Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 43:7

Αρκεί δε αυτό σε αυτούς για κάθε ευημερία. Διότι όταν ο Θεός είναι μαζί μας, θα απομακρυνθούν τα δυσάρεστα και κάθε τρόπος ευθυμίας και τέρψης, δηλαδή χαράς, θα εισέλθει στη θέση τους. <Από την ανατολή θα φέρω το σπέρμα σου, και από τη δύση θα σε συνάξω. Θα πω στον Βορρά: Φέρε, και στον Νότο: Μην εμποδίζεις. Φέρε τους γιους μου από μακρινή γη, και τις θυγατέρες μου από τα άκρα της γης, όλους όσους επικαλούνται το όνομά μου.> Εμφανίστηκε στους επί της γης με τη δική μας μορφή, δηλαδή αφού έγινε άνθρωπος, ο μονογενής Λόγος του Θεού, ώστε τους Έλληνες και τους Ιουδαίους, οι οποίοι εξαιτίας πολλών και ποικίλων ολισθημάτων είχαν κατρακυλήσει στην αποστασία, την αποστασία εννοώ από τον Δημιουργό των πάντων, να τους οδηγήσει προς την αληθινή και αψεγάδιαστη θεογνωσία, και να τους συγκεντρώσει στην πνευματική ενότητα μέσω της πίστεως και του αγιασμού, ώστε, αφού επιτευχθεί πλήρως και η οικειότητα προς Αυτόν, να τους αναδείξει πλέον άξιους, και έτσι να τους ενώσει μέσω του εαυτού Του με τον Θεό και Πατέρα. Το ότι εξάλλου και για αυτή την αιτία ενανθρώπησε ο Χριστός, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κατανοήσει κανείς μέσα από τα άγια ευαγγελικά Κείμενα. Διότι, ενώ αναστήθηκε με παράδοξο τρόπο ο Λάζαρος από τους νεκρούς, το πλήθος των ανόσιων Ιουδαίων, δηλαδή το θεομίσητο συμβούλιο των Φαρισαίων, συνεδρίαζαν και έλεγαν: «Τι κάνουμε; Επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία. Εάν τον αφήσουμε έτσι, θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και το έθνος και τη χώρα μας».

Διότι ανακαινιστήκαμε εν Χριστώ, επιστρέφοντας μέσω του αγιασμού στο αρχαίο κάλλος της φύσης μας, δηλαδή στο κατ' εικόνα αποβάλλοντας την παλαιότητα που προέρχεται από την αμαρτία και κάθε φαυλότητα. Και απεκδυθήκαμε τον παλαιό άνθρωπο, ο οποίος φθείρεται σύμφωνα με τις απατηλές επιθυμίες, και ενδυθήκαμε τον νέο, ο οποίος ανακαινίζεται κατ' εικόνα εκείνου που τον έκτισε. Πάντως, εν Χριστώ έγινε η ανάπλαση και η λεγόμενη καινή κτίση, την οποία δεν λάβαμε από φθαρτή σπορά, αλλά διά του ζωντανού και αιώνιου Λόγου του Θεού. Λοιπόν, τον λαό που έχει συγκεντρωθεί από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κάτω από τον ουρανό και έχει επικαλεστεί το όνομά μου, δεν τον κατασκεύασε κανείς άλλος, αλλά εγώ μάλλον στη δόξα μου τον κατασκεύασα, και τον έπλασα, και τον εποίησα. Και δόξα του Θεού και Πατρός θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ο Υιός, διότι δι' αυτού και εν αυτώ δοξάζεται, και σύμφωνα με το «Εγώ σε δόξασα επί της γης», το οποίο ειπώθηκε σαφώς από αυτόν. Διότι βεβαιώνουμε ότι αναπλάστηκαν διά αυτού, όπως είπα, όσοι πίστεψαν σε αυτόν, έχοντας στις ψυχές τους να αστράφτει το κάλλος της θείας φύσης μέσω της συμμόρφωσης προς αυτόν. Κάτι τέτοιο είπε και ο θεσπέσιος Ψαλμωδός: «Θα αναγγελθεί στον Κύριο η επερχόμενη γενεά, και ο λαός που κτίζεται θα αινέσει τον Κύριο». Προσθέτοντας δε σε αυτά ότι «Και εξήγαγα λαό τυφλό», καθιστά προφανή την πέρα από κάθε λόγο και αληθινά αξιοθαύμαστη υπεροχή της δικής του δύναμης.

Γι' αυτό σε προτρέπω να έχεις θάρρος, εφόσον εγώ θα βρίσκομαι διαρκώς μαζί σου, και τα σπέρματα, τα οποία έσπειρες σε ολόκληρη την οικουμένη, γεννώντας πολλά τέκνα κατά Θεόν, θα τα συγκεντρώσω στην επουράνια πόλη μου, αναλαμβάνοντάς τους μετέωρους μέσα στον αέρα, σαν να ανασηκώνονται από φτερωτούς ανέμους, εννοώ δηλαδή από τις αγγελικές δυνάμεις. Και άλλους μεν θα παραλάβω από τον βορρά, άλλους δε από τον λίβα —ή σύμφωνα με τους υπόλοιπους ερμηνευτές, από τον νότο. Διότι εγώ θα τους προστάξω να το πράξουν αυτό, επειδή είναι δικοί μου υιοί και δικές μου θυγατέρες όσοι σπάρθηκαν διαμέσου υμών και αναγεννήθηκαν μέσα στην Εκκλησία μου. Αν πάλι πρέπει να δηλωθεί ονομαστικά ποιοι είναι αυτοί, από τώρα κιόλας καθιστώ φανερό σε όλους ότι αυτοί είναι εκείνοι που θα ονομαστούν με το όνομά μου. Από πού αλλού, εξάλλου, έλαβε υπόσταση το όνομα των Χριστιανών παρά από την επωνυμία του Χριστού;

Αυτός δε ήταν εκείνος που προφήτευε αυτά μέσω του προφήτη. Αντί δε του: «διότι για τη δόξα μου τον κατασκεύασα», οι υπόλοιποι ερμηνευτές λέγουν: «για τη δόξα μου», λέει, «τον έκτισα». Διότι αυτόν τον νέο λαό «για δόξα τον έκτισα», ώστε να δοξάζομαι μέσω αυτού, αλλά «και τον έπλασα», ενώ ήταν άπλαστος ως προς τους τρόπους. «Και τον εξήγαγα», λέει, ενώ προηγουμένως βρισκόταν στο σκοτάδι και ήταν «λαός τυφλός». Διότι, αν και φαίνονταν να έχουν «οφθαλμούς» ψυχής και κάποια ανθρώπινη φρόνηση, εντούτοις δεν έβλεπαν εξαιτίας της πλάνης της ειδωλολατρίας. Μετά από αυτά αναφέρεται: «όλα τα έθνη συγκεντρώθηκαν μαζί, και θα συγκεντρωθούν άρχοντες από αυτά». Και το αποτέλεσμα αυτού του λόγου το φανερώνει η ίδια η πράξη: διότι, αφού μεταστράφηκαν μέσω των αποστολικών σπόρων και της διδασκαλίας τους, οι άλλοτε «τυφλοί» και «κωφοί συγκεντρώθηκαν» στην εκκλησία του Θεού, και ήδη μάλιστα «άρχοντες από αυτά» τα ίδια τα έθνη εγκαταστάθηκαν επικεφαλής του λαού του Θεού. Αφού είπε αυτά ο προφήτης, γεμάτος από θαυμασμό και έκπληξη για όσα προφήτευσε, αναφωνούσε λέγοντας: «Ποιος θα τα αναγγείλει αυτά; Ή τα εξ αρχής ποιος θα σας τα αναγγείλει; Ας φέρουν τους μάρτυρές τους και ας δικαιωθούν και ας πουν την αλήθεια».