Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 61:3

Ψάλλει, λοιπόν, και ο θεσπέσιος Δαβίδ εκ μέρους των λυτρωμένων, και λέγει: «Θα σε δοξολογήσω, Κύριε, με όλη μου την καρδιά, θα διηγηθώ όλα τα θαυμάσιά σου. Θα ευφρανθώ και θα αγαλλιάσω σε σένα. Θα ψάλω στο όνομά σου, Ύψιστε, διότι εκδίκασες την υπόθεσή μου και το δίκιο μου. Κάθισες στον θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη· επέπληξες τα έθνη, και καταστράφηκε ο ασεβής· το όνομά του το εξάλειψας στον αιώνα και στον αιώνα του αιώνος.» Μάλιστα και κάπου αλλού πάλι λέγει για αυτόν τα εξής: «Θα αναζητηθεί η αμαρτία του, και δεν πρόκειται να βρεθεί εξαιτίας του.» Είπε δε και ο ίδιος ο Σωτήρας: «Τώρα είναι η κρίση αυτού του κόσμου, τώρα ο άρχοντας αυτού του κόσμου θα εκδιωχθεί έξω.» Είναι καιρός λοιπόν ανταπόδοσης, και με αυτόν τον τρόπο με τον οποίο έλαμψε στον κόσμο ο Χριστός· και λέγει ότι έχει έλθει, ώστε να παρηγορήσει όλους όσους πενθούν για τη Σιών, να τους δώσει δόξα αντί για στάχτη, και έλαιο ευφροσύνης, και ένδυμα δόξας αντί για πνεύμα ακηδίας. Διότι έχουν υπάρξει κατά καιρούς μεταξύ των Ιουδαίων άνδρες άγιοι, και νομομαθείς, και ερευνητές των προφητικών κηρυγμάτων, και βαθιοί γνώστες.

Αυτοί, βλέποντας τους εξ αίματος Ισραηλίτες να φροντίζουν ελάχιστα για την εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή, και να στρέφονται μάλλον προς τις δικές τους αντιλήψεις, και να διδάσκουν ως διδασκαλία εντάλματα ανθρώπων, και να διάγουν ζωή εντελώς παράνομη και φιλαμαρτήμονα, αισθάνονταν για αυτούς τη λύπη που ταιριάζει στους αγίους. Προσδοκούσαν δε τη λύτρωση μέσω του Χριστού. Διότι, όντας πνευματοφόροι, δεν αγνοούσαν Εκείνον που δικαιώνει μέσω της πίστης τον ασεβή και που με αμνησίκακη χάρη καθαρίζει τους μολυσμένους. Και μάλιστα, ο δίκαιος Συμεών, αφού πήρε στην αγκαλιά του τον Χριστό ως βρέφος, προσευχόταν λέγοντας: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, διότι είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών, φως για αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου Ισραήλ.» Θα βρούμε δε και τον θεσπέσιο Ζαχαρία, τον πατέρα του Ιωάννη, να λέει: «Ευλογητός ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και λύτρωσε τον λαό του, και ανήγειρε για εμάς κέρας σωτηρίας.» Και ο Φίλιππος επίσης έφερνε το χαρμόσυνο μήνυμα στον Ναθαναήλ, λέγοντας: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.» Γράφει δε κάπου και ο πάνσοφος Παύλος ότι «Έχω λύπη και αδιάλειπτη οδύνη στην καρδιά μου, για τους αδελφούς μου, τους συγγενείς μου κατά σάρκα.»—«Δίνεται, λοιπόν, σε όσους πενθούν για τη Σιών παρηγοριά», αυτή που έρχεται μέσω του Χριστού, «και αντί για στάχτη, δόξα.»

Διότι έπαψαν μεν να πενθούν και να την κλαίνε, αλλά δέχθηκαν τη χάρη διά του Χριστού, ευαγγελιζόμενοι και εξαγγέλλοντας. «Τους δόθηκε δε άλειμμα ευφροσύνης αντί για πένθος, και ένδυμα δόξης αντί για πνεύμα ακηδίας.» Με τη λέξη άλειμμα εννοεί εδώ το ιλαρό, δηλαδή την ιλαρότητα και την ευφροσύνη αντί του πένθους και του κλάματος, και με το ένδυμα δόξης, εννοεί το περίβλημα, δηλαδή τη στολή και το άμφιο, αντί του πνεύματος της ακηδίας, δηλαδή αντί της παλαιάς μικροψυχίας. Διότι δοξάστηκαν εκείνοι που παλαιά τη θρηνούσαν και κατέχονταν από ακηδία εξαιτίας της. Και πώς δοξάστηκαν; Διότι ορίστηκαν ως καθοδηγητές και διδάσκαλοί της, και αυτό ακριβώς ειπώθηκε προς αυτήν μέσω της λύρας του Ψαλμωδού: «Αντί των πατέρων σου, γεννήθηκαν σε εσένα υιοί.» Επειδή οι πάνσοφοι μαθητές, αν και ήταν τέκνα της Συναγωγής των Ιουδαίων, έγιναν πατέρες. Γράφει εξάλλου σε κάποιους ο πάνσοφος Παύλος: «Διότι εν Χριστώ Ιησού διά του Ευαγγελίου εγώ σας εγέννησα.» Τοποθετήθηκαν λοιπόν στην τάξη των πατέρων εκείνοι που υπήρξαν υιοί της. Το ότι δε οι θεσπέσιοι μαθητές περιβλήθηκαν τη στολή της θείας δόξας, καθίσταται σαφές από τον Χριστό, ο οποίος τους λέει άλλοτε μεν: «Ασθενείς να θεραπεύετε, δαιμόνια να εκβάλλετε, νεκρούς να ανασταίνετε», άλλοτε δε πάλι: «Εσείς είστε το φως του κόσμου.» Και θα ονομαστούν γενεές δικαιοσύνης, φύτευμα του Κυρίου εις δόξαν.

«Και θα ανοικοδομήσουν πόλεις ερημωμένες αιώνια, θα αναστήσουν εκείνες που προηγουμένως είχαν ερημωθεί, και θα ανακαινίσουν πόλεις έρημες, ερημωμένες για γενεές.» Διότι εκείνοι που ζουν εν Χριστώ ονομάζονται «Γένος εκλεκτό, έθνος άγιο, λαός τον οποίο ο Θεός έκανε δικό του», εξαιτίας της ομορφιάς της δικαιοσύνης που υπάρχει μέσα τους, και δεν εννοώ βέβαια αυτήν σύμφωνα με τον νόμο, αλλά μάλλον εκείνην την οποία απέκτησαν μέσω των προσταγμάτων του Σωτήρα· διότι είναι ασυγκρίτως ανώτερη η δικαιοσύνη δια του Χριστού από εκείνη του νόμου. Γι' αυτό άλλωστε είπε στους αγίους αποστόλους: «Αλήθεια σας λέω, εάν η δικαιοσύνη σας δεν ξεπεράσει αυτήν των Γραμματέων και των Φαρισαίων, δεν θα εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών.» —«Θα ονομαστούν λοιπόν», λέει, «γενεές δικαιοσύνης, και επιπλέον φύτευμα του Κυρίου.» Διότι είμαστε αληθινά γεώργιο του Θεού, και για εμάς ο θεσπέσιος Δαβίδ λέει: «Φυτεμένοι στον οίκο του Κυρίου, θα ανθίσουν στις αυλές του Θεού μας.» Και βέβαια ο πάνσοφος Παύλος ονομάζει γεώργιο του Θεού εκείνους που έχουν κληθεί μέσω της πίστης εν Χριστώ.

Είπε δε πάλι ότι: «Εγώ φύτεψα, ο Απολλώς πότισε, ο δε Θεός έδωσε την αύξηση». Διότι μας καλλιεργεί ο Σωτήρας διά μέσου των αγίων μυσταγωγών· γι' αυτό ακριβώς και πολύ εύλογα λένε ότι έχουν γίνει συνεργοί του Θεού. Ψάλλει δε και ο πάνσοφος Δαβίδ: «Ο δίκαιος σαν τον φοίνικα θα ανθίσει, σαν τον κέδρο του Λιβάνου θα πληθυνθεί». Είμαστε λοιπόν φύτευμα του Κυρίου, και για τη δόξα του. «Και θα οικοδομήσουν, λέει, πόλεις έρημες αιώνιες, και θα ανακαινίσουν πόλεις έρημες». Φαίνεται ότι με αυτό θέλει να δηλώσει είτε το πλήθος αυτών που πρόκειται να κληθούν, ότι θα είναι τόσο μεγάλο, ώστε να αναζητούν και άλλες πόλεις εκτός από τις υπάρχουσες, και να ανανεώνουν αυτές που κάποτε είχαν ερημωθεί· είτε ίσως και το εξής: ότι δηλαδή, γεμίζοντας ασφυκτικά με το πλήθος τις εκκλησίες, μολονότι αυτές ήταν κάποτε γυμνές και έρημες, θα πράξουν κάτι ανάλογο με αυτό που συνηθίζουν να πράττουν όσοι θέλουν να ανοικοδομήσουν ερημωμένες πόλεις, και καταβάλλουν προσπάθεια να εγείρουν αυτές που βρίσκονται πεσμένες κατάχαμα. Έχει ειπωθεί άλλωστε προς την Εκκλησία: «Πλάτυνε τον τόπο της σκηνής σου, και των αυλαιών σου· στήσε, μη φεισθείς· άπλωσε ακόμα προς τα δεξιά και προς τα αριστερά». Το γεγονός δε ότι η προαγόρευση για αυτό είναι αληθινή, θα το αποδείξει η ίδια η έκβαση των πραγμάτων, και μάλιστα πολύ εύκολα. <Και θα έρθουν αλλογενείς για να ποιμάνουν τα πρόβατά σου, και αλλόφυλοι γεωργοί, και αμπελουργοί· εσείς δε ιερείς του Κυρίου θα ονομαστείτε, λειτουργοί του Θεού.

Και θα γνωρίσεις και θα κατανοήσεις από την έκδοση του προστάγματος για να δοθεί απόκριση. Στον Ησαΐα: Και θα ονομαστούν γενεές δικαιοσύνης, φύτευμα του Κυρίου προς δόξαν. Πλησιάζει γρήγορα η δικαιοσύνη μου, και θα εξέλθει ως φως το σωτήριό μου, και στον βραχίονά μου θα ελπίσουν τα έθνη.

Έτσι, λοιπόν, και στους «αιχμαλώτους κήρυττε άφεση», και σε όσους έπασχαν από τύφλωση λόγω της υποδούλωσής τους στην πολυθεϊστική πλάνη, «κήρυττε» ανάβλεψη, και «ονόμαζε δεκτό έτος Κυρίου» αυτό που ο ίδιος καθιστούσε οικείο του «έτος» καθ' όλο τον χρόνο, κατά τον οποίο, συναναστρεφόμενος με τους ανθρώπους, παρείχε ημέρες φωτός σε όσους τον πλησίαζαν. Μήπως όμως υπαινίχθηκε τον μέλλοντα αιώνα μετά τη συντέλεια του παρόντος, λέγοντας: «να καλέσει δεκτό έτος Κυρίου και ημέρα ανταποδόσεως για τον Θεό μας», ή κατά τους άλλους ερμηνευτές: «έτος ευδοκίας»; Διότι ο ευάρεστος στον Κύριο χρόνος και αιώνας θα ήταν εκείνος ο ίδιος ο αιώνας και η «ημέρα ανταποδόσεως»· διότι τις αμοιβές θα τις αποδώσει τότε σε όσους έχουν κοπιάσει στον παρόντα βίο. Γι' αυτό έχει λεχθεί: «να καλέσει δεκτό έτος Κυρίου και ημέρα ανταποδόσεως για τον Θεό μας», αλλά και «να παρηγορήσει όλους όσους πενθούν». Διότι αυτός που είπε: «μακάριοι όσοι πενθούν, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν», τώρα μεν τους υποσχόταν παρηγοριά, κατά την «ημέρα» όμως της «ανταποδόσεως», με τα δικά του λόγια θα τους στηρίξει και «θα τους παρηγορήσει», αλλά και «σε εκείνους που πενθούν για τη Σιών θα δώσει δόξα και αντί για στάχτη, άλειμμα ευφροσύνης». «Πενθούσε» δε για τη «Σιών» ο Παύλος και όσοι του έμοιαζαν, θρηνώντας για την πτώση του ιουδαϊκού έθνους και του θεοσεβούς πολιτεύματος ανάμεσά τους.

Και σε αυτούς λοιπόν 〈αντί του πένθους θα δώσει δόξα και αντί της σποδού〉, την οποία πασπάλισαν πάνω τους κακουχώντας τον εαυτό τους κατά τις προς τον Θεό ικεσίες υπέρ του λαού, 〈θα δώσει έλαιο ευφροσύνης και αντί του πνεύματος της ακηδίας〉, μέσα στο οποίο, λόγω υπερβάλλουσας φιλανθρωπίας, κατέτρυχαν τους εαυτούς τους, 〈ένδυμα δόξας〉, στους ίδιους υπόσχεται 〈ότι θα δώσει〉 αυτά κατά την πρώτη του παρουσία ο Σωτήρας, έχοντας υποσχεθεί να το πράξει την 〈ημέρα〉 της 〈ανταποδόσεως〉. Εύλογα, αφού ανέγνωσε το μέρος της προφητείας, πρόσθεσε το εξής: «σήμερα εκπληρώθηκε αυτή η γραφή στα ώτα σας». Στη συνέχεια αυτών λέγεται: 〈και θα ονομαστούν Γενεές δικαιοσύνης, Φύτευμα Κυρίου προς δόξα〉· πότε δε 〈θα ονομαστούν〉 και ποιοι, παρά μόνον όσοι θα καταξιωθούν του 〈δεκτού ενιαυτού〉 και της 〈ημέρας της ανταποδόσεως〉; Κατά δε τον Σύμμαχο: 〈και θα ονομαστούν Ισχυροί της δικαιοσύνης, Φυτό Κυρίου για να δοξαστεί〉. 〈Και θα ανοικοδομήσουν αιώνιες ερήμους〉, τις ψυχές δηλαδή των άλλοτε 〈έρημων〉 εθνών. Γι' αυτό προσθέτει: 〈αυτές που προηγουμένως είχαν ερημωθεί θα τις ανορθώσουν· και θα ανακαινίσουν πόλεις έρημες, ερημωμένες επί γενεές〉· διότι πράγματι με όλα αυτά ο λόγος προαναγγέλλει τη μεταβολή από τα χειρότερα στα καλύτερα.

Ψ. ΛΑ΄. Πνεύμα Κυρίου είναι επάνω μου, γι' αυτό με έχρισε· ※ ο Κύριος με απέστειλε για να ευαγγελιστώ στους πτωχούς, να θεραπεύσω τους συντετριμμένους στην καρδιά, να κηρύξω στους αιχμαλώτους άφεση και στους τυφλούς ανάβλεψη, να κηρύξω το δεκτό έτος του Κυρίου και την ημέρα της ανταπόδοσης ※ στον Θεό μας· να παρηγορήσω όλους όσους πενθούν, να δοθεί σε όσους πενθούν στη Σιών δόξα αντί για στάχτη, έλαιο ευφροσύνης σε αυτούς που πενθούν, ένδυμα δόξας αντί για πνεύμα ακηδίας· και θα ονομαστούν γενεές δικαιοσύνης, φύτευμα του Κυρίου προς δόξαν. Ο Ιησούς, ο Χριστός του Θεού, ο οποίος προήλθε από τη ρίζα του Ιεσσαί, στον οποίο έχουν αναπαυθεί τα επτά πνεύματα του Θεού, αφού αγάπησε τη δικαιοσύνη και μίσησε την ανομία, εχρίσθη από τον Θεό και Πατέρα Του με το λεγόμενο πνευματικό έλαιο της αγαλλιάσεως. Ο Οποίος, παίρνοντας κάποτε στα χέρια Του τον Ησαΐα κατά τον χρόνο που είχε ενανθρωπήσει, και αφού ανέγνωσε την προκειμένη περικοπή, κλείνοντας το βιβλίο, λέει: «Σήμερα έχει εκπληρωθεί η γραφή αυτή», διότι Αυτός ήταν αληθώς εκείνος που απεστάλη από τον Πατέρα, για να ευαγγελιστεί τη βασιλεία των ουρανών στους πτωχούς τω πνεύματι, προς τους οποίους και έλεγε: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών»· και για να θεραπεύσει τους συντετριμμένους στην καρδιά, για τους οποίους έχει ειπωθεί: «καρδιά συντετριμμένη και ταπεινωμένη ο Θεός δεν θα την καταφρονήσει».

Εκτός από αυτά, έχει έλθει επίσης για να κηρύξει άφεση αμαρτιών σε εκείνους που από παλιά είχαν γίνει αιχμάλωτοι του νοητού Ναβουχοδονόσορα· γι' αυτό και με παρρησία έλεγε στον παραλυτικό: «Τέκνο μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Αλλά ήλθε για να παράσχει ανάβλεψη και σε εκείνους που είχαν βεβλαμμένους τους οφθαλμούς της διάνοιας, και οι οποίοι είχαν τυφλωθεί από τους νοητούς αλλοφύλους και Βαβυλωνίους, παρόμοια με τον Σαμψών και τον Σεδεκία. Ανάμεσα δε σε αυτούς που θεραπεύονταν από αυτόν βρίσκονταν και οι σωματικά τυφλοί, τους οποίους έκανε να αναβλέψουν, επειδή πίστεψαν σε αυτόν και με δυνατή φωνή του είπαν: «Ελέησόν μας, υιέ του Δαυίδ». Αυτός είναι που ανήγγειλε τον δεκτό ενιαυτό του Κυρίου, τον οποίο κήρυξε μετά τη φυλάκιση του Ιωάννη, και ο οποίος δίδαξε τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού, καθώς και τα σχετικά με τη δική μας κρίση, κατά την οποία θα αποδοθεί στον καθένα η δίκαιη ανταπόδοση ανάλογα με τα πεπραγμένα του. Εκτός από αυτά, ήλθε για να παρηγορήσει αυτούς που πενθούν το αξιέπαινο κατά Θεόν πένθος· στους οποίους μάλιστα υποσχέθηκε μακαρισμό λέγοντας: «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν». Ήλθε δε επιπροσθέτως και για να δοθεί δόξα σε αυτούς που πενθούν για τη Σιών.

Ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί, παρά εκείνοι που αναζητούν την πατρίδα τους, και αναζωπυρώνουν παντοτινά τη μνήμη της επουράνιας πόλης; Τέτοιος ήταν εκείνος που, γνωρίζοντας πως είναι πάροικος και παρεπίδημος επί της γης, αναστέναζε θρηνώντας: «Αλίμονό μου, διότι η παροικία μου παρατάθηκε». Ακόμη δε και εκείνοι που έκλαιγαν στους ποταμούς της Βαβυλώνας όταν θυμούνταν τη Σιών. Διότι σε αυτούς ο Χριστός του Θεού, εκπληρώνοντας την παρηγοριά που υποσχέθηκε σε όσους πενθούν, θα αποδώσει δόξα όταν απαλλαγούν από το πένθος, και αντί για τη στάχτη με την οποία καλύφθηκαν πενθώντας στην παρούσα ζωή, θα τους παράσχει μύρο ευφροσύνης, χρίοντάς τους και αυτούς με έλαιο αγαλλιάσεως, ώστε να γίνουν μέτοχοι της δικής του χρίσεως και βασιλείας, και έτσι να μπορούν και αυτοί να πουν: «έχουμε γίνει μέτοχοι του Χριστού». Επιπλέον, προφητεύεται ότι ο Χριστός θα δώσει σε αυτούς που πενθούν για τη Σιών ένδυμα δόξας, αντί για πνεύμα ακηδίας, εφόσον κυριεύθηκαν από ακηδία για τα πράγματα αυτού του βίου, δυσαρεστημένοι με τις πράξεις των ανθρώπων. Και πενθώντας ιδιαίτερα για αυτό, όχι μόνο επειδή αντικρίζουν από μακριά τις υποσχέσεις του Θεού, αλλά και επειδή από συμπόνια και φιλανθρωπία συμπάσχουν και πονούν μαζί με τα αδύναμα μέλη τους, και σχεδόν αναφωνούν με τη διάθεση του αποστόλου: «Ποιος ασθενεί, και δεν ασθενώ; Ποιος σκανδαλίζεται, και εγώ δεν φλέγομαι;».

Και ο Ιησούς, ο οποίος στον παρόντα προφήτη αναγορεύεται μέγας ιερέας, μου φαίνεται ότι διασώζει λαμπρότατη εικόνα και εναργές σύμβολο του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, καθώς και με το ίδιο όνομα με Εκείνον έχει τιμηθεί, και του λαού ηγήθηκε κατά την επάνοδο από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, επειδή και για τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό αναφέρεται μέσω του προφήτη Ησαΐα ότι έχει σταλεί «για να κηρύξει στους αιχμαλώτους απελευθέρωση και στους τυφλούς ανάβλεψη, να παρηγορήσει όλους όσοι πενθούν, και να δοθεί σε αυτούς που πενθούν στη Σιών δόξα αντί για στάχτη, έλαιο ευφροσύνης». Έχεις λοιπόν ήδη δύο μεγάλους αρχιερείς, τον έναν, τον χρισμένο από τον Μωυσή, και τον άλλον, τον προκείμενο Ιησού, οι οποίοι φέρουν επάνω τους τα σύμβολα της αλήθειας σχετικά με τον Σωτήρα και Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αλλά ο μεν Ααρών, ο χρισμένος από τον Μωυσή, αφού απάλλαξε τον λαό από τη δουλεία των Αιγυπτίων, και ηγήθηκε της πορείας τους από την Αίγυπτο προς την ελευθερία και τη λατρεία του Θεού, διασώζει την εικόνα του αληθινού Κυρίου, ο Οποίος λύτρωσε όλους εμάς, που προερχόμαστε από τα έθνη, από την αιγυπτιακή ειδωλολατρία.

Λ΄. Δώσε μου τους βασιλικούς και σοφιστικούς σου λόγους, τους αναπόδραστους συλλογισμούς και τα επιχειρήματά σου· ας δούμε τι είδους λόγια αρθρώνουν ανάμεσά μας οι ψαράδες και οι απλοϊκοί. Απομάκρυνε τον ήχο των ωδών σου και τον ψαλμό των οργάνων σου, σε προστάζει ένας δικός μου προφήτης· ας ψάλει πάλι με ελευθερία ο Δαβίδ, αυτός που κατέβαλε τον πελώριο Γολιάθ με μυστικούς λίθους, αυτός που με την πραότητα νίκησε πολλούς, και με την πνευματική αρμονία θεράπευσε τον Σαούλ ο οποίος έπνιγετο από τον πονηρό δαίμονα. Ας σβήσει τη φωτιά ο δαδούχος· ας ανάψουν τις λαμπάδες τους για τον Νυμφίο οι φρόνιμες και ιερές παρθένες· ας αποβάλει ο ιεροφάντης την πορνική στολή· ιερείς ντυθείτε τη δικαιοσύνη, και το ένδυμα της δόξας αντί για το πνεύμα της ακηδίας, και τον μεγάλο και άσπιλο χιτώνα, τον Χριστό, το δικό μας κόσμημα.

Πρέπει λοιπόν εκείνος που προσέρχεται στον Κύριο και ζητά αιώνια ζωή να προσέρχεται με πολλή πίστη και βεβαιότητα, και να είναι πεπεισμένος για τούτο, ότι ο Κύριος ήλθε και σταυρώθηκε και πέθανε για τους αμαρτωλούς και τους αιχμαλώτους και τους συντετριμμένους στην καρδιά, και για τους χωλούς, τους τυφλούς και τους κωφούς στην ψυχή, για να αναστήσει και να θεραπεύσει τις ψυχές όλων. Διότι το Πνεύμα προφήτευσε μέσω του Ησαΐα για την έλευση του Κυρίου, πώς πρόκειται να θεραπεύσει τις ψυχές: «Πνεύμα Κυρίου», λέγει, «είναι επάνω μου, γι' αυτό με έχρισε για να κηρύξω το Ευαγγέλιο στους πτωχούς, με απέστειλε να κηρύξω άφεση στους αιχμαλώτους και ανάβλεψη στους τυφλούς, να παρηγορήσω αυτούς που πενθούν, να δώσω σε αυτούς που πενθούν έλαιο ευφροσύνης αντί για στάχτη, και ένδυμα δόξας αντί για πνεύμα ακηδίας». Στον δε Θεό μας ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Πόσο χαίρομαι και τέρπομαι και επιθυμώ να χορέψω. Αλλά γιατί αλείφω το γράμμα μου με το έλαιο των αμαρτωλών, ενώ μπορώ να φαιδρυνθώ με τα δώρα της ήμερης ελιάς; Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και αγαλλίασε το πνεύμα μου για τον Θεό, διότι με ενέδυσε με ιμάτιο ευφροσύνης και με στολή δόξας αντί για πνεύμα ακηδίας.