Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 46:7

Διότι τα κρύβουν στα σπήλαια, στις σχισμές των βράχων και στις τρύπες της γης, ώστε να μην τα βρουν οι εχθροί και τα πάρουν μαζί τους μαζί με τους ηττημένους σαν αιχμάλωτους θεούς. Πώς λοιπόν μπορούν να θεωρούνται θεοί αυτοί που έχουν ανάγκη από τη βοήθεια όσων τους προσκυνούν; Αντιθέτως, εκείνα είναι άψυχη ύλη. Και όπως λέει ο μακάριος Δαβίδ: «Τα είδωλα των εθνών είναι ασήμι και χρυσάφι, έργα ανθρώπινων χεριών». Βεβαίως, όσοι τα λατρεύουν πάσχουν από την ίδια αναισθησία με αυτά. Διότι, αν και έγιναν οι ίδιοι τεχνίτες και δημιουργοί τους, τα σηκώνουν στους ώμους, πορεύονται, τα προσκυνούν και προσεύχονται λέγοντας: «Γλίτωσέ με, διότι εσύ είσαι ο Θεός μου». Στάχτη λοιπόν είναι η καρδιά τους και πλανώνται. Ταιριάζει επομένως σε όσους συνηθίζουν να ζουν με ευσέβεια, να απορρίπτουν τις ανοησίες αυτών που πλανώνται, και μάλιστα να βροντοφωνάζουν το εξής: «Οι θεοί που δεν δημιούργησαν τον ουρανό και τη γη, ας εξαφανιστούν από τη γη και κάτω από αυτόν τον ουρανό». Διότι: «Για εμάς υπάρχει ένας Θεός, ο Πατέρας, από τον οποίο προέρχονται τα πάντα, και εμείς υπάρχουμε για αυτόν».

Εγώ θα σας αναλάβω και θα σας σώσω. Διότι εγώ που σας παρέδωσα στα χέρια των εχθρών, πάλι θα σας κάνω δικούς μου, και θα σας ελευθερώσω από τα δεσμά της αιχμαλωσίας. Επομένως, σαν με πολυποίκιλο φάρμακο θεραπεύει τις καρδιές εκείνων που έχουν συμπεριφερθεί υβριστικά απέναντί του και, από πάρα πολλή αμάθεια, έχουν γλιστρήσει σε ανεπίτρεπτες πράξεις, άλλοτε με απειλές και άλλοτε με αγαθές υποσχέσεις. Διότι σκοπός του είναι να σώσει το χαμένο και να αρπάξει από τα χέρια του διαβόλου αυτόν που πλανάται. <Με ποιον με παρομοιάσατε; Σοφιστείτε, εσείς που πλανάσθε, εσείς που βγάζετε χρυσάφι από το πουγγί και ασήμι στη ζυγαριά· τα ζυγίζουν στο ζύγι, και αφού μίσθωσαν χρυσοχόο, κατασκεύασαν χειροποίητα είδωλα, και σκύβοντας τα προσκύνησαν. Το σηκώνουν στους ώμους, και πορεύονται. Αν όμως το τοποθετήσουν στη θέση του, θα μείνει εκεί, δεν πρόκειται να κινηθεί· και όποιος φωνάξει προς αυτό, δεν πρόκειται να τον εισακούσει, ούτε να τον σώσει από τα κακά.> Ελέγχει τους προσκυνητές των ειδώλων ως υβριστές και ανόητους, και ως αμαρτάνοντες ενάντια στην ίδια τη θεία και ύψιστη φύση. Διότι υποβιβάζουν, κατά το μέρος που εξαρτάται από αυτούς, το υπέρτατο μεγαλείο της δόξας που της ανήκει, σε πράγματα που δεν αρμόζουν, και την υποβιβάζουν σε άψυχη ύλη αποδίδοντάς την στα δικά τους τεχνουργήματα, καθιστώντας έπειτα δικαίως τα ίδια τους τα κεφάλια ένοχα για τις έσχατες τιμωρίες.

Και τέτοια μεν είναι η δική μου προτροπή, εσείς όμως αναλογιστείτε σε ποιες θεομαχίες και ασέβειες έχετε εκπέσει, τολμώντας να με εξομοιώσετε με τα ανύπαρκτα και να μη λογαριάσετε καθόλου τη θεότητά μου. Και με θεωρήσατε ισότιμο με την άψυχη ύλη που πλάσατε· συγκεντρώνοντας χρυσό και άργυρο από συνεισφορές και μετατρέποντάς τα σε είδωλα με ανθρώπινα χέρια, τα οποία δεν ντρέπεστε να προσκυνάτε, μολονότι δεν δύνανται ούτε να βαδίσουν ούτε να κινηθούν, αλλά μεταφέρονται πάνω σε ώμους και ωθούνται από άλλους και δεν έχουν τη δύναμη ούτε να ακούσουν ούτε να σώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.

Έτσι, λοιπόν, συμπεριφέρονται ανόητα και όσοι ελπίζουν στα είδωλα· διότι τα κατασκεύασαν με τα ίδια τους τα χέρια, και προσκυνούν αυτά που έφτιαξαν τα δάχτυλά τους, λέγοντας: Αυτοί είναι οι πλάστες μας. Πώς, λοιπόν, θεωρούν πλάστες αυτούς που δημιουργήθηκαν και πλάστηκαν από τους ίδιους; Αλλά και ενώ τα φυλάνε με ασφάλεια, για να μην συληθούν από κλέφτες, τα αποκαλούν φύλακες της δικής τους σωτηρίας· και βέβαια πόση αφροσύνη δείχνουν αυτά, και το να μη γνωρίζουν ότι, εφόσον δεν επαρκούν να φυλάξουν και να βοηθήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό, πώς θα μπορούσαν να γίνουν φύλακες και σωτήρες για άλλους; Διότι γιατί, λέγει, ζητούν από τους νεκρούς βοήθεια για τους ζωντανούς; Σπαταλούν χρήματα για να αναγείρουν στήλες και αγάλματα στους δαίμονες, και φλυαρούν ανόητα ότι αυτοί είναι πάροχοι αγαθών, ζητώντας να λάβουν από αυτούς πράγματα τα οποία ούτε απέκτησαν ποτέ τους, ούτε πρόκειται βέβαια να αποκτήσουν. Γι' αυτό έχει γραφτεί: Όμοιοι με αυτά ας γίνουν εκείνοι που τα κατασκευάζουν και όλοι όσοι ελπίζουν σε αυτά· οι οποίοι, λέγει, αφού μίσθωσαν χρυσοχόο, έφτιαξαν χειροποίητα είδωλα, και σκύβοντας τα προσκύνησαν. Τα σηκώνουν στους ώμους και πορεύονται· και εάν τα τοποθετήσουν σε έναν τόπο, θα παραμείνουν εκεί, δεν πρόκειται να κινηθούν. Και όποιος φωνάξει προς αυτά, δεν πρόκειται να τον εισακούσουν, ούτε πρόκειται να τον σώσουν από τα δεινά. Γι' αυτό να ντραπείτε με αιώνια ντροπή, εσείς που ελπίζετε στα γλυπτά, εσείς που λέτε στα χυτά είδωλα: Εσείς είστε οι θεοί μας.