Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 43:22

Και ο πάνσοφος Πέτρος προσφώνησε λέγοντας: «Εσείς όμως είστε γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο, λαός που αποκτήθηκε για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου που σας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως, εσείς που άλλοτε δεν ήσασταν λαός, τώρα όμως είστε λαός εν Κυρίω; <Δεν σε κάλεσα τώρα, Ιακώβ, ούτε σε έκανα να κοπιάσεις, Ισραήλ. Δεν μου έφερες πρόβατα για τα ολοκαυτώματά σου, ούτε με δόξασες στις θυσίες σου, ούτε με υπηρέτησες με τις θυσίες σου. Ούτε σε κούρασα ζητώντας σου λιβάνι, ούτε αγόρασες για μένα θυμίαμα με ασήμι, ούτε επιθύμησα το λίπος των θυσιών σου. Αλλά μέσα στις αμαρτίες σου, στα παραπτώματα και τις αδικίες σου και σε παρόμοιες πράξεις, εγώ σε προστάτευσα.> Μέσα από όσα ήδη εξετάστηκαν, δηλαδή προαναγνώστηκαν, έκανε την προαγγελία για τη διαθήκη εν Χριστώ και για τα χαρίσματά Του. Διότι είπε ότι θα ανοίξει δρόμο στην έρημο, και ποτάμια στην άνυδρη γη· για την αιτία αυτή θα ευλογηθεί από όλα τα θηρία του αγρού· και η δοξολογία θα μπορούσε να νοηθεί ως τρόπος νοητής θυσίας, και καρπός της νέας και εν Χριστώ διαθήκης. Στα προκείμενα όμως χωρία, προσπαθεί να διαβεβαιώσει τον Ισραήλ ότι λυτρώθηκε βέβαια από την Αίγυπτο, και αποσπάστηκε από την εκεί δουλεία, και απαλλάχθηκε από τους τόσο οδυνηρούς κόπους, όχι όμως για να του προσφέρει μοσχάρια και να τον προσεγγίζει με αίμα και καπνούς.

Λέει λοιπόν: Δεν σε κάλεσα τώρα, Ιακώβ. Και το «τώρα» πρέπει να το εκλάβουμε αντί του «όχι όταν προσφέρεις θυσίες», δηλαδή δεν σε κάλεσα την ώρα που θυσίαζες βόδια και έσφαζες πρόβατα, για να μην τυχόν νομίσεις ότι έλαβες τη λύτρωση ως ένα είδος ανταλλάγματος για την προσφορά σου. Απεναντίας, ενώ βρισκόσουν μέσα στις αμαρτίες και ήσουν ένοχος για μιαρά έργα, διότι είχες λατρεύσει τους θεούς των Αιγυπτίων, σε αξίωσα επιείκειας και αγάπης. Επομένως, το δώρο αποτελεί εκδήλωση πραότητας, και η χάρη είναι καρπός φιλανθρωπίας, και η λύτρωση προέρχεται από αγάπη.

Και αφού αυτά συντελέστηκαν κατ' αυτόν τον παράδοξο τρόπο, μάθε εσύ, ω «Ιακώβ», ότι δεν θα γίνεις άξιος της κλήσεώς μου τότε, ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «ούτε εμένα επικαλέστηκες, Ιακώβ», και σύμφωνα με τον Ακύλα και τον Θεοδοτίωνα: «και δεν με επικαλέστηκες, Ιακώβ». Διότι τα μεν άγρια «θηρία» και οι «σειρήνες» και «οι θυγατέρες των στρουθοκαμήλων θα με ευλογήσουν»· εσύ όμως, ω «Ιακώβ», δεν έπραξες τίποτε τέτοιο, αλλά ούτε καν καταδέχθηκες να με επικαλεστείς, «αλλά κουράστηκες για εμένα» σύμφωνα με τον Σύμμαχο, και σύμφωνα με τον Ακύλα και τον Θεοδοτίωνα: «διότι κουράστηκες με εμένα», καίτοι εγώ «δεν σε έκανα να κοπιάσεις». Όσα λοιπόν ενομίζετο ότι σου προκαλούν κόπους, αυτά τα έχω ήδη αποποιηθεί, λέγοντας και πρωτύτερα: «τι να το κάνω το πλήθος των θυσιών σας; λέγει ο Κύριος· είμαι πλήρης από ολοκαυτώματα κριών, και στέαρ αρνιών και αίμα ταύρων και τράγων δεν επιθυμώ». Αλλά «ούτε θυμίαμα, ούτε λίβανο, ούτε θυσίες», ούτε τίποτε άλλο από αυτά δεν ζήτησα από εσένα στους νόμους της Καινής Διαθήκης, τους οποίους διέταξα «δια του Παιδός μου», «τον οποίο εξέλεξα», αλλά ούτε και εσύ μου τα προσέφερες αυτά. Αν όμως πρέπει να πούμε την αλήθεια, έπραξες άλλα αντί άλλων· διότι «μέσα στις αμαρτίες σου στάθηκα προστάτης σου», ή σύμφωνα με τους υπόλοιπους ερμηνευτές: «μέσα στις αμαρτίες σου με επικαλέστηκες και μέσα στις αδικίες σου».

«Ο θάνατος κατέπιε, αφού κυριάρχησε, και πάλι ο Θεός εξάλειψε κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο· το όνειδος του λαού αφαίρεσε ο Θεός από όλη τη γη, διότι το στόμα του Κυρίου τα μίλησε αυτά». 〈ΛΓ΄. Του ιδίου〉. «Μην αναθυμάστε τα παλαιά και μην αναλογίζεστε τα αρχαία· διότι ιδού, εγώ κάνω νέα πράγματα τα οποία τώρα θα ανατείλουν, και θα τα γνωρίσετε, και θα ανοίξω δρόμο μέσα στην έρημο, και ποταμούς στην άνυδρη γη· και θα με δοξάσουν τα θηρία του αγρού, οι σειρήνες και οι στρουθοκάμηλοι· διότι έδωσα νερό στην έρημο για να ποτίσω το γένος μου το εκλεκτό, τον λαό μου που περιποιήθηκα (και απέκτησα), για να διηγείστε τις αρετές μου. Δεν σε κάλεσα τώρα, Ιακώβ, ούτε σε έκανα να κοπιάσεις, Ισραήλ. Δεν μου έφερες πρόβατα για τις ολοκαρπώσεις σου, ούτε με δόξασες με τις θυσίες σου· δεν με υπηρέτησες με δώρα, ούτε σε κούρασα ζητώντας λιβάνι, ούτε αγόρασες για εμένα με ασήμι θυμίαμα, ούτε το λίπος των θυσιών σου επιθύμησα, αλλά μέσα στις αμαρτίες σου και στις αδικίες σου, εγώ στάθηκα προστάτης σου». Και στη συνέχεια λέει: «Επιστρέψτε σε εμένα και θα σωθείτε εσείς από τα πέρατα της γης. Εγώ είμαι, και δεν υπάρχει άλλος».

Διότι έτσι ήλθε σε εμάς, όχι αλλάζοντας τόπο (διότι πώς θα μπορούσε αυτός που βρίσκεται παντού και πληροί τα πάντα;), αλλά φανερωνόμενος σε εμάς διά της σαρκός. Αλλά επειδή ο αγώνας μας δεν είναι μόνο εναντίον των Ιουδαίων, αλλά και εναντίον των Ελλήνων και πολλών από τους αιρετικούς, ας σας αποκαλύψουμε εδώ ένα βαθύτερο νόημα, και ας εξετάσουμε γιατί άραγε ο Παύλος, ενώ είχε αναρίθμητες μαρτυρίες οι οποίες καθιστούν ανενεργό τον νόμο και την παλαιά πολιτεία, μνημόνευσε αυτή τη συγκεκριμένη. Διότι δεν το έπραξε αυτό ούτε απλώς ούτε τυχαία, αλλά με κάποιο σκοπό και με άφατη σοφία. Διότι το ότι είχε και άλλες μαρτυρίες, εκτενέστερες και ισχυρότερες, αν ήθελε να τις παραθέσει υπέρ αυτού του θέματος, όλοι θα το ομολογούσαν. Επειδή και ο Ησαΐας λέει: «Δεν έχω ευαρέσκεια σε εσάς· είμαι χορτασμένος από ολοκαυτώματα κριών, και λίπος αρνιών και αίμα ταύρων και τράγων δεν επιθυμώ, ούτε καν όταν έρχεστε να εμφανιστείτε ενώπιόν μου. Διότι ποιος τα ζήτησε αυτά από τα χέρια σας; Εάν μου προσφέρετε σεμίδαλι, είναι μάταιο· το θυμίαμα είναι βδέλυγμα για εμένα». Και αλλού πάλι: «Δεν σε κάλεσα τώρα, Ιακώβ, ούτε σου προκάλεσα κόπο, Ισραήλ, δεν με εδόξασες με θυσίες, ούτε με υπηρέτησες με τα δώρα σου, ούτε σου προκάλεσα κόπο με λιβάνι, ούτε αγόρασες για χάρη μου θυμίαμα με ασήμι». Και ο Ιερεμίας πάλι: «Γιατί μου φέρνεις λιβάνι από τη Σαβά και κιννάμωμο από μακρινή γη; Τα ολοκαυτώματά σας δεν με ευχαρίστησαν».