Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 49:22

Διότι μέσω αυτής, ενώ ήσουν άτεκνη και χήρα, απέκτησες πολλά παιδιά· αυτή έθρεψε τους λαούς σου, και εσύ που παλαιότερα είχες εγκαταλειφθεί μόνη, πλούτισες ανέλπιστα, και εμφανίστηκες με πολλά παιδιά, εσύ που παλαιότερα ήσουν γυμνή και μόνη. <Έτσι λέει ο Κύριος: Ιδού, υψώνω προς τα έθνη το χέρι μου, και προς τα νησιά θα υψώσω το λάβαρό μου, και θα φέρουν τους γιους σου στην αγκαλιά τους, και τις κόρες σου θα τις σηκώσουν στους ώμους τους. Και βασιλιάδες θα είναι οι παιδαγωγοί σου, και οι αρχόντισσες θα είναι οι τροφοί σου πάνω στο πρόσωπο της γης. Και θα σε προσκυνήσουν, και θα γλείψουν το χώμα των ποδιών σου. Και θα γνωρίσεις ότι εγώ είμαι ο Κύριος, και δεν θα καταισχυνθείς ούτε θα ντροπιαστείς.> Αφού υποσχέθηκε στη Σιών ότι θα έχει πολλά και καλά παιδιά, και ότι τα παιδιά της θα φτάσουν σε τέτοιο πλήθος, ώστε να χρειάζονται ευρύτερους τόπους από ό,τι παλαιότερα, και να ζητούν να πλατύνει η σκηνή, αποδεικνύει αμέσως ότι το πλήθος των παιδιών που της υποσχέθηκε δεν αναδεικνύεται κυρίως από τον Ισραήλ, αλλά από το ποίμνιο των εθνών. Και αυτό είναι αληθινό, και μπορεί να το δει κανείς από τα ίδια τα γεγονότα. Διότι έχει σωθεί το υπόλειμμα όσων προέρχονται από τον Ισραήλ· όμως αυτό είναι μικρό και ευάριθμο· έχει όμως αλιευθεί μέσω της πίστης στον Χριστό όλη η οικουμένη, και η δύναμη των αποστολικών και ευαγγελικών κηρυγμάτων έφερε σε Αυτόν εκείνους που βρίσκονται σε όλη τη γη. Ότι λοιπόν θα συμβεί αυτό, το αποδεικνύει λέγοντας: Ιδού, εγώ υψώνω στα έθνη το χέρι μου.

Το ρήμα «αίρω» σημαίνει υψώνω και ανυψώνω. Η δε λέξη «χείρ» υποδηλώνει την ισχύ ή τη δύναμη. Διότι, όταν ο Χριστός έγινε γνωστός στα έθνη μέσω των ευαγγελικών κηρυγμάτων, αναδείχθηκε υψηλός και ένδοξος μέσω των θαυμάτων που επιτέλεσε και μέσω της εκ νεκρών αναστάσεως. Όταν το σύμβολο του τιμίου σταυρού φανερώθηκε ακόμη και σε όσους δεν γνώριζαν ποτέ τον κατά φύση και αληθινό Θεό, τότε η Σιών πλούτισε αποκτώντας πολλά παιδιά. Τότε έφτασαν τρέχοντας προς αυτήν από παντού με σπουδή, προτρέποντας ο ένας τον άλλον και λέγοντας: «Ελάτε, ας ανεβούμε στο όρος του Κυρίου, και στον οίκο του Θεού του Ιακώβ, και θα μας αναγγείλουν την οδό του, και θα πορευτούμε σε αυτήν». Και ότι για όσους πορεύονται προς τον θείο οίκο δεν θα υπάρξει απολύτως κανένας ανήφορος, τραχύτητα ή εμπόδιο, το αποδεικνύει λέγοντας: «Θα φέρουν τους γιους σου στην αγκαλιά τους, και θα σηκώσουν τις κόρες σου στους ώμους τους». Διότι οι μακάριοι μαθητές, καθώς και εκείνοι που μετά από αυτούς προβάλλουν τον λόγο της ιερής μυσταγωγίας και προΐστανται των Εκκλησιών, έγιναν σαν τροφοί για όσους προέρχονται από τα έθνη. Εκείνους δηλαδή που προσέρχονται στην πίστη, σχεδόν τους παίρνουν στην αγκαλιά τους και τους μεταφέρουν τοποθετώντας τους στους ώμους τους, χωρίς να τους επιβάλλουν τίποτα το κοπιαστικό, αλλά τρέφοντάς τους σαν με γάλα, όπως ταιριάζει σε νήπια, και προσφέροντάς τους τον εντελώς απλό και ευκολονόητο λόγο της κατήχησης.

Αυτό πάλι ο ίδιος ο προφήτης Ησαΐας μας δίδαξε, λέγοντας κάπου αλλού: «Η οδός των ευσεβών έγινε ευθεία, και είναι προετοιμασμένη η οδός των ευσεβών.» Διότι η οδός του Κυρίου είναι κρίση. Εισήγαγε δε και τον θεσπέσιο Βαπτιστή να βοά και να λέει: «Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις ατραπούς του Θεού μας. Κάθε φάραγγα θα γεμίσει, και κάθε όρος και βουνό θα ταπεινωθεί, και τα σκολιά θα γίνουν ευθεία, και οι τραχείς δρόμοι λείοι.» Το ότι λοιπόν, χωρίς κανέναν απολύτως κόπο, για όσους προθυμοποιούνται να πορευθούν προς τη μητέρα Σιών, η άφιξή τους θα γίνει μέσω της πίστεως, αυτό θα μπορούσε να υποδηλωθεί με το ότι οι γιοι της, καθώς και οι θυγατέρες της, θα λαμβάνονται στην αγκαλιά και θα σηκώνονται στους ώμους. Και το ότι θα είναι γεμάτοι από την ύψιστη τιμή, τη δόξα και την ευημερία, το προσθέτει λέγοντας ότι οι βασιλείς θα γίνουν οι τροφοί τους και οι άρχουσες οι παραμάνες τους. Διότι είναι δυνατόν, πράγματι, να δει κανείς, χάρη στην ευσέβεια των αρχόντων, όσους πίστεψαν στον Χριστό να περιποιούνται με τιμές και να αξιώνονται κάθε φροντίδας, ώστε οι άρχοντες να φαίνονται ότι είναι μάλλον τροφοί τους και τίποτα άλλο.

Έπειτα, επειδή εκείνη απόρησε, της αποκρίνεται ο Θεός λέγοντας: «Ιδού, υψώνω προς τα έθνη το χέρι μου και προς τα νησιά θα υψώσω το λάβαρό μου, και θα φέρουν τους γιους σου στον κόρφο, και τις κόρες σου θα τις σηκώσουν στους ώμους», διδάσκοντάς την ότι τους «γιους» και τις «κόρες» της, για τους οποίους είπε «αυτοί πού βρίσκονταν για μένα;», θα τους συνάξει προς αυτήν μέσα από την εκλογή των εθνών. Αναφέρει δε «το χέρι μου θα υψώσω προς τα έθνη και προς τα νησιά», εννοώντας το «λάβαρο» της Εκκλησίας. Και ποιο είναι αυτό παρά το ευαγγελικό κήρυγμα του σωτηρίου πάθους και της εκ νεκρών αναστάσεώς Του; Μετά από αυτό λέει, «θα φέρουν τους γιους σου» βασταζόμενους «στις αγκαλιές»· διότι έτσι ερμήνευσαν ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων. Ο μεν πρώτος λέγοντας: «και θα φέρουν τους γιους σου στις αγκαλιές», ο δε δεύτερος: «και θα φέρουν τους γιους σου στις αγκαλιές, και τις κόρες σου θα τις σηκώσουν στους ώμους». Και ποιοι θα το πράξουν αυτό, παρά βεβαίως εκείνοι που καθοδηγούν όσους εισάγονται στην Εκκλησία του Θεού, φροντίζοντας τη νηπιότητα του νου τους; Τέτοιος ήταν ο Παύλος, όταν έλεγε στους Κορινθίους: «Γάλα σας πότισα».

Διότι αναφέρει θυγατέρες που βαστάζονται στους ώμους και παιδιά που μεταφέρονται μέσα σε άμαξες, αποκρούοντας τον καύσωνα με σκιάδια· μέσω αυτών περιγράφει αλληγορικά τον ενάρετο βίο, υποδεικνύοντας αφενός με την ηλικία του νηπίου το αρτιγέννητο και το άκακο, και αφετέρου με τα σκιάδια την παρηγοριά από τον καύσωνα που παρέχεται στις ψυχές από την εγκράτεια και την καθαρότητα. Από αυτά μαθαίνουμε ότι πρέπει να υψώνεται στους ώμους η ψυχή που στολίζεται ως νύμφη για τον Θεό, ώστε να μην καταπατείται από τη σάρκα, αλλά να κυριαρχεί πάνω στον όγκο του σώματος. Και ακούγοντας τη λέξη «λαμπήνη» (άμαξα), εννοούμε την εκθαμβωτική χάρη του φωτισμού, μέσω της οποίας γινόμαστε παιδιά που δεν στηρίζουν πλέον τα βήματά τους στη γη, αλλά μεταφέρονται από αυτήν προς την επουράνια ζωή. Ο βίος μας, δε, γίνεται σκιερός και δροσερός, καθώς ο καύσωνας σβήνει μέσα από τα σκιάδια της αρετής. Αυτός, επομένως, είναι ο ήλιος που προκαλεί βλάβη, όταν η φλόγα του δεν αναχαιτίζεται από τη νεφέλη του Πνεύματος, την οποία άπλωσε ο Κύριος σε αυτούς τους ανθρώπους για σκέπη τους· διότι αυτός είναι ο ήλιος που κατακαίει τη λαμπρή επιφάνεια του σώματος με την προσβολή των πειρασμών και μαυρίζει τη μορφή του με δυσμορφία.