Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 44:11

Ανώτερη μαρτυρία για αυτά υπάρχει και από τη θεία Γραφή, η οποία προδιδάσκει εξ αρχής και λέει: «Τα είδωλα των εθνών είναι αργύριο και χρυσάφι, έργα ανθρώπινων χεριών. Έχουν οφθαλμούς, αλλά δεν βλέπουν· έχουν στόμα, αλλά δεν μιλούν· έχουν αυτιά, αλλά δεν ακούν· έχουν μύτη, αλλά δεν οσφραίνονται· έχουν χέρια, αλλά δεν ψηλαφούν· έχουν πόδια, αλλά δεν περπατούν· δεν πρόκειται να βγάλουν φωνή από τον λάρυγγά τους. Όμοιοι με αυτά ας γίνουν όλοι όσοι τα κατασκευάζουν». Δεν απουσιάζει επίσης η προφητική μομφή για αυτά, αλλά υπάρχει και σε αυτούς ο έλεγχος εναντίον τους, καθώς λέει το Πνεύμα: «Θα καταισχυνθούν αυτοί που πλάθουν θεό, και όλοι όσοι λαξεύουν μάταια είδωλα· και όλοι από τους οποίους προήλθαν, ξηράνθηκαν. Και οι κωφοί μεταξύ των ανθρώπων ας συγκεντρωθούν όλοι, και ας σταθούν μαζί, και ας ντραπούν και ας καταισχυνθούν όλοι μαζί. Διότι ο τεχνίτης ακόνισε τον σίδηρο, και το κατεργάστηκε με το σκεπάρνι, και του έδωσε σχήμα με το τρυπάνι, και το διαμόρφωσε με τον ισχυρό του βραχίονα· και θα πεινάσει και θα εξασθενήσει, και δεν πρόκειται να πιει νερό. Διότι, αφού ο ξυλουργός επέλεξε το ξύλο, το σημάδεψε με μέτρο και το προσάρμοσε με κόλλα, το έφτιαξε δίνοντάς του μορφή άνδρα και ωραιότητα ανθρώπου, και το έστησε μέσα σε οίκο. Το ξύλο αυτό που έκοψε από το δάσος, το οποίο φύτεψε ο Κύριος και η βροχή το μεγάλωσε, προορίζεται για να χρησιμεύει στους ανθρώπους ως καύσιμη ύλη, ώστε παίρνοντας από αυτό να ζεσταίνονται».

Αν όμως αποδείχθηκε ότι δεν είναι τίποτα, και έγιναν παρανάλωμα του πυρός από εσάς, γνωρίσατε μέσα από την ίδια την εμπειρία, λέει, ότι δεν υπάρχει Θεός εκτός από εμένα, τον αληθινό Θεό. <Και δεν άκουσαν τότε εκείνοι που πλάθουν και σκαλίζουν, όλοι είναι μάταιοι όσοι πράττουν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, πράγματα που δεν πρόκειται να τους ωφελήσουν· αλλά θα καταντροπιαστούν εκείνοι που πλάθουν θεό και σκαλίζουν ανωφελή είδωλα, και όλοι όσοι δημιουργήθηκαν ξεράθηκαν και είναι κουφοί μεταξύ των ανθρώπων.> Μέσα από αυτά τα λόγια, παρουσιάζει ως δεινά και πάρα πολύ βαριά τα εγκλήματα των αποστατών, εφόσον, ενώ είχαν τόση βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από Αυτόν, από τη φύση του και αληθινά· και ενώ είχαν πειστεί από τα ίδια τα κατορθώματα ότι Αυτός είναι ο μόνος Θεός, ξέπεσαν σε τέτοιο σημείο ανοησίας, ώστε, παρόλο που και ο ίδιος ο νόμος τούς φώναζε ρητά και έλεγε: «Κύριο τον Θεό σου θα προσκυνήσεις, και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις, και δεν θα φτιάξεις για τον εαυτό σου είδωλο, ούτε κανένα ομοίωμα από όσα βρίσκονται πάνω στον ουρανό, και από όσα βρίσκονται κάτω στη γη, και από όσα βρίσκονται στα ύδατα κάτω από τη γη»· εσείς θεωρήσατε ως μηδαμινό το να Τον υπακούσετε· και στραφήκατε μάλλον αφιλόθεα προς την ενασχόληση του να πλάθετε και να διαμορφώνετε θεούς από ξύλα και από πέτρες. Μάταιοι, λοιπόν, είναι τέτοιου είδους άνθρωποι, και πολύ δικαιολογημένα, διότι κατέφυγαν σε αυτό χωρίς κανέναν απολύτως αναγκαίο λόγο, πράττοντας μάλλον τις δικές τους επιθυμίες, επειδή έγιναν εραστές της ματαιότητας. Διότι, ποια ωφέλεια προέρχεται από την πέτρα και από το ξύλο;

Διότι κάπου ψάλλει και λέει ο μακάριος Ψαλμωδός: «Τα είδωλα των εθνών είναι αργύριο και χρυσίο, έργα χεριών ανθρώπων. Στόμα έχουν και δεν θα μιλήσουν· οφθαλμούς έχουν και δεν θα δουν· αυτιά έχουν και δεν ακούν.» Και προσθέτει σε αυτά: «Όμοιοι με αυτά ας γίνουν όσοι τα κατασκευάζουν, και όλοι όσοι έχουν εμπιστοσύνη σε αυτά.» Διότι ως καρποί της έσχατης αναισθησίας θα μπορούσαν να θεωρηθούν τέτοιου είδους κακά. Και παρόλο που γνώρισαν από την ίδια την εμπειρία τον εκ φύσεως και αληθώς υπάρχοντα Θεό, έπειτα αναπέμπουν σε λίθους και ξύλα τη δόξα που αρμόζει κατεξοχήν μόνο σε Αυτόν· πώς λοιπόν να μην θεωρηθούν μωροί και άμυαλοι, έχοντας την καρδιά τους γεμάτη από την υπέρτατη αποβλάκωση, και μάλιστα ότι ελάχιστα διαφέρουν από τα ίδια τους τα δημιουργήματα; <Ας συναχθούν όλοι, και ας σταθούν μαζί, και ας ντραπούν, και ας καταισχυνθούν μαζί, διότι ο ξυλουργός ακόνισε το σίδερο, το κατεργάστηκε με το σκεπάρνι, και το τρύπησε με το τρυπάνι. Το κατεργάστηκε με τον βραχίονα της ισχύος του, και θα πεινάσει, και θα εξασθενήσει, και δεν θα πιει καθόλου νερό.> Λέει λοιπόν ότι οι λάτρεις των ειδώλων θα ντραπούν για τις δικές τους παράλογες επιλογές, όχι καθένας χωριστά, αλλά, αν το επιθυμούν, ακόμη και συγκεντρωμένοι σε πλήθος, και καλούνται να επιλύσουν το προτεινόμενο ζήτημα. Και ποιο άραγε είναι αυτό, το προσθέτει αμέσως λέγοντας: Ακόνισε, λέει, ο ξυλουργός το σίδερο.