Τοῖς γε μὴν διαπρέψασιν ἐν δικαιοσύνῃ, μελλησμοῦ δίχα παντὸς ὀρέγει τὰ αἰτήματα, καὶ ἑτοιμοτάτην αὐτοῖς ὑπέχει τὴν ἀκοὴν, ὥστε καὶ ἐφ᾽ ἑκάστῳ τῶν αἰτημάτων χαίροντας λέγειν· «Ἤκουσεν ἐκ ναοῦ ἁγίου αὐτοῦ φωνῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου ἐνώπιον αὐτοῦ εἰσελεύσεται εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦ.» Οὐκοῦν τὸ ἀνυπέρθετον τῆς φιλοτιμίας, καὶ τὸ λίαν ἕτοιμον τοῦ διδόντος Θεοῦ παρίστησιν ἐναργῶς τὸ, Ἰδοὺ πάρειμι, βοᾷν, ἔτι λαλοῦντος δικαίου, ἀνατείνοντός τε τὰς λιτάς. <Ἐὰν ἀφέλῃς ἀπὸ σοῦ σύνδεσμον, καὶ χειροτονίαν, καὶ ῥῆμα γογγυσμοῦ, καὶ δῷς πεινῶντι τὸν ἄρτον σου, καὶ ψυχὴν τεταπεινωμένην ἐμπλήσῃς, τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ἐν μεσημβρίᾳ, καὶ ἔσται ὁ Θεός σου μετὰ σοῦ διαπαντός.> Τὰ τῶν μαθημάτων ἐξαίρετα κἂν πολλάκις λέγηταί τισιν, ἀλλ᾽ οὖν ἔχει τὸ ὀνησιφόρον. Γράφει γοῦν ὁ πάνσοφος Παῦλος τοῖς δι᾽ αὐτοῦ πιστεύσασι· «Τὰ αὐτὰ λέγειν ὑμῖν, ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρὸν, ὑμῖν δὲ ἀσφαλές.» Οὐκοῦν πολυτρόπως διὰ τῶν αὐτῶν ἡμῖν ἔρχεται λέγων καὶ τὰς τῆς εὐδοκιμήσεως ὁδοὺς ἐναργεῖς καθιστὰς, καὶ τῶν δοθησομένων τοῖς ἁγίοις γερῶν τὴν φαιδρότητα διηγούμενος, ἵνα καὶ ἔτι μειζόνως προθυμοτέρους ἐργάσηται πρὸς τὸ ἑλέσθαι δρᾷν τὰ δι᾽ ὧν ἂν γένοιντο σεπτοὶ, καὶ τὴν ἄνωθεν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ φιλοτιμίαν εὑρήσουσιν. Οὐκοῦν, «Ἐὰν ἀφέλης, φησὶν, ἀπὸ σοῦ σύνδεσμον, καὶ χειροτονίαν.»
Μετάφραση
Σε όσους βέβαια διέπρεψαν στη δικαιοσύνη, παρέχει τα αιτήματά τους χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση και τους προσφέρει την ακοή Του με απόλυτη προθυμία, ώστε για κάθε τους αίτημα να χαίρονται και να λένε: «Άκουσε τη φωνή μου από τον άγιο ναό Του, και η κραυγή μου ενώπιόν Του θα εισέλθει στα αυτιά Του.» Επομένως, το γεγονός ότι δεν αναβάλλει τη δωρεά Του και την απόλυτη ετοιμότητα του Θεού που τα χορηγεί, τα φανερώνει ξεκάθαρα το ότι φωνάζει «Ιδού, είμαι εδώ», ενώ ο δίκαιος μιλάει ακόμη και αναπέμπει τις ικεσίες του. <Εάν αφαιρέσεις από κοντά σου τον δεσμό, και το τέντωμα του χεριού, και τα λόγια γογγυσμού, και δώσεις τον άρτο σου στον πεινασμένο, και χορτάσεις την ταπεινωμένη ψυχή, τότε θα ανατείλει μέσα στο σκοτάδι το φως σου, και το σκοτάδι σου θα γίνει σαν το μεσημέρι, και ο Θεός σου θα είναι μαζί σου παντοτινά.> Τα εξαίρετα διδάγματα, ακόμη κι αν επαναλαμβάνονται πολλές φορές σε κάποιους, εντούτοις παραμένουν ωφέλιμα. Γράφει εξάλλου ο πάνσοφος Παύλος σε εκείνους που πίστεψαν μέσω αυτού: «Το να σας γράφω τα ίδια, για μένα δεν είναι κοπιαστικό, ενώ για σας είναι ασφαλές.» Επομένως, με πολλούς τρόπους απευθύνεται σε εμάς λέγοντας τα ίδια πράγματα και καθιστώντας ολοφάνερους τους δρόμους της αρετής, περιγράφοντας παράλληλα τη λαμπρότητα των βραβείων που πρόκειται να δοθούν στους αγίους, ώστε να τους κάνει ακόμη πιο πρόθυμους να επιλέγουν να πράττουν εκείνα τα έργα με τα οποία θα γίνουν σεβαστοί, και θα βρουν την άνωθεν χάρη από Αυτόν. Επομένως, λέει, «Εάν αφαιρέσεις από κοντά σου τον δεσμό και το τέντωμα του χεριού.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες