Εἶτα ταῦτα συμβαίνοντά σοι, φησὶν, οὐδὲ εἰς νοῦν ἔχειν ἠξίου, οὐδὲ εἰς μνήμην ἐδέξω τὰ ἔσχατα. Ποῖα δὲ ἦν ταῦτα; Τὰ τῆς αἰχμαλωσίας δηλονότι, καὶ τῆς ἐπενεχθείσης αὐτῇ ταλαιπωρίας παρὰ Θεοῦ. <Νυνὶ δὲ ἄκουσον ταῦτα, ἡ τρυφερὰ, ἡ καθημένη, ἡ πεποιθυῖα, ἡ λέγουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς· Ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα· οὐ καθιῶ χήρα, οὐδὲ γνώσομαι ὀρφανίαν. Νῦν δὲ ἥξει ἐξαίφνης τὰ δύο ταῦτα ἐπὶ σὲ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ· χηρεία καὶ ἀτεκνία ἥξει ἐξαίφνης ἐπὶ σὲ, ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου, ἐν τῇ ἰσχύϊ τῶν ἐπαοιδῶν σου σφόδρα, τῇ ἐλπίδι τῆς πονηρίας σου. Σὺ γὰρ εἶπας· Ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα. Γνῶθι ὅτι ἡ σύνεσις καὶ ἡ πορνεία τούτων ἔσται σοι αἰσχύνη καὶ ἐντροπή.> Διαλέγεται μὲν ὡς βεβήλῳ καὶ μάχλῳ τινὶ γυναίῳ, θρυπτομένῳ τε καὶ ὡραΐζεσθαι μεμελετηκότι. Πλὴν ἐκεῖνό φαμεν· Πλεῖστοί τινες ἦσαν παρὰ τοῖς Χαλδαίοις οἱ μάγοι, οὓς δὴ καὶ σοφοὺς ὠνόμαζον, ὧν ταῖς ὑποθήκαις καὶ ψευδηγόροις μαντείαις πάντα ἔδρων οἱ Βαβυλώνιοι. Ὑποπλαττόμενοι γὰρ ἀκριβῆ τῶν μελλόντων εἴδησιν ἔχειν ἐμαντεύοντο τοῖς κρατοῦσι τῆς γῆς σκυθρωπὸν μὲν οὐδὲν, ἐκεῖνα δὲ μᾶλλον, οἷς ἦν εἰκὸς ἐπιγάννυσθαι τοὺς ἀκροωμένους.
Μετάφραση
Έπειτα, μολονότι σου συνέβαιναν αυτά, λέει, ούτε που καταδεχόσουν να τα βάλεις στον νου σου, ούτε θυμήθηκες τα έσχατα. Ποια ήταν όμως αυτά; Τα της αιχμαλωσίας προφανώς, και της ταλαιπωρίας που της επιβλήθηκε από τον Θεό. <Τώρα όμως άκουσε αυτά, εσύ η τρυφηλή, που κάθεσαι αμέριμνη, που έχεις υπερβολική πεποίθηση στον εαυτό σου, που λες μέσα στην καρδιά σου: Εγώ είμαι και δεν υπάρχει καμία άλλη· δεν θα μείνω χήρα, ούτε θα γνωρίσω την ορφάνια. Τώρα όμως θα έρθουν ξαφνικά αυτά τα δύο πάνω σου σε μία ημέρα: η χηρεία και η ατεκνία θα έρθουν ξαφνικά πάνω σου, μέσα στις μαγείες σου, μέσα στη μεγάλη ισχύ των επωδών σου, στην ελπίδα της πονηρίας σου. Διότι εσύ είπες: Εγώ είμαι, και δεν υπάρχει άλλη. Μάθε ότι η σύνεση και η πορνεία αυτών θα σου γίνουν αισχύνη και ντροπή.> Συνομιλεί βέβαια σαν με κάποιο βέβηλο και ακόλαστο γύναιο, που ζει μέσα στη χλιδή και φροντίζει επιμελώς τον καλλωπισμό της. Εμείς όμως λέμε το εξής: Υπήρχαν πάρα πολλοί μάγοι στους Χαλδαίους, τους οποίους μάλιστα ονόμαζαν και σοφούς, και με τις συμβουλές και τις ψευδείς μαντείες των οποίων οι Βαβυλώνιοι έπρατταν τα πάντα. Επειδή δηλαδή προσποιούνταν ότι είχαν ακριβή γνώση των μελλοντικών γεγονότων, μάντευαν στους άρχοντες της γης όχι δυσάρεστα πράγματα, αλλά μάλλον εκείνα για τα οποία ήταν επόμενο να χαίρονται αυτοί που τους άκουγαν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες