Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 62:9

«Επειδή», λέει, «δεν είμαι άνθρωπος, αλλά μάλλον είμαι ο άγιος Θεός ανάμεσά σου, γι' αυτό δεν θα επιτρέψω να εξαλειφθεί ο Εφραίμ». <Εάν ανορθώσει και καταστήσει την Ιερουσαλήμ καύχημα πάνω στη γη, ορκίστηκε ο Κύριος στη δόξα του και στη δύναμη του βραχίονά του: Δεν θα δώσω πλέον το σιτάρι σου και τα τρόφιμά σου στους εχθρούς σου, και δεν θα πιουν πια ξένοι το κρασί σου για το οποίο μόχθησες, αλλά αυτοί που τα μαζεύουν θα τα φάνε και θα αινέσουν τον Κύριο, και αυτοί που τα τρυγούν θα τα πιουν στις άγιες αυλές μου.> Μέσα από την ομοιότητα των γεγονότων, δηλαδή των συμφορών που έχουν επιβληθεί πολλές φορές στους Ισραηλίτες, υφαίνει μια διήγηση εξαιρετικά ωφέλιμων πνευματικών νοημάτων για εμάς.

Και όπως λέει ο Παύλος, ότι «Ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό και θα θερίσει, και εκείνος που σπέρνει στο πνεύμα, από το πνεύμα θα θερίσει ζωή αιώνια»· το ότι, λοιπόν, θα συσσωρεύσει πλουσιοπάροχα για τον εαυτό της όσα προέρχονται από την πνευματική ευκαρπία, το υποδηλώνει μέσα από τα προκείμενα λόγια: «Εκείνοι δε που θα τα αποκτήσουν, λέει, θα δοξολογήσουν τον Κύριο, και αυτοί που τα συγκεντρώνουν θα τα πιουν στις άγιες επαύλεις». Διότι θα απολαύσουν τις άνω μονές εκείνοι που τρύγησαν τα καυχήματα της εξαίρετης ζωής, και συγκεντρώνουν τους καρπούς της ορθής και αμώμητης πίστης. <Πορευτείτε μέσα από τις πύλες μου, και ετοιμάστε τον δρόμο για τον λαό μου, και απομακρύνετε τις πέτρες από τον δρόμο, υψώστε λάβαρο στα έθνη.

Καθώς λοιπόν αυτοί φωνάζουν και δεν επιτρέπουν στον Κύριο να αναβάλει, εκείνος που υποσχέθηκε και είπε: «Ενώ εσύ ακόμη θα μιλάς, εγώ θα πω: Ιδού, είμαι παρών», τους αξιώνει να λάβουν απάντηση. Γι' αυτό προσθέτει στη συνέχεια: «Ορκίστηκε ο Κύριος στη δόξα του και στη δύναμη του βραχίονά του: Δεν πρόκειται πλέον να δώσω το σιτάρι σου και τα τρόφιμά σου στους εχθρούς σου, ούτε θα πιουν πλέον ξένοι γιοι το κρασί σου, για το οποίο μόχθησες». Διότι παλαιότερα συνέβαιναν αυτά, όταν προσέφεραν τον καρπό τους ως τροφή στους εχθρούς του Θεού, πράττοντας και ενεργώντας με τέτοιον τρόπο, ώστε οι πράξεις τους να γίνονται τροφή των δαιμόνων· τώρα όμως, σε όσους πρόκειται να αξιωθούν τον νέο αιώνα και να τύχουν των όσων έχουν υποσχεθεί, ο Κύριος ορκίζεται με όρκο ότι δεν θα δώσει πλέον τους καρπούς τους στους εχθρούς, αλλά ότι οι ίδιοι θα τους απολαύσουν. Επειδή, καθώς επιτυγχάνουν τον ενάρετο βίο και ζουν θεοσεβώς, είναι δίκαιο να απολαύσουν τους δικούς τους καρπούς, σύμφωνα με το λεγόμενο: «Τους κόπους των καρπών σου θα φας». «Θα φάνε», λέει, «και θα πιουν στις άγιες επαύλεις μου». Αυτές θα μπορούσαν να είναι οι «πολλές μονές που υπάρχουν κοντά στον Πατέρα», και επειδή ακριβώς αναφέρθηκε σε «επαύλεις» ή, σύμφωνα με τους υπόλοιπους ερμηνευτές, σε «αυλές», ακολούθως μνημονεύει και το ιερό.