Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 49:24

Διότι, εάν πέφτουν με το πρόσωπο στο έδαφος και προσκυνούν τη Σιών, δηλαδή την Εκκλησία, και ριγμένοι στη γη σαν με απλωμένα χέρια, σχεδόν γλείφουν το χώμα των ποδιών της· πώς θα χωρούσε αμφιβολία ότι, έχοντας προχωρήσει σε αυτό το φρόνημα και λαμπρυσμένοι με τη χάρη της ευσέβειας, θα πρόσθεταν στις πράξεις τους και το χρέος να τιμούν τους εκλεκτούς, και όσους θα πίστευαν στον Χριστό θα τους συγκατέλεγαν στην τάξη των τέκνων; Όταν δε συμβεί αυτό, δεν θα ντροπιάζεται πλέον ως άτεκνη και χήρα η Σιών, η οποία έμεινε άτεκνη όσον αφορά τους Ιουδαίους, αλλά θα είναι εστεμμένη με δόξα. «Μήπως θα πάρει κανείς λάφυρα από γίγαντα; Και εάν αιχμαλωτίσει κάποιος αδίκως, θα σωθεί;» Το σχήμα του λόγου λαμβάνει μεν τη μορφή ερώτησης, απαιτεί όμως βαθύτερη κατανόηση. Το δε νόημα των προκειμένων είναι περίπου το εξής: Διότι τα πάντα κάτω από τον ουρανό είχαν καταληφθεί από τον διάβολο και την αγέλη των δαιμόνων· δεν υπήρχε κανείς πάνω στη γη που να είχε διαφύγει την τυραννία της δικής τους σκληρότητας. Διότι δεν υπήρχε κανείς που να πράττει το καλό, δεν υπήρχε ούτε ένας, αλλά ένα δίχτυ αμαρτίας είχε απλωθεί πάνω σε όλους, και το σκοτάδι και η ομίχλη που ενέσκυψαν στις καρδιές όλων, τους απομάκρυναν από τη γνώση του κατά φύσιν και αληθινού Θεού, και τους παρέδωσαν σε εκείνους που τους είχαν κυριεύσει.

Εφόσον ο διάβολος έχει τέτοια έπαρση εναντίον όσων βρίσκονται στη γη, ρωτά και λέει ο Σωτήρας: «Μήπως θα πάρει κανείς λάφυρα από γίγαντα;» Πράγμα που, όπως λέει, είναι δυσχερές και ακατόρθωτο, το να νικήσει κανείς τον ισχυρό (διότι εδώ ονομάζει τον ισχυρό «γίγαντα») και να πάρει λάφυρα από αυτόν. Έπειτα, πώς είναι αυτό αμφίβολο; Διότι οι τέτοιου είδους είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστούν, και δεν καταβάλλονται εύκολα από όσους απλώς το επιθυμούν, αλλά μάλλον υποτάσσονται μόνο σε εκείνους που έχουν τη δύναμη να υψώσουν εναντίον τους υπέρτερο και ακαταμάχητο χέρι. Αλλά εγώ, λέει, θα πάρω τα λάφυρα, και θα απαλλάξω τους αδικημένους, και, συντρίβοντας τον ζυγό της δουλείας τους, θα τους αναδείξω λαμπρούς με τη χάρη της ελευθερίας. Πλην όμως, το ότι η δίκαιη απόφαση του Θεού θα λαφυραγωγήσει τον Σατανά, και θα απαιτήσει από τον αλιτήριο δίκαιη τιμωρία για όσα διέπραξε εναντίον μας, το επιβεβαιώνει προσθέτοντας: «Και εάν κάποιος αιχμαλωτίσει αδίκως, θα σωθεί;». Θα εκλάβουμε και πάλι τον στίχο ως ερώτηση και με ελαφρά παύση (υποστιγμή).

Αφού είπε αυτά, στη συνέχεια διδάσκει με ποιον τρόπο τα έθνη που ήταν υποχείρια στον διάβολο ελευθερώθηκαν από αυτόν μέσω της δυνάμεως του Σωτήρος μας· διότι λέει: «Μήπως θα πάρει κανείς λάφυρα από γίγαντα;», υπονοώντας με τη λέξη «γίγαντα» τον διάβολο και την αντίπαλη δύναμη. Μήπως λοιπόν, λέει, είναι δυνατόν στον οποιονδήποτε να παραταχθεί απέναντι σε «γίγαντα» και να λαφυραγωγήσει έναν τόσο ισχυρό; Και αν κάποιος επιχειρούσε να τον «αιχμαλωτίσει», ενεργώντας «δίκαια» άραγε θα «σωθεί»; Δεν θα κινδυνεύσει ως προς τη σωτηρία του, αφού θα έχει νικηθεί από τον «γίγαντα» ως ισχυρότερο; Αντί για το «άδικα», το εβραϊκό κείμενο περιέχει το «δίκαια»· διότι αυτός που «αιχμαλωτίζει τον γίγαντα δίκαια» θα το έκανε αυτό, όπως και αυτός που τον λαφυραγωγεί. Γι' αυτό, ο μεν Ακύλας και ο Θεοδοτίων το ερμήνευσαν ως «δίκαιο»· διότι είναι «δίκαιο» να λαφυραγωγείς και να καθιστάς αιχμάλωτο τον τύραννο και καθέναν που κατέχει κάτι «άδικα». Αλλά, αλήθεια, ποιος είναι αυτός ο «δυνατός» που μπορεί να παραταχθεί απέναντι σε έναν τέτοιον και να «διασωθεί»; Από τους ανθρώπους βέβαια κανείς, «το πώς όμως αυτό που είναι αδύνατο στους ανθρώπους είναι δυνατό στον Θεό», ακούστε: «Έτσι λέει ο Κύριος: Και ο γίγαντας θα λαφυραγωγηθεί και αυτός που τον λαφυραγωγεί θα σωθεί». Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει λεχθεί: «Αλλά και η αιχμαλωσία του δυνατού θα αρπαγεί και το λάφυρο του φοβερού θα διασωθεί».