Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 51:14

Διότι ποια θέση θα έχει η οδύνη, και για ποιους λόγους θα υπήρχε στεναγμός, εκεί όπου αφορμή για στεναγμό και οδύνη δεν υπάρχει καμία απολύτως, αλλά αντίθετα επικρατεί η ελπίδα, η αγαλλίαση και η ευφροσύνη, καθώς και η αναφαίρετη τέρψη και χαρά; «Εγώ είμαι, εγώ είμαι αυτός που σε παρηγορεί. Γνώριζε ποια είσαι που φοβήθηκες από θνητό άνθρωπο και από υιό ανθρώπου, οι οποίοι ξεράθηκαν σαν το χορτάρι. Και ξέχασες τον Θεό που σε δημιούργησε, αυτόν που δημιούργησε τον ουρανό και θεμελίωσε τη γη. Και φοβόσουν πάντοτε όλες τις ημέρες το πρόσωπο αυτού που σε θλίβει. Διότι, όπως ακριβώς σχεδίασε να σε εξολοθρεύσει, τώρα πού είναι ο θυμός αυτού που σε θλίβει; Διότι, κατά τη σωτηρία σου, δεν θα σταθεί ούτε θα χρονοτριβήσει.» Το «Εγώ είμαι», λέει σε αυτά, σημαίνει «ζω και υπάρχω»· διότι αυτός είναι ο Ων. Και αυτό είναι αξίωμα θεοπρεπές και εξαιρετικό· διότι μόνο στη φύση που βρίσκεται πέρα από όλες ανήκει το να είναι και να ζει, η οποία δεν τα απέκτησε αυτά μετέχοντας σε κάποιον άλλο, ούτε βέβαια έχει αυτό το πράγμα ως δώρο, αλλά μάλλον η ίδια είναι η ζωή. Επομένως, «Εγώ είμαι», λέει, «αυτός που σε παρηγορεί», δηλαδή αυτός που δωρίζει κάθε πνευματική παρηγοριά και στηρίζει με τις βοήθειές του ώστε να στηρίζεσαι καλά, με σκοπό να προχωράς με θάρρος κατευθείαν προς κάθε αρετή. Ή ίσως, σε αυτά, θα κατανοήσεις την παρηγοριά και με κάποιον άλλον τρόπο.

Διότι ήδη είχαν συμφωνήσει οι Ιουδαίοι, αν κάποιος τον ομολογήσει ως Χριστό, να γίνει αποσυνάγωγος. Επιτιμά δε τους νομοδιδασκάλους και ο ίδιος ο Σωτήρας λέγοντας: «Αλίμονο και σε εσάς τους νομικούς, διότι πήρατε το κλειδί της γνώσης· εσείς οι ίδιοι δεν εισέρχεστε και εμποδίζετε αυτούς που θέλουν να εισέλθουν». Κατηγορεί λοιπόν τα πλήθη των Ιουδαίων ότι, από πάρα πολλή ασυνεσία, περιφρόνησαν τον υπάρχοντα και ζωντανό Θεό, ο οποίος ανήγειρε τον ουρανό με τον λόγο του και θεμελίωσε τη γη, και προτίμησαν μάλλον τον σεβασμό προς τους ανθρώπους, αποδεχόμενοι τη φωνή φθαρτών ανθρώπων, οι οποίοι ξεραίνονται όπως ακριβώς το χορτάρι. Διότι, το ότι επρόκειτο να υποστούν την έσχατη από όλες τις τιμωρίες εκείνοι που τους επέβαλαν αυτήν την παράλογη δοξασία [ο Humfr. φαίνεται ότι διάβασε «δεῖμα»], και τους απομάκρυναν εξαιτίας αυτού από την υποχρέωση να τιμούν Εκείνον που τους καλεί στη σωτηρία, το επιβεβαίωσε πλήρως προσθέτοντας: «Διότι όπως ακριβώς σχεδίασαν να σε εξοντώσουν, και τώρα πού είναι ο θυμός εκείνου που σε θλίβει; Διότι, όταν εσύ σώζεσαι, αυτός δεν θα σταθεί, ούτε θα επιβιώσει για πολύ».

Εσύ όμως αυτούς μεν τους φοβήθηκες, ξέχασες δε τον Θεό που σε εποίησε, αυτόν που δημιούργησε τον ουρανό και θεμελίωσε τη γη, και φοβόσουν διαρκώς, όλες τις ημέρες, το πρόσωπο του θυμού εκείνου που σε έθλιβε, ο οποίος είχε βουληθεί να σε εξολοθρεύσει. Αλλά, έστω και αν φοβήθηκες από αδυναμία, τώρα τουλάχιστον, έχοντας κατανοήσει το τέλος τους και τον αφανισμό τους από τους ανθρώπους, σκέψου μέσα σου και αναλογίσου: πού άραγε έσβησε ο θυμός εκείνος αυτού που σε έθλιβε, τον οποίο φοβόσουν; Διότι, ενώ εσύ θα σώζεσαι, δεν θα σταθούν ούτε θα εμφανιστούν εκείνοι που προηγουμένως σε πολεμούσαν, εσείς δε, που για λίγο ταπεινωθήκατε, θα ανορθωθείτε από την πτώση στην οποία περιπέσατε.