Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 44:4

Ζωντανό νερό αποκαλεί τη ζωοποιό δωρεά του Πνεύματος, μέσω της οποίας και μόνο η ανθρωπότητα, μολονότι ξεραινόταν παρόμοια με τους κορμούς των δέντρων στα βουνά, όντας ήδη ξηρή και άγονη από κάθε αρετή εξαιτίας των κακουργιών του διαβόλου, επιστρέφει στο αρχαίο κάλλος της φύσης της, και πίνοντας τη ζωοποιό χάρη, ανθίζει ολόγυρα με ποικίλες μορφές αγαθών, και βλαστάνοντας πάλι σε φιλάρετη κατάσταση, βγάζει θαλερούς κλάδους της αγάπης προς τον Θεό. Κάτι τέτοιο μας λέει ο Θεός και μέσω του προφήτη Ησαΐα: «Θα με ευλογήσουν τα θηρία του αγρού, οι σειρήνες και οι κόρες των στρουθοκαμήλων, διότι έδωσα νερό στην έρημο και ποταμούς στην άνυδρη γη, για να ποτίσω το εκλεκτό μου γένος, τον λαό μου που απέκτησα για να διηγείται τις αρετές μου». Και κάποιος άλλος από τους αγίους λέει ότι η ψυχή του δικαίου θα είναι «σαν καρποφόρο δέντρο», και θα αναβλαστήσει σαν το χορτάρι ανάμεσα σε νερό, και θα φανεί σαν την ιτιά δίπλα σε τρεχούμενο νερό.

Διότι κάπου είπε προς αυτόν ο θεσπέσιος Μελωδός ότι «Τα σύμπαντα είναι δικά σου». Και πάλι βέβαια είναι Πατέρας ως πλάστης, και δημιουργός, και ως αυτός που μας έφερε στην ύπαρξη. Επομένως, σαν ένα είδος χρέους πρέπει να καταθέτουμε στον Θεό και την υποταγή που αρμόζει στους υιούς, και τον φόβο που ταιριάζει στους δούλους. Όταν λοιπόν ο Θεός λέει ότι είναι πλάστης και δημιουργός, παραπέμπει στην έννοια ότι πρέπει να τον τιμούμε, ως εκείνον που έγινε χορηγός της ίδιας της ύπαρξης και αιτία της ζωής σε αυτούς που κάποτε δεν υπήρχαν. Λέγοντας δε στους αμαρτωλούς το, «Ακόμη θα σε βοηθήσει», τους δίνει θάρρος ότι, αν και έχουν εμπλακεί σε πολλές και αναπόφευκτες αιτίες (αμαρτιών), έχει διατηρηθεί ένα υπόλειμμα ημερότητας και φιλανθρωπίας. Και τίποτα δεν θα τους εμποδίσει να σωθούν και αυτοί, εάν επιλέξουν να στραφούν στα καλύτερα και πρεπωδέστερα, και σε αυτά που συμφωνούν με τους νόμους Του. <Μη φοβάσαι, δούλε μου Ιακώβ, και ο αγαπημένος Ισραήλ, τον οποίο εξέλεξα. Διότι εγώ θα δώσω νερό μέσα στη δίψα σε αυτούς που πορεύονται σε άνυδρο τόπο. Θα επιθέσω το πνεύμα μου στο σπέρμα σου, και τις ευλογίες μου στα τέκνα σου. Και θα βλαστήσουν σαν το χορτάρι ανάμεσα στο νερό, και σαν την ιτιά δίπλα σε τρεχούμενο νερό. Αυτός θα πει, Ανήκω στον Θεό, και αυτός θα επικαλεστεί το όνομα του Ιακώβ. Και άλλος θα επιγράψει, Ανήκω στον Θεό, στο όνομα του Ισραήλ.> Φαίνεται σε αυτά τα λόγια να ονομάζει Ισραήλ και Ιακώβ τον χορό των αγίων αποστόλων, ο οποίος νοείται ως ένα πρόσωπο.

Θα βρούμε δε παντού να αποκαλούν τέκνα εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν δι' αυτών. «Θα επιθέσω λοιπόν», λέει, «το Πνεύμα μου στο σπέρμα σου, και τις ευλογίες μου στα τέκνα σου». Και ως ευλογίες εννοούμε αυτές που χορηγούνται από τον Θεό στους αγίους, δηλαδή την πολυμορφία των πνευματικών χαρισμάτων. Διότι σε άλλον μεν δίνεται λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσεως, και τα όσα ακολουθούν αυτά. Γράφει δε κάπου και ο πάνσοφος Παύλος, ότι «Ο καθένας από εσάς έχει το δικό του χάρισμα από τον Θεό». Έπειτα, το ποια θα μπορούσε να είναι η ωφέλεια αυτών των ευλογιών, το διασαφήνισε προσθέτοντας, ότι «Θα αναβλαστήσουν όπως το χορτάρι ανάμεσα στο νερό, και όπως η ιτιά δίπλα σε τρεχούμενο νερό».

Τι λέει λοιπόν προς αυτούς; «Μη φοβάσαι, δούλε μου Ιακώβ, και αγαπημένε Ισραήλ τον οποίο εξέλεξα· διότι εγώ θα δώσω νερό σε καιρό δίψας σε όσους πορεύονται σε άνυδρο τόπο», και πώς το διασαφηνίζει λέγοντας: «θα θέσω το πνεύμα μου στο σπέρμα σου και τις ευλογίες μου στα τέκνα σου». Διότι μέσω του Αγίου Πνεύματος επρόκειτο να χορηγήσει το λογικό, γόνιμο και πνευματικό «ύδωρ» στην «άνυδρο» και την «έρημο». Και «σπέρμα» των αποστόλων είναι οι εκκλησίες του Θεού και «τέκνα» τους είναι όσοι σε όλη τη γη και σε όλα τα έθνη «έχουν αναγεννηθεί μέσω του Αγίου Πνεύματος», «οι οποίοι και θα αναβλαστήσουν», λέει, «όπως το χορτάρι ανάμεσα στο νερό», σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: «και θα αναβλαστήσουν ανάμεσα στη χλόη σαν ιτιές δίπλα σε τρεχούμενο νερό», και σύμφωνα με τον Θεοδοτίωνα: «ανάμεσα στη χλόη δίπλα σε τρεχούμενο νερό». Και εδώ συμπεριέλαβε την «ιτιά» εξαιτίας της αειθαλούς και θαλερής φύσης του φυτού, προς παράσταση του πλήθους των λογικών υδάτων που θα ρέουν μέσα στην εκκλησία Του. Και τόσο μεγάλη θα είναι τότε η προκοπή και το κατόρθωμα της θεοσέβειας εκείνων που παλαιότερα κατοικούσαν στην «άνυδρο» και την «έρημο», ώστε να προστρέχουν όλοι στον Θεό, κι έπειτα, σαν σε αγώνα δρόμου, να σπεύδουν να αρπάξουν πρώτοι τη χάρη του Θεού, και ο ένας να λέει «είμαι του Θεού», και ο άλλος να παίρνει την επωνυμία του «ονόματος του Ιακώβ», αν και δεν προέρχεται από αυτόν, αλλά έχοντας ως αφετηρία την «έρημο» και την «άνυδρο», μολαταύτα θα επικαλείται την ονομασία εκείνων που παλαιότερα ονομάζονταν λαός του Θεού.