήταν τα θαυμαστά γεγονότα που μνημόνευαν από στόμα σε στόμα οι παλαιοί. Τώρα όμως, επί του παρόντος, σας προτρέπω να μη θαυμάζετε πλέον εκείνα, ούτε τα όσα έγιναν στη Βαβυλώνα ούτε τα όσα έγιναν στην Αίγυπτο. Γι' αυτό λέω: «Μη μνημονεύετε τα πρώτα και τα αρχαία μη συλλογίζεστε», ή, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «μην τα σκέφτεστε».

Και δεν μπορεί κανείς να το διαπιστώσει αυτό μόνο πάνω στη γη, αλλά και στη θάλασσα. Διότι και εκεί πάλι είναι δυνατόν να δει κανείς μια άλλη θαυμαστή σοφία. Επειδή ο κυβερνήτης γνωρίζει πότε πρέπει να καθελκύσει το πλοίο, να το βγάλει από το λιμάνι και να διασχίσει τα πελάγη. Και μάλιστα σε αυτούς μπορεί να διακρίνει κανείς τη μεγάλη σύνεση, την οποία η σοφία του Θεού εναπέθεσε στην ανθρώπινη φύση. Διότι ούτε εκείνοι που διατρέχουν τους δρόμους δεν γνωρίζουν με τόση ακρίβεια τα μονοπάτια, όσο αυτοί που πραγματοποιούν την πορεία τους με ασφάλεια μέσα στα ύδατα. Γι' αυτό και η Γραφή, εκπληττόμενη μπροστά στην υπερβάλλουσα σοφία του Θεού, έλεγε: «Εκείνος που έδωσε δρόμο μέσα στη θάλασσα, και μονοπάτι μέσα σε ισχυρά ύδατα». Ποιος ανθρώπινος λογισμός μπορεί να τα κατανοήσει αυτά;

«Και έθεσα όρια, τοποθετώντας κλείθρα και πύλες, και της είπα: "Μέχρις εδώ θα έρθεις και δεν θα προχωρήσεις πιο πέρα, αλλά μέσα σου θα συντριβούν τα κύματά σου".» «Αυτός που συγκεντρώνει σαν σε ασκό τα νερά της θάλασσας,» και τα λοιπά. «Αυτός που συνταράσσει το βάθος της θάλασσας,» και τα λοιπά. «Εσύ στερέωσες με τη δύναμή σου τη θάλασσα, εσύ συνέτριψες,» και τα λοιπά. «Αυτή η θάλασσα είναι μεγάλη και ευρύχωρη,» και τα λοιπά. «Εκείνοι που κατεβαίνουν στη θάλασσα με πλοία,» και τα λοιπά. «Όλοι οι χείμαρροι καταλήγουν στη θάλασσα, και η θάλασσα δεν γεμίζει ποτέ.» «Όταν έθετε το ακριβές όριό Του στη θάλασσα, ώστε τα νερά να μην παραβούν το πρόσταγμά Του.» «Ο Κύριος που άνοιξε δρόμο μέσα στη θάλασσα, και μονοπάτι μέσα σε ισχυρά νερά.» «Αυτός που όρισε την άμμο ως σύνορο στη θάλασσα με αιώνιο πρόσταγμα, και δεν πρόκειται να το υπερβεί· και θα ταραχθεί, και θα ηχήσουν τα κύματά της, και δεν θα το υπερβεί. Αυτός που έβγαλε κραυγή στη θάλασσα και κοίμισε τα κύματά της. Κύριος ο Παντοκράτωρ είναι το όνομά Του.» «Το μεν πλοίο το επινόησαν οι άνθρωποι από την επιθυμία για κέρδος, και ο τεχνίτης το κατασκεύασε με σοφία. Αλλά η δική Σου πρόνοια, Πατέρα, το κυβερνά· διότι και μέσα στη θάλασσα έδωσες δρόμο, και μέσα στα νερά ασφαλές μονοπάτι, δείχνοντας ότι μπορείς να σώζεις από το καθετί, ακόμη και αν κάποιος επιβιβαστεί σε αυτό χωρίς την ανάλογη τέχνη.»