Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 43:6

Αρκεί δε αυτό σε αυτούς για κάθε ευημερία. Διότι όταν ο Θεός είναι μαζί μας, θα απομακρυνθούν τα δυσάρεστα και κάθε τρόπος ευθυμίας και τέρψης, δηλαδή χαράς, θα εισέλθει στη θέση τους. <Από την ανατολή θα φέρω το σπέρμα σου, και από τη δύση θα σε συνάξω. Θα πω στον Βορρά: Φέρε, και στον Νότο: Μην εμποδίζεις. Φέρε τους γιους μου από μακρινή γη, και τις θυγατέρες μου από τα άκρα της γης, όλους όσους επικαλούνται το όνομά μου.> Εμφανίστηκε στους επί της γης με τη δική μας μορφή, δηλαδή αφού έγινε άνθρωπος, ο μονογενής Λόγος του Θεού, ώστε τους Έλληνες και τους Ιουδαίους, οι οποίοι εξαιτίας πολλών και ποικίλων ολισθημάτων είχαν κατρακυλήσει στην αποστασία, την αποστασία εννοώ από τον Δημιουργό των πάντων, να τους οδηγήσει προς την αληθινή και αψεγάδιαστη θεογνωσία, και να τους συγκεντρώσει στην πνευματική ενότητα μέσω της πίστεως και του αγιασμού, ώστε, αφού επιτευχθεί πλήρως και η οικειότητα προς Αυτόν, να τους αναδείξει πλέον άξιους, και έτσι να τους ενώσει μέσω του εαυτού Του με τον Θεό και Πατέρα. Το ότι εξάλλου και για αυτή την αιτία ενανθρώπησε ο Χριστός, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κατανοήσει κανείς μέσα από τα άγια ευαγγελικά Κείμενα. Διότι, ενώ αναστήθηκε με παράδοξο τρόπο ο Λάζαρος από τους νεκρούς, το πλήθος των ανόσιων Ιουδαίων, δηλαδή το θεομίσητο συμβούλιο των Φαρισαίων, συνεδρίαζαν και έλεγαν: «Τι κάνουμε; Επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία. Εάν τον αφήσουμε έτσι, θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και το έθνος και τη χώρα μας».

Αυτό ακριβώς υποδηλώνεται και μέσα από τα προκείμενα. Διότι υπόσχεται στη συναγωγή που έχει συγκροτηθεί από εθνικούς και Ιουδαίους, δηλαδή στην Εκκλησία, να συνάξει τους πάντες από την ανατολή έως τη δύση, και από τον Βορρά και τον Λίβα, δηλαδή τον Νότο, για να εννοήσεις από αυτό όσους προέρχονται από κάθε περιοχή κάτω από τον ουρανό. Διότι η ανατολή και η δύση, ο βορράς και ο νότος, αυτό ακριβώς θα μπορούσαν να μας υποδηλώσουν. λέγοντας: Φέρε, λοιπόν, στον Βορρά, και στον Λίβα, μην εμποδίζεις, δίνει κατά κάποιο τρόπο να εννοηθεί ότι δεν επιτρέπει η αντίσταση των άγριων και πονηρών πνευμάτων να αντιπαρατίθεται νοητώς σε εκείνους που πορεύονται προς Αυτόν. Όπως ακριβώς και παλαιότερα ο αλιτήριος Σατανάς, σαν κάποιος ωμός και αλαζόνας τύραννος, επιτιθόταν στους ανθρώπους της γης μαζί με τους δικούς του υπασπιστές, μην επιτρέποντάς τους να αναβλέψουν προς την αλήθεια, δηλαδή να πορευθούν προς τον Θεό μέσω της επιστροφής. Έχει πάψει όμως και αυτό μέσω του Χριστού, ο οποίος εξομαλύνει για τους κλητούς την οδό προς τη σωτηρία, παρασκευάζοντας παράλληλα να απομακρυνθεί από τη μέση καθετί που βρίσκεται μπροστά στα πόδια τους.

Γι' αυτό σε προτρέπω να έχεις θάρρος, εφόσον εγώ θα βρίσκομαι διαρκώς μαζί σου, και τα σπέρματα, τα οποία έσπειρες σε ολόκληρη την οικουμένη, γεννώντας πολλά τέκνα κατά Θεόν, θα τα συγκεντρώσω στην επουράνια πόλη μου, αναλαμβάνοντάς τους μετέωρους μέσα στον αέρα, σαν να ανασηκώνονται από φτερωτούς ανέμους, εννοώ δηλαδή από τις αγγελικές δυνάμεις. Και άλλους μεν θα παραλάβω από τον βορρά, άλλους δε από τον λίβα —ή σύμφωνα με τους υπόλοιπους ερμηνευτές, από τον νότο. Διότι εγώ θα τους προστάξω να το πράξουν αυτό, επειδή είναι δικοί μου υιοί και δικές μου θυγατέρες όσοι σπάρθηκαν διαμέσου υμών και αναγεννήθηκαν μέσα στην Εκκλησία μου. Αν πάλι πρέπει να δηλωθεί ονομαστικά ποιοι είναι αυτοί, από τώρα κιόλας καθιστώ φανερό σε όλους ότι αυτοί είναι εκείνοι που θα ονομαστούν με το όνομά μου. Από πού αλλού, εξάλλου, έλαβε υπόσταση το όνομα των Χριστιανών παρά από την επωνυμία του Χριστού;

Και τότε θα μετανοήσουν, όταν πλέον δεν θα ωφελήσει σε τίποτα. Το τι πρόκειται να πουν και να κάνουν οι λαοί των Ιουδαίων όταν θα τον δουν να έρχεται με δόξα, προφητεύθηκε από τον προφήτη Ζαχαρία και ειπώθηκε ως εξής: «Θα δώσω εντολή στους τέσσερις ανέμους να συνάξουν τα σκορπισμένα τέκνα»· «θα διατάξω τον βορρά να τα φέρει και τον νότο να μην εμποδίσει.» «Και τότε θα υπάρξει στην Ιερουσαλήμ μεγάλος θρήνος,» «όχι θρήνος στομάτων ή χειλέων, αλλά θρήνος καρδιάς»· «και δεν θα σχίσουν τα ιμάτιά τους αλλά τις διάνοιές τους.» «Θα θρηνήσει φυλή με φυλή»· «και τότε θα αντικρίσουν αυτόν που λόγχισαν» «και θα πουν: Γιατί, Κύριε, μας άφησες να πλανηθούμε μακριά από την οδό σου;» «Η δόξα που ευλόγησαν οι πατέρες μας έγινε σε εμάς όνειδος.» Αν και είχαμε πολλές και άλλες προφητείες να αναφέρουμε, σταματήσαμε, θεωρώντας ότι και αυτές είναι επαρκείς για να πείσουν όσους έχουν αυτιά ικανά να ακούν και να νοούν, και πιστεύοντας ότι μπορούν να κατανοήσουν πως εμείς δεν λέμε απλώς λόγια χωρίς να μπορούμε να τα αποδείξουμε, αντίθετα με τα όσα έχουν μυθοποιηθεί για τους νομιζόμενους υιούς του Δία. Με ποια λογική, άλλωστε, θα πιστεύαμε σε έναν σταυρωμένο άνθρωπο ότι είναι ο πρωτότοκος του αγέννητου Θεού και ότι αυτός θα κρίνει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, αν δεν βρίσκαμε μαρτυρίες που είχαν κηρυχθεί γι' αυτόν προτού έρθει ως άνθρωπος στον κόσμο, και οι οποίες εκπληρώθηκαν ακριβώς έτσι;