Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 49:19

Διότι κόσμημα των εκκλησιών είναι το σύστημά τους. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η θεόπνευστη Γραφή συνηθίζει να στολίζει την Εκκλησία με ενδυμασία κατάχρυση και ποικιλόχρωμη. Διότι, όπως ακριβώς οι πολύμορφοι και πολυτιμότατοι λίθοι -εννοώ τους ινδικούς- στερεωμένοι σε χρυσά πλαίσια, δημιουργούν ένα θαυμαστό και αξιοθέατο κόσμημα, έτσι και οι ψυχές των αγίων, καλλωπισμένες με τα καυχήματα των αρετών, εκπέμπουν λαμπρή ομορφιά στα μάτια της Θεότητας, ώστε και ο καθένας, ευχαριστώντας τον Χριστό, να λέει: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου στον Κύριο. Διότι με ενέδυσε με ιμάτιο σωτηρίας και με χιτώνα ευφροσύνης· μου έβαλε στολίδι σαν σε νυμφίο, και σαν σε νύμφη μου περιέθεσε μίτρα». «Διότι τα ερημωμένα σου, τα κατεστραμμένα και τα γκρεμισμένα, τώρα θα γίνουν στενά από το πλήθος των κατοίκων, και θα απομακρυνθούν από εσένα εκείνοι που σε καταπίνουν. Διότι θα πουν στα αυτιά σου οι γιοι σου, τους οποίους είχες χάσει: Στενός είναι ο τόπος για μένα, κάνε μου χώρο για να κατοικήσω. Και θα πεις στην καρδιά σου: Ποιος μου τους γέννησε αυτούς; Εγώ ήμουν άτεκνη και χήρα. Και ποιος μου τους ανέθρεψε αυτούς; Εγώ είχα εγκαταλειφθεί μόνη».

Επειδή, λοιπόν, η χώρα τους περιήλθε σε παντελή ερήμωση, υπόσχεται απαλλαγή από αυτό που συνέβη, και λέει ότι οι έρημοι και κατεστραμμένοι τόποι θα στενέψουν από το πλήθος των κατοίκων. Αφού απομακρυνθούν βεβαίως εκείνοι που την κατέπιαν, δηλαδή προφανώς εκείνοι που έλαχαν να την κυβερνούν, οι οποίοι σχεδόν σαν κάποια θηρία την εξολόθρευσαν και την κατέπιαν. Και φανερώνει το πλήθος αυτών που θα κληθούν, ότι δηλαδή θα είναι πολύ μεγάλο και αναρίθμητο.

Το ποιους 〈όλους〉 δεν τους κατονόμασε, επειδή είχε ήδη προλάβει να διδάξει ποιοι ήταν και από πού προέρχονταν αυτοί, όταν έλεγε: «Ιδού, αυτοί θα έρθουν από μακριά, αυτοί από τον βορρά και τη θάλασσα, και άλλοι από τη γη των Περσών». Αυτοί 〈όλοι〉, λέει, 〈συγκεντρώθηκαν και ήρθαν προς εσένα· ζω εγώ, λέει ο Κύριος, ότι όλους αυτούς θα τους φορέσεις σαν στολίδι και θα τους βάλεις πάνω σου σαν στολίδι νύφης〉· ⌜με τις κόσμιες λοιπόν ψυχές που διαπρέπουν σε αυτήν, η 〈νύμφη〉 του Κυρίου, δηλαδή η Εκκλησία, σεμνύνεται, καθώς λαμπρύνεται και καλλωπίζεται με το πλήθος των αρετών και των χαρισμάτων που της χορηγούνται από το Άγιο Πνεύμα.⌝ Έπειτα λέει: 〈Και τα έρημά σου και τα κατεστραμμένα και τα γκρεμισμένα τώρα θα γίνουν στενά από εκείνους που σε κατοικούν〉· διότι, αντί για τους αποβλήτους ⌜του λαού της περιτομής, εισήχθη στη θέση τους το μεγάλο πλήθος της Εκκλησίας σε όλη την οικουμένη από όλα τα έθνη.⌝ Αλλά αυτοί μεν υιοθετήθηκαν, 〈θα απομακρυνθούν〉 όμως, λέει, 〈από εσένα εκείνοι που σε καταπίνουν〉. Τέτοιοι ήταν παλαιότερα εκείνοι που είχαν μεγάλη δύναμη στον λαό της περιτομής, οι ψευδοπροφήτες και οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, και εκείνοι για τους οποίους λεγόταν: «αυτοί που καταπίνουν τον λαό με όλο τους το στόμα», τους οποίους προλέγει ότι θα εκδιωχθούν και 〈θα απομακρυνθούν〉 από την καινή και νέα πόλη του Θεού, και προφητεύει ότι τόσο μεγάλο θα είναι το πλήθος αυτών που θα προσέρχονται στην εν λόγω πόλη, ώστε να χρειάζονται ευρύτερες και μεγαλύτερες οικοδομές.

Εγέρσου, εγέρσου, εσύ που ήπιες από το χέρι του Κυρίου το ποτήρι του θυμού του· διότι το ποτήρι της πτώσεως, το κύπελλο του θυμού μου, το ήπιες μέχρι τέλους και το άδειασες. Και δεν υπήρχε κανείς να σε παρηγορήσει από όλα τα τέκνα σου που γέννησες, και δεν υπήρχε κανείς να κρατήσει το χέρι σου. Ιδού, πήρα από το χέρι σου το ποτήρι της πτώσεως, το κύπελλο του θυμού μου, και δεν θα το πιεις ποτέ ξανά· και θα το δώσω στα χέρια εκείνων που σε αδίκησαν και σε ταπείνωσαν. Εγέρσου, εγέρσου, ντύσου τη δύναμη, ντύσου τη δόξα σου· τίναξε από πάνω σου το χώμα και σήκω. Κάθισε, λύσε τον δεσμό του τραχήλου σου. Σήκωσε τα μάτια σου ολόγυρα και δες συγκεντρωμένα τα τέκνα σου· ιδού, συγκεντρώθηκαν και ήλθαν προς εσένα· ζω εγώ, λέγει ο Κύριος, ότι θα τους ντυθείς όλους αυτούς σαν στολίδι και θα τους περιβληθείς σαν στολίδι νύφης· διότι οι έρημοι τόποι σου και οι κατεστραμμένοι και οι ερειπωμένοι τώρα θα αποδειχθούν στενοί από το πλήθος των κατοίκων σου, και θα απομακρυνθούν από εσένα αυτοί που σε καταπίνουν. Διότι θα πουν στα αυτιά σου οι γιοι σου, τους οποίους είχες χάσει: Στενός είναι ο τόπος για μένα, κάνε μου τόπο για να κατοικήσω, και θα πεις στην καρδιά σου: Ποιος μου τους γέννησε αυτούς; Εγώ ήμουν άτεκνη και χήρα, αυτούς ποιος μου τους ανέθρεψε; Εγώ εγκαταλείφθηκα μόνη, αυτοί πού βρίσκονταν για μένα;