Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 51:15

Αυτοί όμως δεν καθυστέρησαν, δηλαδή, δεν άργησαν να καταστραφούν, αφού πορθήθηκε ολόκληρη η Ιουδαία, κατακάηκε ο ναός, και εξολοθρεύτηκε η Ιερουσαλήμ μαζί με τους κατοίκους της. «Διότι εγώ είμαι ο Θεός σου, που ταράζω τη θάλασσα, και κάνω να ηχούν τα κύματά της. Κύριος Σαβαώθ είναι το όνομά μου. Θα βάλω τα λόγια μου στο στόμα σου, και κάτω από τη σκιά του χεριού μου θα σε σκεπάσω, με το οποίο στερέωσα τον ουρανό και θεμελίωσα τη γη· και θα πει η Σιών: Θεός μου είσαι εσύ.» Αφού κατηγόρησε τους Ισραηλίτες ότι φοβήθηκαν ανθρώπους, δηλαδή αυτούς που έτυχε να προΐστανται της συναγωγής, και από δέος προς αυτούς βυθίστηκαν ασύνετα στα τέλματα της ανυπακοής, αδιαφορώντας εντελώς για την αγάπη προς Αυτόν, αποδεικνύει μέσα από αυτά ότι και τις δυσκολίες και τους διωγμούς, που τυχόν συμβαίνουν σε όσους έχουν επιλέξει να ζουν με ευσέβεια, τα καταπραΰνει χωρίς κόπο· και αποδεικνύει άπρακτες και αδρανείς τις κακίες εκείνων που τους κατατρέχουν, μετατρέποντας προς το ελαφρύτερο τα λυπηρά, και μεταβάλλοντας σε χαρά την έφοδο των δυσάρεστων γεγονότων. Και λαμβάνει ως παράδειγμα αυτήν την ορατή, πλατιά θάλασσα.

Διότι εγώ είμαι, λέει, αυτός που ταράζει τη θάλασσα και κάνει τα κύματά της να βουίζουν. Κύριος Σαβαώθ είναι το όνομά μου. Όπως λοιπόν υψώνεται μερικές φορές το κύμα και ξεσπά ορμητικά στη στεριά, σπρωγμένο από τη βία των ανέμων, αλλά μεταβάλλεται πάλι σε καλοκαιρία και γαλήνη αμέσως μόλις το θελήσει ο Θεός, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, λέει, τα φοβερά και δυσβάσταχτα, και όσα οδηγούν στο έσχατο όριο κάθε κακού, τα μεταβάλλω σε καλοκαιρία με ένα μου μόνο νεύμα· διότι, αφού κατευνάσω κάθε ταραχή, επαναφέρω στην ευρυχωρία της χαράς εκείνους που επέλεξαν να αγωνίζονται γενναία υπέρ της ευσέβειας.

Και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που υμνείται αινιγματωδώς μέσω της λύρας του Ψαλμωδού: «Πρόσταξε την καταιγίδα, και μεταβλήθηκε σε αύρα, και κόπασαν τα κύματά της». Για να αποδεχθούν δε με θάρρος, χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό, ότι εξάπαντος και με κάθε τρόπο θα πραγματοποιηθούν τα όσα έχουν υποσχεθεί, και ότι ποτέ δεν πρόκειται να διαψευστεί η υπόσχεση της βοήθειας που δόθηκε από Αυτόν, λέει αναγκαίως: «Κύριος Σαβαώθ είναι το όνομά μου». Διότι, εάν είναι Κύριος των δυνάμεων, πώς θα ατονήσει στο να διασώσει κάποιους; Ή ποιο πράγμα είναι τόσο δυσχερές, ή δύσκολο, ή και ακατόρθωτο για την παντοδύναμη δεξιά Του; Προσθέτει δε και κάτι άλλο που αρκεί για βοήθεια, το οποίο συγχρόνως φανερώνει ότι έχει λυθεί ο θυμός εναντίον τους, έχει παύσει η βλάβη της αποστροφής Του, και στο εξής έχουν αξία ενώπιόν Του, και έχουν αξιωθεί της ευσπλαχνίας και της αγάπης, όπως ακριβώς θα ταίριαζε σε αυτούς που έχουν επιγνώσει την επιφάνειά Του. «Διότι θα θέσω», λέει, «τους λόγους μου στο στόμα σου». Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό, το εξήγησε κάπου ψάλλοντας ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Στον αμαρτωλό όμως είπε ο Θεός: Γιατί εσύ διηγείσαι τα δικαιώματά μου, και αναφέρεις τη διαθήκη μου με το στόμα σου;» —«Διότι δεν είναι ωραίος ο αίνος στο στόμα του αμαρτωλού», όπως έχει γραφτεί. Αποδιώχνει, επομένως, ο θυμός του Θεού τον βέβηλο και τον αλιτήριο από το να μνημονεύει καν τους λόγους Του. Διότι έχει ειπωθεί: «Από το περίσσευμα της καρδιάς λαλεί το στόμα».

Και αυτά θα συμβούν σε εσάς, επειδή «εγώ είμαι ο Θεός σου», ο οποίος όχι μόνο παρέδωσα άλλοτε τον Φαραώ στους βυθούς της θάλασσας και διέσωσα τον δικό μου λαό, αλλά και πάντοτε επιδεικνύω την ίδια δύναμη της θεότητάς μου. Διότι, όταν θέλω για λίγο να φουσκώνει η θάλασσα, επιτρέπω να ηχούν και να ταράσσονται τα κύματά της, όμως και πάλι την καταστέλλω, την πραΰνω και την οδηγώ σε γαλήνη. Γι' αυτόν τον λόγο επιτρέπω και συγχωρώ να γίνονται οι διωγμοί κατά της Εκκλησίας μου, για τη δοκιμασία των δικών μου αθλητών. Διότι «εγώ είμαι εκείνος που ταράσσει τη θάλασσα και κάνει τα κύματά της να ηχούν», αλλά και πάλι, όταν εγώ το θελήσω, καταστέλλεται και τα πάντα ειρηνεύουν. Όμως, ενώ ταράσσεται η θάλασσα και υψώνονται τα κύματά της, εγώ «θα θέσω τα λόγια μου στο στόμα σου και υπό τη σκιά του χεριού μου θα σε σκεπάσω». Ώστε να μην πάθεις τίποτα από εκείνους που σε πολεμούν, και για να γίνεις ακόμη πιο θαρραλέος, ατάραχος και ακλόνητος, μάθε ότι με αυτό το ίδιο μου το χέρι, «με το οποίο έστησα τον ουρανό και θεμελίωσα τη γη» και έφερα ολόκληρο το σύμπαν «από το μη ον στο είναι», με αυτό ακριβώς υπόσχομαι ότι «θα σε σκεπάσω».

ΞΒʹ. Ποιος είναι αυτός που ταράσσει τη θάλασσα των παθών και κατασιγάζει τα κύματά της; Ο Κύριος Σαβαώθ, ο οποίος λυτρώνει όσους τον αγαπούν από τον κίνδυνο της αμαρτίας και μεταβάλλει τη ζάλη των λογισμών σε γαλήνη· αυτός που θέτει τους λόγους του στο στόμα τους και τους σκεπάζει κάτω από τη σκιά των χεριών του, με την οποία εστερέωσε τον ουρανό και θεμελίωσε τη γη.