Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 49:25

Όπως λέμε ότι οι άγιοι είναι σκεύη εκλογής, έτσι και διαβολικά σκεύη είναι αυτοί που έχουν υποταχθεί σε αυτόν, και έχουν επιλέξει ή έχουν εξαναγκαστεί να φρονούν τα δικά του. <Έτσι λέει ο Κύριος: Εάν κάποιος αιχμαλωτίσει γίγαντα, θα πάρει λάφυρα· και αυτός που παίρνει από τον δυνατό, θα σωθεί.> Ανέφερα προηγουμένως ότι, χρησιμοποιώντας τις άρρητες και θεοπρεπείς δυνάμεις Του, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εισήλθε στην οικία του ισχυρού, δηλαδή, ήλθε σε αυτόν τον κόσμο με σάρκα, και αυτόν που παλαιότερα πλεονεκτούσε και καταδυνάστευε τους ανθρώπους σε όλη τη γη, και τους υπέβαλλε στον ζυγό της αμαρτίας, και τους είχε καταστήσει αιχμαλώτους, τον λαφυραγώγησε και, ρίχνοντάς τον τρόπον τινά σε άρρηκτα δεσμά και καταταρταρώνοντάς τον με σκοτεινές αλυσίδες, τον παρέδωσε να φυλάσσεται για την κρίση της μεγάλης ημέρας προκειμένου να τιμωρηθεί, τον λαφυραγώγησε και, επιπλέον, έπεισε όσους είχαν βρεθεί υπό την εξουσία του να επιστρέψουν, στο να επιθυμούν να υποταχθούν στον αληθινό Θεό, να προσκολλούνται στα δικά Του προστάγματα, και να σπεύδουν να εκπληρώνουν ό,τι συντελεί στην εύρεση της σωτηρίας τους. Επειδή δε επικράτησε ο Χριστός, μετέδωσε τη νίκη και σε εμάς τους ίδιους, όχι όμως χωρίς Αυτόν· διότι Αυτός είναι το καύχημα της δυνάμεως των αγίων, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού. Γι' αυτό και ο πάνσοφος Παύλος λέει: «Όλα τα μπορώ μέσω του Χριστού που με ενδυναμώνει».

Επομένως, καθιστώντας και σε εμάς εύκολη τη δυνατότητα να λαφυραγωγήσουμε τον ισχυρό, δηλαδή τον γίγαντα, εννοώ βεβαίως τον Σατανά. Διότι λέει, εάν κάποιος αιχμαλωτίσει έναν γίγαντα, θα πάρει λάφυρα. Διότι, όταν υπερισχύουμε της διαβολικής δύναμης και αποφεύγουμε γενναία τις επιθέσεις των εχθρών έχοντας ως όπλο ευδοκίας τον ίδιο τον Χριστό, τότε λαφυραγωγούμε τον πονηρό, αποκομίζοντας τη νικητήρια ψήφο και έχοντας αναδειχθεί ανώτεροι από τη σκαιότητα και την πονηρία που υπάρχει μέσα του. Ότι όμως η δυνατότητα της νίκης παρέχεται από τον Χριστό σε όσους αγωνίζονται με ανδρεία, και κανείς δεν θα μπορούσε με άλλον τρόπο να φτάσει σε αυτή τη δόξα, το αποδεικνύει πολύ καλά προσθέτοντας: «Εκείνος όμως που λαμβάνει από τον ισχυρό θα σωθεί». Διότι, αφού Εκείνος μας δίνει τη δυνατότητα να κατατροπώσουμε τον αιμοβόρο δράκοντα, θα τον λαφυραγωγήσουμε και επιπλέον θα σωθούμε, καθώς η νίκη μάς οδηγεί σε ζωή ανώδυνη, σε δόξα, σε καύχημα και στη βασιλεία των ουρανών. Είπε εξάλλου κάπου και ο ίδιος ο Χριστός, αφού λαφυραγώγησε τον Σατανά και κατέστησε την οδό βατή και εύκολη για όσους πίστεψαν σε Αυτόν: «Ιδού, σας έδωσα την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σε σκορπιούς, και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού, και τίποτα δεν πρόκειται να σας βλάψει». Είναι αλήθεια, επομένως, ότι αφού λάβαμε από τον ισχυρό, δηλαδή από Αυτόν, διότι Αυτός είναι ο Κύριος των δυνάμεων, σωθήκαμε και νικήσαμε.

«Αλλά εγώ», λέει, «ω Σιών»· εννοούμε δε την Εκκλησία, την οποία άλλωστε αποκαλεί και Σιών· «θα εκδικάσω την υπόθεσή σου, και εγώ θα λυτρώσω τους υιούς σου». Διότι όσοι είναι αφοσιωμένοι στον Θεό, χωρίς να έχουν αδικήσει σε τίποτα και χωρίς να έχουν καταδικαστεί για καμία απολύτως άτοπη πράξη, αφού έφεραν εις πέρας αγώνες μέχρι ψυχής και αίματος με λαμπρά ανδραγαθήματα, πορεύονται έπειτα προς τις άνω μονές· αν και, ως προς τον σκοπό εκείνων που τους επιβουλεύτηκαν, έχουν πεθάνει και έχουν χαθεί. Επομένως, η κρίση γι' αυτά, δηλαδή η δικαιοκρισία, θα γίνει εξάπαντος και οπωσδήποτε από τον Θεό. Διότι εκείνοι μεν που διεξήγαγαν τους πιο ένδοξους αγώνες για την ευσέβεια και έφτασαν στο βραβείο της άνω κλήσεως, θα φορέσουν το στεφάνι της αφθαρσίας. Εκείνοι δε που προκάλεσαν σε αυτούς τον διωγμό και σκότωσαν άδικα αυτούς που θα ήταν προτιμότερο να σπεύσουν να μιμηθούν, θα φάνε τις δικές τους σάρκες και δεν θα ρουφήξουν τόσο το αίμα αυτών που υπέφεραν, αλλά, τρόπον τινά, το δικό τους. Διότι όσα προκάλεσαν άδικα σε άλλους, θα τα υποστούν οι ίδιοι με τη δίκαιη απόφαση του Θεού, ο οποίος θα στεφανώσει όσους υπέφεραν, αλλά θα υποβάλει σε μακρά και ατελεύτητη κόλαση αυτούς που αδίκησαν. Αυτή δε η δικαιοκρισία θα γίνει απολύτως γνωστή σε κάθε σάρκα, δηλαδή σε κάθε άνθρωπο. Διότι θα υπάρξουν για όσους κινδυνεύουν για την ευσέβεια.

Αφού είπε αυτά, στη συνέχεια διδάσκει με ποιον τρόπο τα έθνη που ήταν υποχείρια στον διάβολο ελευθερώθηκαν από αυτόν μέσω της δυνάμεως του Σωτήρος μας· διότι λέει: «Μήπως θα πάρει κανείς λάφυρα από γίγαντα;», υπονοώντας με τη λέξη «γίγαντα» τον διάβολο και την αντίπαλη δύναμη. Μήπως λοιπόν, λέει, είναι δυνατόν στον οποιονδήποτε να παραταχθεί απέναντι σε «γίγαντα» και να λαφυραγωγήσει έναν τόσο ισχυρό; Και αν κάποιος επιχειρούσε να τον «αιχμαλωτίσει», ενεργώντας «δίκαια» άραγε θα «σωθεί»; Δεν θα κινδυνεύσει ως προς τη σωτηρία του, αφού θα έχει νικηθεί από τον «γίγαντα» ως ισχυρότερο; Αντί για το «άδικα», το εβραϊκό κείμενο περιέχει το «δίκαια»· διότι αυτός που «αιχμαλωτίζει τον γίγαντα δίκαια» θα το έκανε αυτό, όπως και αυτός που τον λαφυραγωγεί. Γι' αυτό, ο μεν Ακύλας και ο Θεοδοτίων το ερμήνευσαν ως «δίκαιο»· διότι είναι «δίκαιο» να λαφυραγωγείς και να καθιστάς αιχμάλωτο τον τύραννο και καθέναν που κατέχει κάτι «άδικα». Αλλά, αλήθεια, ποιος είναι αυτός ο «δυνατός» που μπορεί να παραταχθεί απέναντι σε έναν τέτοιον και να «διασωθεί»; Από τους ανθρώπους βέβαια κανείς, «το πώς όμως αυτό που είναι αδύνατο στους ανθρώπους είναι δυνατό στον Θεό», ακούστε: «Έτσι λέει ο Κύριος: Και ο γίγαντας θα λαφυραγωγηθεί και αυτός που τον λαφυραγωγεί θα σωθεί». Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει λεχθεί: «Αλλά και η αιχμαλωσία του δυνατού θα αρπαγεί και το λάφυρο του φοβερού θα διασωθεί».

Ποιος είναι λοιπόν αυτός που θα τα πράξει αυτά; Το φανερώνει αμέσως λέγοντας: «Εγώ θα κρίνω την κρίση μου και εγώ θα λυτρώσω τους υιούς μου», διδάσκοντας σαφώς ότι ο ίδιος είναι ο μόνος ικανός να αφαιρέσει τα «λάφυρα» από τον προαναφερθέντα. Στη συνέχεια ερμηνεύει ποια είναι τα «λάφυρα», λέγοντας ότι είναι οι υιοί του· γι' αυτό και προσθέτει: «τους υιούς μου θα λυτρώσω». Και όταν αυτοί λυτρωθούν, εκείνοι από τους οποίους αφαιρέθηκαν εξαιτίας της κακόβουλης δράσης τους, οι ίδιοι «θα φάνε τις δικές τους σάρκες και θα πιουν το αίμα τους σαν κρασί»· διότι, μη μπορώντας πλέον «να τρώνε τις σάρκες» άλλων, «θα φάνε» τις δικές τους, ούτε μπορώντας πια «να πίνουν» το «αίμα» των ανθρώπινων ψυχών, «θα πιουν το δικό τους αίμα», ώστε μάλιστα «να μεθύσουν» από αυτό. Όταν λοιπόν πραγματοποιηθούν αυτά, θα γίνει αντιληπτό «σε κάθε σάρκα», δηλαδή σε όλους τους ανθρώπους και σε εκείνους που είναι ακόμη σαρκικοί, «ότι εγώ είμαι ο Κύριος που σε λυτρώνει και σε βοηθά». Και ποιον εννοεί με το «σε» παρά τη δική του πόλη και την αποκαταστημένη Σιών, προς την οποία λέγονταν όλα αυτά; Αυτό λοιπόν, λέει, «θα το γνωρίσουν» και θα το ομολογήσουν όλοι ανεξαιρέτως, ότι δηλαδή το κατόρθωμα της τόσο μεγάλης σωτηρίας των εθνών δεν ήταν έργο θνητής φύσεως, αλλά δύναμη του Θεού, η οποία «ελύτρωσε» τους δικούς της υιούς από τον προαναφερθέντα «γίγαντα» και από εκείνους που ήταν μαζί του.

Έτσι λέγει ο Κύριος: Εάν κάποιος αιχμαλωτίσει έναν γίγαντα, θα πάρει λάφυρα. Και όποιος παίρνει από τον ισχυρό θα σωθεί. Εγώ όμως θα κρίνω την υπόθεσή σου και εγώ θα διασώσω τους υιούς σου, και εκείνοι που σε καταθλίβουν θα φάνε τις σάρκες τους, και θα πιουν σαν νέο κρασί το αίμα τους και θα μεθύσουν, και θα καταλάβει κάθε σάρκα ότι εγώ είμαι ο Κύριος που σε λυτρώνει και σε προστατεύει, ο Ισχυρός του Ιακώβ.

«Τσακισμένο καλάμι δεν θα συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, αλλά θα αποδώσει κρίση σύμφωνα με την αλήθεια. Θα λάμψει και δεν θα θραυστεί, έως ότου εγκαθιδρύσει την κρίση στη γη, και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη.» «Εγώ θα εκδικάσω την υπόθεσή σου, και εγώ θα λυτρώσω τους υιούς σου· και αυτοί που σε καταθλίβουν θα φάνε τις σάρκες τους, και θα πιουν το αίμα τους σαν νέο κρασί.» «Εγώ είμαι ο Κύριος, που λαλώ δικαιοσύνη και αναγγέλλω αλήθεια.» «Όλες οι κρίσεις σου είναι αλήθεια, και αληθινές κρίσεις εφήρμοσες.» «Εσύ, όντας κύριος της δύναμης, κρίνεις με επιείκεια, και με πολλή φειδώ μας κυβερνάς. Επειδή είσαι δίκαιος, δίκαια κυβερνάς τα πάντα.» «Μεγάλες είναι οι κρίσεις σου και δυσδιήγητες.» «Διότι αυτούς μεν τους νουθέτησες και τους παιδαγώγησες σαν πατέρας· εκείνους όμως τους καταδίκασες και τους τιμώρησες σαν αυστηρός βασιλιάς.» «Ο Κύριος είναι κριτής, και δεν υπάρχει σε αυτόν διάκριση υπέρ της ανθρώπινης δόξας. Δεν θα προσωποληπτήσει.» «Είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού.» «Ο Θεός δεν προσωποληπτεί τους ανθρώπους.» «Δεν υπάρχει προσωποληψία σε αυτόν.» «Ο Θεός είναι αυτός που δικαιώνει· ποιος είναι αυτός που κατακρίνει;» Ούτε το έλεος του Θεού είναι άκριτο, ούτε η κρίση του ανελέητη· απεναντίας, και όταν ελεεί, μοιράζει τους οικτιρμούς του με διάκριση στους άξιους, και όταν κρίνει, επιφέρει την κρίση αναλογιζόμενος την αδυναμία μας.