Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 63:8

Διότι έχει σωθεί το υπόλειμμα. <Και είπε ο Κύριος: Δεν είναι ο λαός μου; Τα τέκνα μου δεν θα αθετήσουν. Και έγινε σε αυτούς σωτηρία από κάθε θλίψη τους· δεν τους έσωσε ούτε πρέσβης, ούτε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος, επειδή τους αγαπούσε και τους σπλαγχνιζόταν. Ο ίδιος τους λύτρωσε, τους ανέλαβε και τους ύψωσε όλες τις ημέρες του αιώνα. Αυτοί όμως απείθησαν και παρόξυναν το Άγιο Πνεύμα του· και μεταστράφηκε σε εχθρό τους, και ο ίδιος ο Κύριος τους πολέμησε.> Παρατήρησε, λοιπόν, πάλι το πρόσωπο του Θεού που εισάγεται ευθύς αμέσως, σχεδόν να κραυγάζει για την απείθεια του Ισραήλ. Διότι λέει: «Είπε ο Κύριος», δηλαδή ο ίδιος ο Θεός των όλων: «Δεν συγκατέλεξα τον λαό στην τάξη των τέκνων;» Επειδή δε αυτό είναι αληθές (διότι είπε ότι «Πρωτότοκος Υιός μου είναι ο Ισραήλ»), κανείς δεν θα αμφέβαλλε ότι δεν θα είναι σκληρός και απειθής.

Θα δεχθεί μάλλον τον απεσταλμένο Υιό. Αλλά αυτό δεν έφτασε σε πέρας, ούτε διαψεύστηκε στην ελπίδα του αυτός που γνωρίζει τα πάντα· διότι γνώριζε τα μελλούμενα. Και τίποτα απολύτως δεν του διαφεύγει. Όμως το σχήμα του λόγου έχει πλαστεί με ανθρώπινο τρόπο. Ενώ ο Θεός τα έλεγε αυτά, ο προφήτης, παίρνοντας τον λόγο, κατακρίνει τον Ισραήλ ταυτόχρονα για αναισθησία και αχαριστία, και τον παρουσιάζει να έχει λησμονήσει εντελώς τα αγαθά που τους δόθηκαν. «Διότι έγινε σε αυτούς», λέει, «σωτηρία από κάθε τους θλίψη·» και κανένας άλλος εκτός από αυτόν δεν τους έσωσε, ούτε πρέσβης, ούτε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος αυτοπροσώπως. Διότι θαυματούργησε στην Αίγυπτο με τη μεσολάβηση μεν του Μωυσή, αλλά εκτελώντας ο ίδιος τα παράδοξα. Και μάλιστα, όταν ο Ισραήλ κατασκεύασε τον μόσχο, και έπειτα ο Θεός λυπήθηκε για αυτό και εξήγγειλε ότι θα τους στείλει έναν άγγελο ως συνοδό, ο Μωυσής δυσανασχέτησε λέγοντας: «Εάν δεν συμπορευθείς εσύ ο ίδιος μαζί μου, μην με ανεβάσεις από εδώ.» Αυτός λοιπόν αυτοπροσώπως τους έσωσε, χωρίς να έχει λάβει απολύτως τίποτα από αυτούς, παρά μόνο επειδή τους αγαπούσε και τους φρόντιζε. Και αυτό είναι σαφής απόδειξη της απαράμιλλης φιλανθρωπίας και της θεοπρεπούς γαληνότητας· τους λύτρωσε λοιπόν από τον οίκο της δουλείας, τους ανέλαβε, τους ύψωσε· και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που είπε στην αρχή: «Υιούς γέννησα και ύψωσα», δηλαδή εξέθρεψα, ή τους έκανα επιφανείς, «αλλά αυτοί με αθέτησαν».

Αντί δε για το: «σε όλα όσα μας ανταποδίδει», ο Σύμμαχος απέδωσε: «για όλα όσα μας ευεργέτησε», και πάλι αντί για το: «Κύριος αγαθός κριτής στον οίκο του Ισραήλ» και τα εξής, ο Σύμμαχος λέει: «ο Κύριος από το πλήθος της αγαθωσύνης του προς τον οίκο του Ισραήλ, ο οποίος τους ευεργέτησε σύμφωνα με τους οικτιρμούς του». Όλα αυτά, λοιπόν, λέει, θα τα υπενθυμίσω, απαριθμώντας τα πλήθη της αγαθωσύνης του, μεταξύ των οποίων δώρισε και αυτό το μέγιστο χάρισμα, καταξιώνοντας να ονομάσει τον λαό δικά του τέκνα, εφόσον δεν θα αθετούσαν τη χάρη του. Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει ειπωθεί: «εξάλλου είναι λαός μου, υιοί που δεν αθετούν τη διαθήκη». Τους ήλεγχε, όμως, στην αρχή της προφητείας λέγοντας: «υιούς γέννησα και ύψωσα, αυτοί όμως με αθέτησαν».

Ποιος είναι αυτός που έρχεται από την Εδώμ, με κατακόκκινα ιμάτια από τη Βοσόρ; Τόσο ωραίος στη στολή του, που βαδίζει με μεγάλη ισχύ; Εγώ είμαι που ομιλώ για δικαιοσύνη και κρίση σωτηρίας. Γιατί είναι ερυθρά τα ιμάτιά σου, και τα ενδύματά σου σαν εκείνου που πατάει στο πατητήρι; Πάτησα το πατητήρι, και από τα έθνη δεν υπήρχε κανείς μαζί μου, και τους καταπάτησα με τον θυμό μου, και τους συνέτριψα σαν το χώμα, και έχυσα το αίμα τους στη γη, και μόλυνα όλα μου τα ενδύματα. Διότι ήλθε σε αυτούς η ημέρα της ανταποδόσεως, και το έτος της λυτρώσεως είναι παρόν. Και κοίταξα, και δεν υπήρχε βοηθός· και παρατήρησα, και δεν υπήρχε κανείς να συμπαρασταθεί· και τους έσωσε ο βραχίονάς μου, και ο θυμός μου συμπαραστάθηκε. Και τους καταπάτησα με την οργή μου, και τους μέθυσα με τον θυμό μου, και έχυσα το αίμα τους στη γη. Το έλεος του Κυρίου θυμήθηκα, τις αρετές του Κυρίου σε όλα όσα ο Κύριος ανταποδίδει σε εμάς. Ο Κύριος είναι κριτής αγαθός για τον οίκο του Ισραήλ, ενεργεί σε εμάς σύμφωνα με το έλεός Του και σύμφωνα με το πλήθος της δικαιοσύνης Του. Και είπε: Δεν είναι λαός μου; Είναι τέκνα που δεν πρόκειται να αθετήσουν· και έγινε για αυτούς σωτηρία από κάθε θλίψη. Δεν τους έσωσε πρεσβευτής ούτε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος τους έσωσε, επειδή τους αγαπούσε και τους σπλαγχνιζόταν· και αυτός τους λύτρωσε, και τους ανέλαβε, και τους ύψωσε όλες τις ημέρες του αιώνος.

Διότι Εκείνον, τον οποίο εμείς γνωρίζουμε ως βασιλέα της δόξης, πύλες και αμπάρες δεν μπορούν να τον αποκλείσουν. Και «ποιος είναι», λοιπόν, «αυτός ο βασιλεύς της δόξης;». Εκείνες δε οι δυνάμεις που μετέφεραν με τη νεφέλη τον Κύριο απαντούσαν πάλι: Δεν είναι άλλος εκείνος και άλλος τούτος, αλλά αυτός είναι εκείνος, «ο Κύριος των δυνάμεων» και «ο βασιλεύς της δόξης», και μπορεί μεν να εισέλθει και «των θυρών κεκλεισμένων», αλλά δεν το θέλει· τουναντίον, για να πιστέψουν όλοι ότι δεν απέβαλε το σώμα που προσέλαβε, αλλά ότι αναλήφθηκε ενσώματος, «σηκώστε τις πύλες και θα εισέλθει»· διότι έχει ανέλθει με το σώμα, με το οποίο έστησε και το τρόπαιο, με το οποίο θανάτωσε τον θάνατο, με το οποίο συνέτριψε τις πύλες και τις αμπάρες του άδη, έδεσε τον τύραννο, διαρπάξε τα σκεύη του, καταγκρέμισε τη στρωμνή του, και αυτούς που κατείχε από παλιά ως δεσμίους τούς έλυσε και τούς έβγαλε έξω «και έγινε γι' αυτούς σωτηρία από κάθε θλίψη τους· ούτε πρέσβης ούτε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος τούς έσωσε και τούς λύτρωσε, τούς ανέλαβε και τούς ύψωσε όλες τις ημέρες του αιώνος». Και ως βασιλεύς τροπαιούχος, μετά τη νίκη κατά του τυράννου και τη λύτρωση των αιχμαλώτων, αφού κάθισε σε όχημα νεφέλης και επιβιβάστηκε σε αγγελικό άρμα, ανήλθε ήδη, όπως βλέπετε, ως «βασιλεύς της δόξης» και «κύριος των δυνάμεων», δικός μας και απολύτως όλων. «