Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 56:6

Και επειδή αναφέρεται σε όσους έχουν επιλέξει αυτά που ο ίδιος θέλει, και παραμένουν σταθεροί στη διαθήκη του. Ο Χριστός όμως δεν επιθυμεί τα νομικά τυπικά που αποτελούν σκιές και γράμμα, αλλά εκείνα που περιέχονται στη δική του διαθήκη· είναι δε προφανές ότι εννοεί τη νέα και ευαγγελική διαθήκη. <Και τους αλλογενείς που προσέρχονται στον Κύριο για να τον υπηρετούν, και να αγαπούν το όνομα του Κυρίου, για να γίνουν δούλοι και δούλες του, και όλους όσοι τηρούν τα Σάββατά μου χωρίς να τα βεβηλώνουν, και παραμένουν σταθεροί στη διαθήκη μου, θα τους οδηγήσω στο άγιο όρος μου, και θα τους ευφράνω στον οίκο της προσευχής μου. Τα ολοκαυτώματά τους και οι θυσίες τους θα είναι δεκτά πάνω στο θυσιαστήριό μου. Διότι ο οίκος μου θα ονομαστεί οίκος προσευχής για όλα τα έθνη, είπε ο Κύριος, ο οποίος συνάγει τους διασκορπισμένους του Ισραήλ.> Αυτά πρέπει να συνδεθούν με τα προηγούμενα, ώστε το νόημα να είναι το εξής: Αυτά λέει ο Κύριος προς τους ευνούχους και προς τους αλλογενείς που προσέρχονται στον Κύριο για να τον υπηρετούν.

Επομένως, απευθύνεται σε εκείνους που προέρχονται από τα έθνη, και όχι βέβαια μόνο σε εκείνους που κατάγονται εξ αίματος από τον Ισραήλ, οι οποίοι, με υπεροψία και έπαρση περιφρονούσαν τους αλλογενείς, ονομάζοντας τους εαυτούς τους μερίδα και κλήρο του Θεού και λαό άγιο, λέγοντας: «Μακάριοι είμαστε, Ισραήλ, διότι τα αρεστά στον Κύριο είναι γνωστά σε εμάς». Είναι προφανές, λοιπόν, ότι δεν τους ενώνει με τον Θεό η δύναμη της σαρκικής καταγωγής. Διότι δεν παρέμειναν κλήρος του Θεού απλώς επειδή γεννήθηκαν από τον Αβραάμ, αλλά θα μπορούσαν να συγκαταλεχθούν στον λαό Του μέσω της πνευματικής συνάφειας εκείνοι που είναι προσηλωμένοι σε Αυτόν, ακόμη και αν είναι αλλογενείς, εφόσον προσκολλώνται σε Αυτόν μέσω της πίστης, θεωρούν τη δουλεία σε Αυτόν ως καύχημα και αγαπούν το όνομά Του. Να το αγαπούν δε έτσι, ώστε μέσω της πλήρους υποταγής στη βασιλεία Του να μπαίνουν πάντοτε κάτω από τον ζυγό Του, χωρίς να παρεκκλίνουν σε όσα δεν είναι θεμιτά, ούτε να παρασύρονται εύκολα επιλέγοντας να οπισθοδρομήσουν, με το να προσκολληθούν σε άλλους θεούς. Αντιθέτως, έχοντας σταθερή και ακλόνητη διάνοια, να τηρούν με τέτοιον τρόπο τα Σάββατά Του ώστε να μην τα βεβηλώνουν, εννοώντας δηλαδή τα Σάββατα του Χριστού. Διότι οι Ιουδαίοι τηρούν το Σάββατο σύμφωνα με τον νόμο, προφυλάσσοντας το σώμα από κάθε κόπο και εφαρμόζοντας την αργία από τα σωματικά έργα. Όμως ένας τέτοιος σαββατισμός ήταν απορριπτέος από τον Θεό. Αντίθετα, εκείνος που εισήλθε στην κατάπαυση του Χριστού, και τηρεί πνευματικά το Σάββατο, κατέπαυσε από τα δικά του έργα.

Μέσα από αυτά, νομίζω, ο λόγος αναιρεί την αντίληψη των Ιουδαίων, επειδή θεωρούσαν τους εαυτούς τους θεοφιλείς εξαιτίας της πολυτεκνίας τους· διότι σε αυτήν υπέθεταν ότι έγκειται η ευλογία του Θεού. Για τους προσήλυτους όμως από τα έθνη, εάν τηρούν τα προαναφερθέντα και έχουν θέσει ως σκοπό όχι μόνο να δουλεύουν τον Θεό, αλλά και να τον αγαπούν και να μένουν σταθεροί στη διαθήκη του, υπόσχεται ότι θα εισαγάγει και αυτούς στο άγιο όρος του, θα τους ευφράνει και θα αποδεχθεί τις θυσίες τους, έστω κι αν φαίνεται ότι τυγχάνουν αλλογενείς και αλλόφυλοι· διότι ο οίκος του δεν ανήκει σε κάποιους μεν και σε κάποιους άλλους δε, αλλά είναι ανοιχτός σε όλα τα έθνη, εξαιτίας της υπερβολικής του φιλανθρωπίας, ώστε να δέχεται ακόμη και ευνούχους και προσήλυτους. Ως «θυσίες» δε από τα προαναφερθέντα πρόσωπα, εννοεί ότι θα αποδεχθεί οπωσδήποτε αυτές που προσφέρονται μέσω προσευχών και αίνων.