Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 48:22

Απόκριση: Δεν πρέπει να έχουμε αυτήν την ειρήνη, εάν θεωρούμε τους εαυτούς μας αμαρτωλούς. Διότι λέγει: «Δεν υπάρχει ειρήνη για τους αμαρτωλούς, λέγει ο Κύριος». Εάν λοιπόν δεν υπάρχει ειρήνη για τους αμαρτωλούς, τι είδους ειρήνη είναι αυτή; Ας φοβηθούμε, διότι είναι γραμμένο: «Όταν λένε ειρήνη και ασφάλεια, τότε έρχεται ξαφνικά πάνω τους όλεθρος, όπως ο πόνος της γέννας στην έγκυο, και δεν πρόκειται να ξεφύγουν». Υπάρχουν μάλιστα φορές που και οι εχθροί ενεργούν με πανουργία κάνοντας την καρδιά να ησυχάσει για λίγο, ώστε να μην επικαλεστεί το όνομα του Θεού.

Προς εκπεσόντα μοναχό Δεν λέμε «χαίρε», διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς. Διότι ακόμη με κατέχει δυσπιστία και δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά μου το τόσο μεγάλο ατόπημα και το μέγα εγχείρημα που έπραξες, εάν βέβαια έχουν έτσι τα πράγματα, όπως φαίνεται πλέον σε όλους. Απορώ, δηλαδή, πώς καταπώθηκε τόση σοφία, πώς διαλύθηκε τόση ακρίβεια βίου, από πού σε περιέβαλε τόση τύφλωση, πώς, χωρίς να σκεφτείς απολύτως τίποτα, προκάλεσες τέτοια και τόση απώλεια ψυχών. Διότι, εάν αυτό είναι αληθινό, παρέδωσες και τη δική σου ψυχή στον βυθό και παρέλυσες το σθένος όλων όσοι ακούν αυτήν την ασέβεια. Αθέτησας την πίστη, αστόχησες στον καλό αγώνα. Γι' αυτό πονώ για εσένα. Διότι ποιος ιερέας, ακούγοντάς το, δεν θα θρηνήσει; Ποιος κληρικός δεν θα οδύρεται; Ποιος λαϊκός δεν θα σκυθρωπάσει; Ποιος ασκητής δεν πενθεί; Ίσως και ο ίδιος ο ήλιος σκοτείνιασε για την πτώση σου και οι δυνάμεις των ουρανών σαλεύτηκαν για την απώλειά σου. Δάκρυσαν και οι αναίσθητοι λίθοι για τη μανία σου, έκλαψαν ακόμη και οι εχθροί για την υπερβολή της ανομίας σου. Ω της μεγάλης πωρώσεως, ω της φοβερής σκληρότητας! Δεν φοβήθηκες τον Θεό, δεν σεβάστηκες τους ανθρώπους, δεν ντράπηκες τους φίλους, αλλά τα ναυάγησες όλα μαζί, τα στερήθηκες όλα συγχρόνως. Γι' αυτό και πάλι πονώ για εσένα, άθλιε. Εσύ που σε όλους ανήγγελλες τον ζήλο για τη Βασιλεία, από τη Βασιλεία εξέπεσες.

Αυτό είναι ένα βασιλικό νεύμα που απαλλάσσει τον Ισραήλ από την αιχμαλωσία. Διότι, όπως ακριβώς εκείνοι που κρατούν την εξουσία των επίγειων πραγμάτων και κυβερνούν τους θρόνους της βασιλείας, παραχωρούν κάποτε με νεύμα την άφεση σε αυτούς που βρίσκονται σε υπόγεια δεσμωτήρια, φανερώνοντας το γεγονός με φιλάνθρωπο νεύμα και φωνή· έτσι και ο Θεός των όλων χάρισε φιλάνθρωπο νεύμα σε αυτούς που είχαν ταλαιπωρηθεί, και λέει ξεκάθαρα το «Έξελθε», ώστε να γνωρίσουν τον Λυτρωτή και τον χορηγό κάθε χαράς για αυτούς. <«Αναγγείλατε φωνή ευφροσύνης, και ας γίνει αυτό ακουστό. Αναγγείλατε έως τα πέρατα της γης. Πείτε: Ελευθέρωσε ο Κύριος τον δούλο του Ιακώβ, και εάν διψάσουν, θα τους οδηγήσει μέσα από την έρημο, θα σχιστούν οι πέτρες και θα αναβλύσουν νερά, και θα πιει ο λαός μου. Δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέει ο Κύριος».> Ομολογουμένως, είναι αξιοθαύμαστα όλα όσα πράττει ο Θεός. Εκείνα όμως που υπερέχουν των άλλων και έχουν λάβει την ανώτατη δόξα ανάμεσα στα έργα του, όταν μεν μένουν κρυφά, αδικούν όσους τυχόν έχουν στερηθεί τη γνώση τους, όταν δε γίνουν γνωστά, ωφελούν τα μέγιστα. Διότι από αυτά είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς και την ανέκφραστη δόξα του, και την υπεροχή του επί πάντων, και την πανίσχυρη χείρα του, και την παντοδύναμη δόξα του. Διότι ελύτρωνε μεν τον Ισραήλ από την Αίγυπτο.

Διότι, εάν πορευθούν μέσα από την έρημο, λέει, και έπειτα βρεθούν σε στέρηση πόσιμου νερού, θα τους φανερωθεί εκείνο το αρχαίο σημείο· διότι θα αναβλύσει νερό από την πέτρα· και αυτό το γεγονός, βέβαια, δεν θα το διαπίστωνε κανείς μεταξύ εκείνων εκ του Ισραήλ που ανέβαιναν στην Ιουδαία από τη Βαβυλώνα. Λέχθηκε όμως, όπως είπα, κατ' οικονομίαν, ώστε να γνωρίζουν ότι ο Θεός του παρελθόντος υπάρχει και τώρα, ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει ίση δύναμη και εφάμιλλα θαύματα, και ότι, έχοντας αμετάπτωτη ισχύ, αναφωνεί και θεσπίζει κατά κάποιον τρόπο έναν γενικό νόμο. Διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέει ο Κύριος. Αληθινό είναι και αυτό. Διότι το πρόσωπο των δυσσεβών είναι πάντοτε κάπως σκυθρωπό, καθώς η καρδιά τους πλήττεται εύλογα και ο νους τους καταθλίβεται από τους ελέγχους της συνείδησης. Επειδή δεν προσδοκούν στεφάνια, ούτε την τιμή του επαίνου, αλλά μάλλον το πυρ και την τιμωρία, τα οποία έχουν ετοιμαστεί για εκείνους που αμαρτάνουν.

Θα ήταν αληθές και με άλλον τρόπο, και μάλιστα πολύ λογικό, ότι εκείνοι που απομακρύνονται από τον Θεό και παραμελούν την αγάπη προς αυτόν, είναι αναγκαίο να θλίβονται και να παραμένουν εντελώς μακριά από κάθε τι που μπορεί να προσφέρει χαρά. «Διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς», λέει ο Κύριος, «για τους οποίους έχει φυλαχθεί αιώνια ο σκώληκας». Αντίθετα, για τους επιεικείς, και όσους έχουν ευσεβή και φιλόθεο σκοπό, θα ταίριαζε φυσικά να ευφραίνονται με όλα τα αγαθά. «Διότι αιώνια ευφροσύνη θα είναι πάνω από το κεφάλι τους», σύμφωνα με τα γραφόμενα, «και έφυγε η οδύνη, η λύπη και ο στεναγμός». Προς αυτούς απευθύνει επιστολή και ο θεσπέσιος Παύλος λέγοντας: «Χαίρετε πάντοτε εν Κυρίω· και πάλι θα πω, χαίρετε. Η επιείκειά σας ας γίνει γνωστή σε όλους τους ανθρώπους». Διότι, όπως στους αμαρτωλούς ακολουθεί αναγκαστικά η τιμωρία, έτσι και σε όσους έχουν ως σκοπό να ζήσουν ενάρετα, ακολουθεί το να εμπλουτίζονται με τα άνωθεν αγαθά. <Και θα αφανίσω την άμπελό της και τις συκιές της, για τις οποίες είπε: Αυτές είναι οι αμοιβές μου, που μου έδωσαν οι εραστές μου· και θα τα καταστήσω μαρτυρία, και θα τα καταφάγουν τα θηρία του αγρού και τα πετεινά του ουρανού και τα ερπετά της γης.> Αυτό ακριβώς μπορεί να ειπωθεί πάλι με άλλον τρόπο, με το: «Θα αφαιρέσω τον σίτο μου στην ώρα του, και τον οίνο μου στον καιρό του».

Και επειδή ανέτειλε πάλι για εμάς η λαμπρή και ενδοξότατη εορτή, φέρνοντας μαζί της ως κάτι το ώριμο τους αγώνες για την πνευματική ευταξία, επιτρέψτε μου, επιτρέψτε μου, καθώς ακολουθώ τα ίχνη των φωνών των αγίων, να αναφωνήσω προς εσάς σαν από ιερή σάλπιγγα: «Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις ατραπούς του». Διότι, νομίζω, η προθυμία να ζει κανείς φιλόθεα και η επιθυμία του να σεμνύνεται με τα καυχήματα της επιείκειας, ιδιαίτερα στον παρόντα καιρό, αυτό σημαίνει να ετοιμάζει την οδό του Κυρίου και να δέχεται με αγαθή συνείδηση τη χαρά που ταιριάζει σε αυτούς που εορτάζουν. «Διότι για τους ασεβείς δεν υπάρχει χαρά, λέει ο Κύριος». Πώς δηλαδή και από πού θα μπορούσε να ταιριάζει αυτό σε αυτούς, όταν κρέμεται από πάνω τους η καταδίκη για όσα ευθύνονται; Το να βρίσκεται όμως κανείς σε πνευματικές χαρές και να τρέφεται με τις πιο πλούσιες ελπίδες, θα ταίριαζε φυσικά σε εκείνους που έχουν ζήσει με τον πιο ορθό τρόπο, και έχουν καταστήσει τον θείο νόμο ως τον απόλυτο κανόνα της δικής τους ζωής. Επομένως, άγιοι αδελφοί, μέτοχοι της ουράνιας κλήσης, ας παρακινούμε ο ένας τον άλλον σε παροξυσμό αγάπης και καλών έργων, σύμφωνα με το γεγραμμένο, ενθυμούμενοι εκείνον που λέει: «Ο σίδηρος ακονίζει τον σίδηρο, και ο άνθρωπος οξύνει το πρόσωπο του φίλου του».

Ούτε αν κάποιος φωνάξει με δυνατή φωνή ενώ φλέγεται, υπάρχει κανείς για να τον βοηθήσει ή να τον παρηγορήσει, εφόσον καταδικαστεί για τις ίδιες του τις πράξεις. Διότι είναι γραμμένο: η κρίση θα είναι αμείλικτη για εκείνον που δεν έδειξε έλεος· και δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς. Δεν έχεις δει, άλλωστε, και την ίδια την κάμινο που ανάβει κάτω από τα λουτρά; Σε εκείνη δε τη φωτιά, αντί για ξύλα, παπύρους και καλάμια, οι ασεβείς και οι αμαρτωλοί κατακαίγονται από θεϊκό πυρ. Οι αμαρτίες τους υψώνονται εναντίον τους και καθιστούν τη φλόγα ακόμη πιο σφοδρή εναντίον τους. Διότι είναι γραμμένο: οργή και θυμός, θλίψη και στενοχώρια θα έρθουν πάνω σε κάθε ψυχή ανθρώπου που εργάζεται το κακό, Ιουδαίου πρώτα αλλά και Έλληνα. Δόξα δε και τιμή και ειρήνη σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται το αγαθό, Ιουδαίο πρώτα και Έλληνα· διότι δεν υπάρχει προσωποληψία ενώπιον του Θεού.

Άξιοι δε πένθους είναι εκείνοι οι οποίοι διασύρουν τόσο ψυχρά και βεβιασμένα μια τόσο μεγάλη θεοσέβεια, το μέγεθος της αληθινά άρρητης δύναμης, και τις τόσες οικονομίες του Θεού, μέσα από το άλφα και το βήτα και μέσω αριθμών. Όσοι δε απομακρύνονται από την Εκκλησία και πείθονται σε αυτούς τους γραώδεις μύθους, είναι αληθινά αυτοκατάκριτοι, τους οποίους ο Παύλος μάς παραγγέλλει να αποφεύγουμε έπειτα από μία και δεύτερη νουθεσία. Ο Ιωάννης, εξάλλου, ο μαθητής του Κυρίου, ενέτεινε την καταδίκη τους, μη επιθυμώντας ούτε καν να τους απευθύνουμε χαιρετισμό· «διότι όποιος τους λέει χαίρε», αναφέρει, «γίνεται κοινωνός των πονηρών τους έργων». Και ευλόγως· «διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς», λέει ο Κύριος. Ασεβείς δε, πέρα από κάθε ασέβεια, είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο Ποιητής του ουρανού και της γης, ο μόνος Παντοκράτορας Θεός, πάνω από τον οποίο δεν υπάρχει άλλος Θεός, έχει προβληθεί από ένα Υστέρημα, το οποίο με τη σειρά του έχει προέλθει από άλλο Υστέρημα· έτσι ώστε, σύμφωνα με αυτούς, να αποτελεί αυτός προβολή τρίτου Υστερήματος.

Αφού λοιπόν λάβεις την εξουσία για την επιστροφή στα οικεία, να μην κάνεις την πορεία σου νωθρά ούτε ράθυμα, αλλά με κάθε προθυμία· διότι θα σε προϋπαντήσει «φωνή ευφροσύνης» που ακούγεται ήδη από εδώ, αλλά και όλοι όσοι ακούν αυτούς τους δικούς μου λόγους θα χαρούν μαζί σου για τη σωτηρία σου. Και θα φωνάξουν τόσο δυνατά, ώστε η ακοή να γίνει γνωστή σε όλους όσοι κατοικούν «στα πέρατα της γης», λέγοντας: «Ο Κύριος λύτρωσε τον δούλο του τον Ιακώβ. Και εάν διψάσουν, μέσα από την έρημο θα τους οδηγήσει, νερό από πέτρα θα βγάλει για αυτούς· θα σχιστεί η πέτρα, και θα τρέξει νερό, και θα πιει ο λαός μου. Δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέγει ο Κύριος». Και αυτά βέβαια, ως προς την ιστορική τους πλευρά, δεν εκπληρώθηκαν κατά τον χρόνο της επιστροφής από τη Βαβυλώνα όσων ελευθερώθηκαν από τον Κύρο και τον Δαρείο, που βασίλευσαν στους Πέρσες· ως προς το πνευματικό τους νόημα όμως, επειδή δεν είναι δυνατόν να βρεθεί κατά λέξη στην ιστορία «πέτρα υδάτων» που να ανέβλυσε κατά την επιστροφή του λαού, θα πούμε ότι η υπόσχεση αυτή επαληθεύεται σε εκείνους που ελευθερώθηκαν από τη νοητή αιχμαλωσία, για τους οποίους ο Χριστός του Θεού έλεγε: «με απέστειλε να ευαγγελιστώ στους πτωχούς, να κηρύξω άφεση στους αιχμαλώτους».

Διότι ακριβώς σε αυτούς αναβλύζει άφθονα το λογικό ποτό από την αληθινή πέτρα· «η δε πέτρα ήταν ο Χριστός», σύμφωνα με τον Απόστολο· πράγμα που βεβαιώνει και ο ίδιος ο Σωτήρας μας, λέγοντας: «όποιος πιει από το νερό που εγώ θα του δώσω, ποταμοί ζωντανού νερού θα ρεύσουν από την κοιλιά του, νερού που θα αναβλύζει για την αιώνια ζωή». Αυτές, λοιπόν, είναι οι υποσχέσεις του Θεού. Επειδή όμως ο προφητικός λόγος έβλεπε καθαρά ότι πολλοί από εκείνους που άκουγαν την προφητεία γίνονταν ανάξιοι των υποσχέσεων, ώστε να μην υποθέσουν αδιάκριτα τα τέκνα των Ιουδαίων ότι τα λεγόμενα ειπώθηκαν για αυτούς, αναγκαστικά προσθέτει στις υποσχέσεις το εξής: «Δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέει ο Κύριος». Διότι στους ευσεβείς θα παραστεί κάθε απόλαυση από τον Θεό, καθώς και χαρά και ευφροσύνη και όσα άλλα έχουν υποσχεθεί, ενώ για τους ασεβείς δεν ισχύει καμία από τις υποσχέσεις. Αφού ο λόγος διακήρυξε επαρκώς τα όσα άρμοζαν στον λαό των Ιουδαίων, ξεκινώντας από νέα αφετηρία μέσω των προκειμένων, μεταβαίνει πάλι στην κλήση των εθνών, προφητεύοντας συγχρόνως και τα σχετικά με την επιφάνεια του Σωτήρα μας στους ανθρώπους. Γι' αυτό, ξεκινώντας, προσκαλεί τις εκκλησίες του Θεού που είναι ιδρυμένες παντού στη γη ανάμεσα στα άπιστα έθνη και οι οποίες κατακλύζονται από παντού, σαν από θάλασσα, από τα αλμυρά κύματα της κακίας. Γι' αυτό τις ονομάζει «νησιά» και λέει: «Ακούστε με, νησιά».

Ο Ιωάννης, ο μαθητής του Κυρίου, επέτεινε την καταδίκη τους, μη θέλοντας ούτε καν να τους απευθύνουμε χαιρετισμό. Διότι «εκείνος που τους απευθύνει χαιρετισμό», λέει, «γίνεται κοινωνός στα πονηρά τους έργα». Και δικαιολογημένα, διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέει ο Κύριος. Και αυτοί είναι ασεβείς πέρα από κάθε ασέβεια, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Δημιουργός του ουρανού και της γης, ο μόνος παντοκράτορας Θεός, πάνω από τον οποίο δεν υπάρχει άλλος Θεός, έχει προέλθει από κάποιο υστέρημα, το οποίο και αυτό προέκυψε από άλλο υστέρημα, έτσι ώστε, σύμφωνα με αυτούς, αυτός να αποτελεί προβολή ενός τρίτου υστερήματος. Αυτήν την άποψη πρέπει πραγματικά να την αποδοκιμάσουμε πλήρως και να την αναθεματίσουμε, και πρέπει να φύγουμε κάπου πολύ μακριά τους. Και όσο περισσότερο επιμένουν και χαίρονται για τις εφευρέσεις τους, τόσο περισσότερο πρέπει να γνωρίζουμε ότι ενεργούνται σε μεγαλύτερο βαθμό από την ογδοάδα των πονηρών πνευμάτων. Όπως ακριβώς εκείνοι που έχουν περιπέσει σε κατάσταση φρενίτιδας, όσο περισσότερο γελούν και φαίνονται να έχουν δύναμη και κάνουν τα πάντα σαν να είναι υγιείς, και μερικές φορές μάλιστα ξεπερνώντας και τη φυσιολογική υγεία, τόσο χειρότερα είναι στην υγεία τους. Παρομοίως και αυτοί, όσο περισσότερο φαίνονται να υπερηφανεύονται και καταπονούν τους εαυτούς τους, τεντώνοντας το τόξο υπερβολικά, τόσο περισσότερο στερούνται σωφροσύνης.

Είπε ο προφήτης Δαβίδ: Δεν υπάρχει αλήθεια στο στόμα τους. Και πάλι λέει: Κύριε, δεν μίσησα εκείνους που σε μισούν, και δεν αγανάκτησα εναντίον των εχθρών σου; Τους μίσησα με τέλειο μίσος, και έγιναν εχθροί μου. Και ο Σολομών λέει ότι οι δυσσεβείς υποκρίνονται την ευσέβεια. Και πάλι λέει: Γιε μου, ας μην σε πλανήσουν ασεβείς άνδρες, ούτε να βαδίσεις στον ίδιο δρόμο με αυτούς. Ο δε προφήτης Ησαΐας, ή μάλλον ο Κύριος μέσω του προφήτη, λέει: Γιους γέννησα και ανέθρεψα, αλλά αυτοί με αθέτησαν· και πάλι, Δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέει ο Κύριος.

Ο Χριστός έχει τελέσει για εμάς τις εορτές· διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς. Ας αποβάλουμε το νέφος κάθε λύπης που επισκοτίζει τον νου μας και δεν τον αφήνει να ανυψωθεί. Ας περιφρονήσουμε όλα τα γήινα· διότι το πολίτευμά μας δεν βρίσκεται στη γη.

Και η δύναμή τους θα γίνει σαν εύφλεκτο στουπί, και τα έργα τους σαν σπινθήρες φωτιάς. Και θα κατακαούν οι άνομοι μαζί με τους αμαρτωλούς, και δεν θα υπάρχει κανείς για να τους σβήσει.» «Η πόλη των ασεβών δεν πρόκειται ποτέ να ανοικοδομηθεί.» «Θα επιφέρω στην οικουμένη συμφορές, και στους ασεβείς τις συνέπειες των αμαρτιών τους.» «Δεν πρόκειται να παραμείνει ποτέ στους αιώνες το πονηρό σπέρμα.» «Ιδού, έρχεται η ημέρα του Κυρίου με θυμό και οργή, για να μετατρέψει όλη την οικουμένη σε έρημο, και να εξολοθρεύσει τους αμαρτωλούς από αυτήν.» «Η γη των ασεβών θα καταπέσει.» «Τρόμος θα καταλάβει τους ασεβείς.» «Ας εξαλειφθεί ο ασεβής, για να μη δει τη δόξα του Κυρίου.» «Δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, λέει ο Κύριος.» «Εάν απομακρυνθείς από εμένα, τι περισσότερο θα έχεις, είπε ο Κύριος.» «Ο άνομος που θυσιάζει μοσχάρι, είναι σαν να σκοτώνει σκύλο· και εκείνος που προσφέρει σιμιγδάλι, είναι σαν να προσφέρει αίμα χοίρων.» «Αλίμονο στον άνομο, συμφορές θα του ανταποδοθούν σύμφωνα με τα έργα των χεριών του.» «Ο πλούτος των ασεβών θα γίνει σαν τη σκόνη από τον τροχό, και σαν το χνούδι που παρασύρεται από τον αέρα.» «Και αυτό θα συμβεί σε μια στιγμή.» «Και ο πλούτος των εθνών θα είναι σαν κάποιον που βλέπει όνειρο στον ύπνο του, και θα είναι σαν αυτούς που στον ύπνο τους πεινούν και τρώνε, αλλά όταν ξυπνήσουν το όνειρό τους αποδεικνύεται μάταιο· και όπως ακριβώς ο διψασμένος βλέπει όνειρο όμοια με τον πεινασμένο, και όταν ξυπνήσει εξακολουθεί να διψά, και η ψυχή του ήλπισε μάταια, έτσι ακριβώς θα είναι ο πλούτος όλων των εθνών.» «

Όσον αφορά το γεγονός ότι διεξάγεται λογομαχία με τους Ιουδαίους, άφησε τους χριστομάχους, ω άριστε των πατέρων, να λυσσομανούν εναντίον του εαυτού τους. Διότι εκείνοι που απέρριψαν με καταφρόνηση τις διδαχές αυτού του ίδιου του Χριστού, του αληθινού Θεού μας, και παραμέρισαν τις νουθεσίες των αποστόλων και συλλήβδην σιχάθηκαν τις υψηλές διδασκαλίες όλων των θεοφόρων, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να καθοδηγηθούν από εμάς ή θα θεωρούσαν καθήκον να έρθουν σε συζήτηση. Αφήστε τους, είπε ο Κύριος, είναι τυφλοί. Και ο προφήτης λέει: δεν πρέπει να λέμε χαίρετε στους ασεβείς, λέει ο Κύριος. Διότι, εκτός από το ότι δεν θα ωφεληθούμε καθόλου από τη σύγκρουση των λόγων, θα βλάψουμε και τους εαυτούς μας, δηλητηριαζόμενοι από τα ιοβόλα λόγια τους σαν από φίδι. Ο Θεός θα συντρίψει τα δόντια τους μέσα στο στόμα τους· ο Κύριος συνέθλασε τους τραπεζίτες των λεόντων.