Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 59:7

Έτσι, λέει, και οι επινοήσεις των Ιουδαίων, είναι φανερό ότι στρέφονταν εναντίον του Χριστού· διότι, υφαίνοντας δόλους και πλέκοντας ψευδολογίες, νόμιζαν μεν, όπως είπα, ότι παραδίδοντάς τον στον θάνατο της σάρκας θα πετύχαιναν κάτι ωφέλιμο για τους ίδιους, και θα εξασφάλιζαν πλούσια προστασία από τα δικά τους εγχειρήματα, αλλά η έκβαση δεν κατέληξε σε τίποτα από όσα ήλπιζαν. Διότι απογυμνώθηκαν από την άνωθεν εύνοια, και απέρριψαν τον σκεπαστή, δηλαδή τον Χριστό· διότι από τα αγαθά έργα θα προκύψει σκέπη για εκείνους που επιθυμούν να τα κατορθώνουν, καθώς ο Θεός τούς χορηγεί και αυτό· για τους εργάτες όμως των φαύλων έργων τα αποτελέσματά τους δεν θα τους χρησιμεύσουν ως περιβολή, αλλά μάλλον θα στερηθούν τη σκέπη του Θεού. <Διότι τα έργα τους είναι έργα ανομίας, και τα πόδια τους τρέχουν προς την πονηριά, βιάζονται να χύσουν αίμα, και οι διαλογισμοί τους είναι διαλογισμοί φόνων· συντριβή και ταλαιπωρία υπάρχει στους δρόμους τους, και δεν γνωρίζουν οδό ειρήνης.>

«Δεν θα υπάρξει δικαιοσύνη στις οδούς τους. Διότι τα μονοπάτια τους, τα οποία διαβαίνουν, είναι διεστραμμένα, και δεν γνωρίζουν την ειρήνη. Γι' αυτό απομακρύνθηκε η δικαιοσύνη από αυτούς.» Το καθένα από τα ιουδαϊκά παραπτώματα απαριθμείται με λεπτομέρεια, ώστε, επειδή ακριβώς έχουν αποβληθεί από την οικειότητα προς Αυτόν, να αποδειχθεί ότι υπέστησαν αυτή την καταδίκη με δίκαιη απόφαση. Διότι λέει ότι όλα τα έργα τους είναι έργα ανομίας, και συνοπτικά με αυτά επιβεβαιώθηκε ως αληθινή η καταδίκη ολόκληρης της ζωής τους. Και έτσι ανατρέχει στο καθένα από τα αιτιάματα, λέγοντας ότι τα πόδια τους τρέχουν προς την πονηρία, και είναι γρήγορα στο να χύσουν αίμα, και ότι έχουν αναπτύξει λογισμούς που οδηγούν σε φόνους. Πρόσεξε πάλι, ότι, αν και τα παραπτώματα είναι πάρα πολλά, πρώτα κάνει μνεία της ετοιμότητάς τους προς αυτό, εννοώ στο να επιλέγουν τον φόνο. Διότι είπε ότι τα πόδια τους τρέχουν προς αυτό, και ότι είναι οξείς, δηλαδή ταχείς, στο να αποδέχονται διαλογισμούς για αίμα και φόνους. Διατείνεται δε ότι υπάρχει σύντριμμα και ταλαιπωρία στις οδούς τους, και ότι δεν γνωρίζουν την ειρήνη, δηλαδή την οδό της ειρήνης. Διότι εκείνα που έπρατταν ανόσια, ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, έγιναν πρόξενα συντριβής και ταλαιπωρίας σε αυτούς, ή μάλλον μέσω αυτών σε άλλους.

Έπειτα, επειδή είχε προλεχθεί: 〈και υφαίνουν ιστό αράχνης〉, εκθέτει εκτενέστερα το νόημά του, λέγοντας: 〈ο ιστός τους δεν θα γίνει ένδυμα, ούτε πρόκειται να ντυθούν από τα έργα τους· τον ιστό〉 τον έμαθε από τον ίδιο τον προφήτη Ησαΐα, ο οποίος είπε πρωτύτερα: «ο λαός αυτός με τιμά με τα χείλη του, όμως η καρδιά τους απέχει μακριά από εμένα· και μάταια με σέβονται, διδάσκοντας ως διδασκαλίες ανθρώπινα εντάλματα», διότι τηρώντας με προσήλωση ‹τις παραδόσεις των πρεσβυτέρων› τους, παραμελούσαν τον νόμο του Θεού, 〈υφαίνοντας〉 και συνδέοντας μεταξύ τους ‹εντολές ανθρώπων› που αποστρέφονται την αλήθεια. Γι' αυτό λέει: 〈ο ιστός τους δεν θα γίνει ένδυμα, ούτε πρόκειται να ντυθούν από τα έργα τους· διότι τα έργα τους είναι έργα ανομίας〉. ⌜Εκείνοι λοιπόν που μέσω των θείων λόγων, οι οποίοι έχουν ειπωθεί από το Άγιο Πνεύμα, «συγκρίνοντας τα πνευματικά με τα πνευματικά», 〈υφαίνουν〉 έναν θείο χιτώνα, σε αντίθεση με εκείνους που φθείρονται άσκοπα ‹με τις ιουδαϊκές μυθολογίες› και δεν επιζητούν τίποτε περισσότερο από τον 〈ιστό〉 της 〈αράχνης〉 για να θηρεύσουν ευτελείς ψυχές, οι οποίες αιχμαλωτίζονται σαν σε παγίδες μέσα στις μυθολογίες τους.⌝ Στη συνέχεια αναφέρεται: 〈διότι τα έργα τους είναι έργα ανομίας, και τα πόδια τους τρέχουν προς την κακία, βιαστικά για να χύσουν αίμα· και οι διαλογισμοί τους είναι διαλογισμοί αφρόνων〉.

Όλα αυτά τα εξυφαίνουν για τους εαυτούς τους μέσα από τον δικό τους ιστό, μιμούμενοι την αράχνη και τρέχοντας προς την πονηρία και γινόμενοι ταχείς στο να χύνουν αναίτιο αίμα, σύμφωνα με τους λοιπούς ερμηνευτές. Γι' αυτό και πιο πάνω λεγόταν προς τους ίδιους: «Διότι τα χέρια σας είναι μολυσμένα με αίμα και τα δάχτυλά σας με αμαρτίες, τα δε χείλη σας μίλησαν ανομία, και η γλώσσα σας μελετά την αδικία», αλλά και «σύντριμμα και ταλαιπωρία», λέει, «υπάρχει στους δρόμους τους, και δρόμο ειρήνης δεν γνώρισαν». Γι' αυτό και τους θρήνησε ο Σωτήρας λέγοντας προς την Ιερουσαλήμ: «Εάν γνώριζες και εσύ εκείνα που φέρνουν την ειρήνη σου. Διότι θα έλθουν ημέρες για σένα και οι εχθροί σου θα σε περιβάλουν με χαράκωμα και θα σε κυκλώσουν και θα ισοπεδώσουν εσένα και τα τέκνα σου». «Δεν γνώρισαν», λοιπόν, «δρόμο ειρήνης», αλλά ούτε και «κρίση βρέθηκε στους δρόμους τους», παρά μόνον κάθε ακρισία και αδικία, και όλα «τα μονοπάτια τους είναι διεστραμμένα, και δεν γνωρίζουν ειρήνη»· διότι δεν αποδέχθηκαν τον πρύτανη της ειρήνης, για τον οποίο έχει λεχθεί: «διότι αυτός είναι η ειρήνη μας».

Αλλά τα αμαρτήματά σας δημιουργούν χάσμα ανάμεσα σε εσάς και στον Θεό, και εξαιτίας των αμαρτιών σας απέστρεψε το πρόσωπό του από εσάς για να μην σας ελεήσει· διότι τα χέρια σας είναι μολυσμένα με αίμα, και τα δάχτυλά σας με αμαρτίες, ενώ τα χείλη σας μίλησαν ανομία, και η γλώσσα σας μελετά την αδικία. Κανείς δεν μιλάει δίκαια, ούτε είναι αληθινή η κρίση· στηρίζονται σε μάταια πράγματα και λένε κενά λόγια, επειδή κυοφορούν πόνο και γεννούν ανομία. Έσπασαν αυγά από ασπίδες (οχιές) και υφαίνουν ιστό αράχνης, και όποιος θελήσει να φάει από τα αυγά τους, αφού τα σπάσει, βρίσκει κλούβιο αυγό και μέσα σε αυτό έναν βασιλίσκο. Ο ιστός τους δεν πρόκειται να γίνει ένδυμα, ούτε πρόκειται να ντυθούν από τα έργα τους· διότι τα έργα τους είναι έργα ανομίας, και τα πόδια τους τρέχουν προς την πονηριά, βιαστικά στο να χύσουν αίμα, και οι διαλογισμοί τους είναι διαλογισμοί αφρόνων. Σύντριμμα και ταλαιπωρία υπάρχει στους δρόμους τους, τα μονοπάτια που διαβαίνουν είναι διεστραμμένα, και δεν γνωρίζουν την ειρήνη. Γι' αυτό απομακρύνθηκε το δίκαιο από αυτούς, και δεν πρόκειται να τους φτάσει η δικαιοσύνη. Ενώ περίμεναν το φως, τους ήρθε σκοτάδι, ενώ περίμεναν την αυγή, περπάτησαν μέσα σε βαθύ σκοτάδι. Θα ψηλαφούν τον τοίχο σαν τυφλοί, και θα ψηλαφούν σαν να μην έχουν μάτια, θα πέσουν καταμεσήμερο σαν να ήταν μεσάνυχτα, θα στενάξουν σαν τους ετοιμοθάνατους, θα πορεύονται μαζί σαν την αρκούδα και το περιστέρι», και τα εξής.