Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 49:26

Θα μπορούσε κανείς να λαφυραγωγήσει τον Σατανά και με άλλον τρόπο, επαναφέροντας επιδέξια όσους έχουν υποταχθεί σε αυτόν και έχουν πλανηθεί στο φως της αληθινής θεογνωσίας, και μεταφέροντάς τους από τη φαυλότητα σε μια αγιοπρεπή ζωή. <Εγώ όμως θα εκδικάσω την υπόθεσή σου και εγώ θα ελευθερώσω τους γιους σου, και αυτοί που σε θλίβουν θα φάνε τις σάρκες τους και θα πιουν σαν νέο κρασί το αίμα τους, και θα μεθύσουν, και κάθε σάρκα θα αντιληφθεί ότι εγώ είμαι αυτός που σε λυτρώνει και υπερασπίζεται τη δύναμη του Ιακώβ.> Απευθύνει δε αυτούς τους λόγους προς τη Σιών.

Ποιος είναι λοιπόν αυτός που θα τα πράξει αυτά; Το φανερώνει αμέσως λέγοντας: «Εγώ θα κρίνω την κρίση μου και εγώ θα λυτρώσω τους υιούς μου», διδάσκοντας σαφώς ότι ο ίδιος είναι ο μόνος ικανός να αφαιρέσει τα «λάφυρα» από τον προαναφερθέντα. Στη συνέχεια ερμηνεύει ποια είναι τα «λάφυρα», λέγοντας ότι είναι οι υιοί του· γι' αυτό και προσθέτει: «τους υιούς μου θα λυτρώσω». Και όταν αυτοί λυτρωθούν, εκείνοι από τους οποίους αφαιρέθηκαν εξαιτίας της κακόβουλης δράσης τους, οι ίδιοι «θα φάνε τις δικές τους σάρκες και θα πιουν το αίμα τους σαν κρασί»· διότι, μη μπορώντας πλέον «να τρώνε τις σάρκες» άλλων, «θα φάνε» τις δικές τους, ούτε μπορώντας πια «να πίνουν» το «αίμα» των ανθρώπινων ψυχών, «θα πιουν το δικό τους αίμα», ώστε μάλιστα «να μεθύσουν» από αυτό. Όταν λοιπόν πραγματοποιηθούν αυτά, θα γίνει αντιληπτό «σε κάθε σάρκα», δηλαδή σε όλους τους ανθρώπους και σε εκείνους που είναι ακόμη σαρκικοί, «ότι εγώ είμαι ο Κύριος που σε λυτρώνει και σε βοηθά». Και ποιον εννοεί με το «σε» παρά τη δική του πόλη και την αποκαταστημένη Σιών, προς την οποία λέγονταν όλα αυτά; Αυτό λοιπόν, λέει, «θα το γνωρίσουν» και θα το ομολογήσουν όλοι ανεξαιρέτως, ότι δηλαδή το κατόρθωμα της τόσο μεγάλης σωτηρίας των εθνών δεν ήταν έργο θνητής φύσεως, αλλά δύναμη του Θεού, η οποία «ελύτρωσε» τους δικούς της υιούς από τον προαναφερθέντα «γίγαντα» και από εκείνους που ήταν μαζί του.

Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, αυτά μπορούν να αναφέρονται σε εκείνους που κατά καιρούς διώκουν την Εκκλησία του Θεού, με τον λόγο να περιγράφει το τέλος και την καταστροφή τους και το πώς «θα φάνε τις ίδιες τους τις σάρκες και θα πιουν το ίδιο τους το αίμα». Τότε θα «γνωρίσουν» όλοι και θα ομολογήσουν ότι δεν ήταν θνητή δύναμη αυτή που «έσωσε» την Εκκλησία του Θεού, αλλά ήταν ο «βοηθός» της, ο «Θεός του Ιακώβ». Αντί δε για το «Θεός του Ιακώβ», οι υπόλοιποι ερμηνευτές έχουν αποδώσει «Ισχυρός του Ιακώβ». Πολύ εύστοχα, λοιπόν, ο λόγος μνημόνευσε τον «Θεό του Ιακώβ» ή τον «Ισχυρό του Ιακώβ», παραπέμποντάς μας στον Θεό που εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή στον πατριάρχη Ιακώβ, τον οποίο δεν πρέπει να εκλάβουμε ότι είναι άλλος από τον Υιό του Θεού. Το Θείο είναι ασώματο, άυλο, άψαυστο και απλό· και δεν θα μπορούσε κανείς, πράττοντας το ορθό ως προς αυτό, να σχηματίσει οποιαδήποτε σωματική αντίληψη. Ωστόσο, το ιερό κείμενο μάς μιλά για αυτό με ανθρώπινους όρους.

Έτσι λέγει ο Κύριος: Εάν κάποιος αιχμαλωτίσει έναν γίγαντα, θα πάρει λάφυρα. Και όποιος παίρνει από τον ισχυρό θα σωθεί. Εγώ όμως θα κρίνω την υπόθεσή σου και εγώ θα διασώσω τους υιούς σου, και εκείνοι που σε καταθλίβουν θα φάνε τις σάρκες τους, και θα πιουν σαν νέο κρασί το αίμα τους και θα μεθύσουν, και θα καταλάβει κάθε σάρκα ότι εγώ είμαι ο Κύριος που σε λυτρώνει και σε προστατεύει, ο Ισχυρός του Ιακώβ.

«Τσακισμένο καλάμι δεν θα συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, αλλά θα αποδώσει κρίση σύμφωνα με την αλήθεια. Θα λάμψει και δεν θα θραυστεί, έως ότου εγκαθιδρύσει την κρίση στη γη, και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη.» «Εγώ θα εκδικάσω την υπόθεσή σου, και εγώ θα λυτρώσω τους υιούς σου· και αυτοί που σε καταθλίβουν θα φάνε τις σάρκες τους, και θα πιουν το αίμα τους σαν νέο κρασί.» «Εγώ είμαι ο Κύριος, που λαλώ δικαιοσύνη και αναγγέλλω αλήθεια.» «Όλες οι κρίσεις σου είναι αλήθεια, και αληθινές κρίσεις εφήρμοσες.» «Εσύ, όντας κύριος της δύναμης, κρίνεις με επιείκεια, και με πολλή φειδώ μας κυβερνάς. Επειδή είσαι δίκαιος, δίκαια κυβερνάς τα πάντα.» «Μεγάλες είναι οι κρίσεις σου και δυσδιήγητες.» «Διότι αυτούς μεν τους νουθέτησες και τους παιδαγώγησες σαν πατέρας· εκείνους όμως τους καταδίκασες και τους τιμώρησες σαν αυστηρός βασιλιάς.» «Ο Κύριος είναι κριτής, και δεν υπάρχει σε αυτόν διάκριση υπέρ της ανθρώπινης δόξας. Δεν θα προσωποληπτήσει.» «Είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού.» «Ο Θεός δεν προσωποληπτεί τους ανθρώπους.» «Δεν υπάρχει προσωποληψία σε αυτόν.» «Ο Θεός είναι αυτός που δικαιώνει· ποιος είναι αυτός που κατακρίνει;» Ούτε το έλεος του Θεού είναι άκριτο, ούτε η κρίση του ανελέητη· απεναντίας, και όταν ελεεί, μοιράζει τους οικτιρμούς του με διάκριση στους άξιους, και όταν κρίνει, επιφέρει την κρίση αναλογιζόμενος την αδυναμία μας.