Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 64:7

4 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου· ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–4 από 4

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
ΤΟΜΟΣ ϛʹ. <Ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν. Διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν, καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς, καὶ ὡς ῥάκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐξεῤῥύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς ὡς χοῦν, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου, καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου, ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾽ ἡμῶν, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.> Ἔδοξε τισὶ τῶν ἐξηγητῶν, καθ᾽ ἑτέραν ἔννοιαν τοῖς προκειμένοις προσβαλεῖν. Ἀναστρέφουσι γὰρ τῶν λέξεων τὴν ἀπόδοσιν, ἤτοι τῶν ἐννοιῶν τὴν δύναμιν, ἵνα τοιοῦτον ᾖ τὸ λεγόμενον· «Ἰδοὺ ἡμεῖς ἡμάρτομεν, ὠργίσθης δὲ σύ.» Οὐ γάρ τοι, φασὶ, παραίτιος αὐτοῖς τοῦ πλημμελεῖν ἡ θεία γέγονεν ὀργή.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΤΟΜΟΣ ΣΤ'. <Ιδού, εσύ οργίστηκες, και εμείς αμαρτήσαμε. Γι' αυτό πλανηθήκαμε, και γίναμε όλοι μας σαν ακάθαρτοι, και κάθε δικαιοσύνη μας έγινε σαν ράκος αποκαθημένης· και πέσαμε σαν τα φύλλα εξαιτίας των ανομιών μας· έτσι, ο άνεμος θα μας παρασύρει σαν χώμα, και δεν υπάρχει κανείς που να επικαλείται το όνομά σου, και που να θυμάται να κρατηθεί από εσένα, διότι απέστρεψας το πρόσωπό σου από εμάς, και μας παρέδωσες εξαιτίας των αμαρτιών μας.> Φάνηκε ορθό σε μερικούς από τους ερμηνευτές να προσεγγίσουν τα προκείμενα με διαφορετική έννοια. Διότι αναστρέφουν την απόδοση των λέξεων, δηλαδή τη δύναμη των εννοιών, ώστε τα λεγόμενα να σημαίνουν το εξής: «Ιδού, εμείς αμαρτήσαμε, και εσύ οργίστηκες.» Επειδή, όπως λένε, η θεία οργή δεν κατέστη η αιτία για να αμαρτήσουν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Ὥσπερ δὲ φύλλα πεπτώκασιν ἐκ φυτοῦ, καὶ οὐδὲν ἀπεικὸς εἰ τοῦτο παθόντες, καὶ διαῤῥιπτεῖσθαι πανταχοῦ προσδοκῶσιν οἱ τάλανες· εὐπαρακόμιστον γὰρ ἐσχήκασι τὴν καρδίαν, καὶ οἷον παντὶ περιφερομένην πνεύματι, καὶ οὐδείς ἐστι παρ᾽ αὐτοῖς ὁ γνησίως ἐπικαλεῖσθαι Θεὸν εἰδὼς, ἤγουν διὰ μνήμης ἔχων, ὅτι χρὴ τῆς πρὸς αὐτὸν οἰκειότητος ἀντιλαβέσθαι νεανικῶς· πεπτώκαμεν δὲ, φασὶ, πρὸς τοῦτο ταλαιπωρίας, «ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾽ ἡμῶν, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.» Οὐ γὰρ ἦν εὐπράξαι τοὺς ἀποστροφὴν ὑπομείναντας τὴν παρὰ Θεοῦ, ἀλλ᾽ ἦν πᾶσά πως ἀνάγκη παντὶ περιπείρεσθαι κακῷ τοὺς ταῖς οὕτω πολλαῖς ἁμαρτίαις κατηχθισμένους. <Καὶ νῦν, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν σὺ εἶ. Ἡμεῖς δὲ πηλὸς, ἔργα τῶν χειρῶν σου πάντες ἡμεῖς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όπως ακριβώς έπεσαν τα φύλλα από το φυτό, και δεν είναι καθόλου παράλογο που, έχοντας πάθει αυτό, προσδοκούν οι ταλαίπωροι να διασκορπιστούν παντού· διότι απέκτησαν καρδιά που εύκολα παρασύρεται, και που περιφέρεται σαν από κάθε άνεμο, και δεν υπάρχει κανείς ανάμεσά τους που να γνωρίζει να επικαλείται γνήσια τον Θεό, δηλαδή να θυμάται ότι πρέπει να προσκολληθεί σθεναρά στην οικειότητα μαζί Του· πέσαμε, λένε, σε αυτό το σημείο ταλαιπωρίας, «διότι απέστρεψας το πρόσωπό σου από εμάς, και μας παρέδωσες εξαιτίας των αμαρτιών μας.» Διότι δεν ήταν δυνατό να ευημερήσουν αυτοί που υπέστησαν την αποστροφή του Θεού, αλλά ήταν απολύτως αναγκαίο να περιπλακούν σε κάθε κακό όσοι ήταν επιβαρυμένοι με τόσο πολλές αμαρτίες. <Και τώρα, Κύριε, Εσύ είσαι ο Πατέρας μας. Εμείς δε είμαστε πηλός, όλοι μας έργα των χεριών σου.>
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν
Καὶ οὐδεὶς ἐν ἡμῖν εἴρηται τοιοῦτος ὡς 〈ἐπικαλεῖσθαι τὸ ὄνομά σου〉 καὶ δυσωπεῖν σε διὰ τῶν προσευχῶν δύνασθαι· οὐδὲ γὰρ ἀντέχεταί τις οὐδ᾽ ἐν μνήμῃ τίθεται τὴν παρὰ σοῦ βοήθειαν. διὸ εὐλόγως 〈ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾽ ἡμῶν〉· πλὴν ὅμως καὶ μετὰ ταῦτά 〈σε πάτερ〉 γινώσκομεν, οὐκ ἀγνοοῦμεν δὲ καὶ ἑαυτοὺς ὡς οὐδὲν διενηνώχαμεν 〈πηλοῦ, οὗ σὺ〉 μόνος 〈πλάστης〉 γέγονας, καὶ ὀστράκου δὲ εὐθραύστου σκεύους κατ᾽ οὐδὲν διαφέρομεν ἄλλοτε ἄλλως ῥηγνύμενοι καὶ συντριβόμενοι. διὸ ἀπιδόντας σε τῇ σαθρότητι τῆς ἡμετέρας ἀσθενείας ἀντιβολοῦμεν νεῖμαι συγγνώμην τοῖς ἡμαρτημένοις ἀνενέγκαντα τῇ μνήμῃ, ὡς σός ποτε 〈λαὸς〉 ἐχρηματίσαμεν καὶ σὴ 〈πόλις〉, ἣ νῦν 〈ἔρημος〉, καὶ σὸν ἁγιαστήριον, τὸ νῦν καθῃρημένον, καὶ ὡς ὁ 〈οἶκος τοῦ ἁγιάσματός σου〉 μεταβέβληται 〈εἰς κατάραν〉 καὶ 〈πυρὶ〉 παραδέδοται ὁ ὑπὸ τῶν 〈πατέρων ἡμῶν εὐλογηθεὶς〉 τόπος, κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον· 〈ἔρημός〉 φησιν 〈ἐγένετο Ἰερουσαλήμ, εἰς ἀφανισμὸν ὁ οἶκος τοῦ ἁγιάσματος ἡμῶν, ὅπου ὕμνησάν σε οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγένετο εἰς καῦσιν πυρός, καὶ πᾶν τὸ ἐπιθυμητὸν ἡμῶν ἐγένετο εἰς ὄνειδος. μὴ ἐπὶ τούτοις ἐγκρατεύσῃ, κύριε, καὶ σιγήσῃς καὶ ταπεινώσῃς ἡμᾶς ἕως σφόδρα〉;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και κανείς ανάμεσά μας δεν έχει αναδειχθεί τέτοιος ώστε να «επικαλείται το όνομά σου» και να μπορεί να σε ικετεύσει δια των προσευχών· διότι κανείς δεν στηρίζεται ούτε φέρνει στη μνήμη του τη δική σου βοήθεια. Γι' αυτό εύλογα «απέστρεψες το πρόσωπό σου από εμάς»· πλην όμως, ακόμη και μετά από αυτά, εμείς αναγνωρίζουμε «εσένα ως πατέρα», και δεν αγνοούμε ούτε τον εαυτό μας, ότι σε τίποτα δεν διαφέρουμε από τον «πηλό, του οποίου εσύ» μόνος έχεις γίνει «πλάστης», και σε τίποτα δεν διαφέρουμε από εύθραυστο πήλινο σκεύος, καθώς άλλοτε με τον έναν και άλλοτε με τον άλλον τρόπο σπάμε και συντριβόμαστε. Γι' αυτό, αφού στρέψεις το βλέμμα σου στη σαθρότητα της δικής μας ασθένειας, σε ικετεύουμε να απονείμεις συγχώρεση για τα αμαρτήματά μας, ανακαλώντας στη μνήμη σου ότι κάποτε ονομαστήκαμε δικός σου «λαός» και δική σου «πόλη», η οποία τώρα είναι «έρημος», και δικό σου αγιαστήριο, το οποίο τώρα είναι κατεδαφισμένο, και πώς ο «οίκος του αγιάσματός σου» έχει μεταβληθεί «σε κατάρα» και έχει παραδοθεί «στη φωτιά» ο τόπος που είχε ευλογηθεί από τους «πατέρες μας». Σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: «Έρημος», λέει, «έγινε η Ιερουσαλήμ, σε αφανισμό οδηγήθηκε ο οίκος του αγιάσματός μας, όπου σε ύμνησαν οι πατέρες μας, έγινε παρανάλωμα του πυρός, και κάθε τι επιθυμητό μας έγινε όνειδος. Μήπως μπροστά σε αυτά θα συγκρατηθείς, Κύριε, και θα σιωπήσεις και θα μας ταπεινώσεις έως εσχάτων;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής Ἀσκητικόν
Ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν.” Μᾶλλον δέ, ἡμεῖς ἡμάρτομεν, καὶ σὺ ὠργίσθης· “διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν, καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς· ὡς ῥάκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐρρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου, καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου. Καὶ ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾽ ἡμῶν, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Καὶ νῦν, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν εἶ σύ· ἡμεῖς δὲ πηλός, ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες. Μὴ ὀργισθῇς ἡμᾶς σφόδρα, καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Καὶ νῦν ἐπίβλεψον ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς· πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος Σιών· ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ἱερουσαλήμ. Εἰς κατάραν ὁ οἶκος τοῦ ἁγίου ἡμῶν, καὶ ἡ δόξα ἣν ηὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγενήθη πυρίκαυστος, καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσε. Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἠνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας, καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς ἕως σφόδρα.” λθʹ. Συνέβη μὲν ταῦτα τυπικῶς τῷ παλαιῷ σου λαῷ, νῦν δὲ εἰς ἡμᾶς ἀληθινῶς πεπλήρωται· “καὶ ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν δαίμοσι, μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν.”
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Ιδού, εσύ οργίστηκες, και εμείς αμαρτήσαμε.» Ή μάλλον, εμείς αμαρτήσαμε, και εσύ οργίστηκες· «γι' αυτό πλανηθήκαμε, και γίναμε όλοι εμείς σαν ακάθαρτοι· σαν ράκος αποκαθημένης έγινε όλη η δικαιοσύνη μας· και πέσαμε σαν τα φύλλα εξαιτίας των ανομιών μας, κι έτσι ο άνεμος θα μας παρασύρει, και δεν υπάρχει κανείς που να επικαλείται το όνομά σου, και που να θυμάται να στηριχθεί επάνω σου. Και απέστρεψες το πρόσωπό σου από εμάς, και μας παρέδωσες εξαιτίας των αμαρτιών μας. Και τώρα, Κύριε, εσύ είσαι ο Πατέρας μας· ενώ εμείς είμαστε πηλός, όλοι μας έργο των χεριών σου. Μην οργιστείς εναντίον μας σφοδρά, και μη θυμάσαι τις αμαρτίες μας διαρκώς. Και τώρα επίβλεψε, διότι όλοι εμείς είμαστε λαός σου· η αγία σου πόλη, η Σιών, έγινε έρημη· σαν έρημος έγινε η Ιερουσαλήμ. Έγινε κατάρα ο άγιος οίκος μας, και η δόξα την οποία ευλόγησαν οι πατέρες μας παραδόθηκε στη φωτιά, και όλα τα ένδοξα κατέρρευσαν. Και απέναντι σε όλα αυτά έδειξες ανοχή, Κύριε, και σιώπησας, και μας ταπείνωσες πάρα πολύ.» λθ΄. Αυτά βέβαια συνέβησαν τυπικώς στον παλαιό σου λαό, ενώ τώρα σε εμάς έχουν εκπληρωθεί αληθινά· «και γίναμε όνειδος στους γείτονές μας τους δαίμονες, περίγελος και χλευασμός σε εκείνους που βρίσκονται γύρω μας.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες