Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 64:9

5 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

μὴ ὀργίζου ὑμῖν σφόδρα καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. καὶ νῦν ἐπίβλεψον, ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–5 από 5

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Μὴ ὀργίζου ἡμῖν σφόδρα, καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Καὶ νῦν ἐπίβλεψον, ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς, πόλις τοῦ Ἁγίου σου.> Παραιτοῦνται σφόδρα τὸ εἰσάπαν ἀπολισθεῖν τῆς πρὸς αὐτὸν οἰκειότητος. Ἐπειδὴ δὲ διὰ πολλὴν ἁμαρτίαν παρηνέχθησαν εἰς τοῦτο, πλέκουσί πως ἀρίστῃ τέχνῃ τὰς λιτάς· οὐ γὰρ ἔχοντες ἐξ ἔργου καὶ ἐξ ἀμωμήτου ζωῆς ἐκδυσωπῆσαι τὸν σώζοντα, ἐφ᾽ ἕτερόν τι βαδίζουσι. Παρακαλοῦσι γὰρ ὡς Δημιουργὸν ποιημάτων ἰδίων θέσθαι τινὰ λόγον, καὶ νεῖμαι φειδῶ τοῖς παρ᾽ αὐτοῦ παρενηνεγμένοις εἰς τὸ εἶναι, καὶ ζῇν. «Πατὴρ γὰρ ἡμῶν κεχρημάτικας,» φησὶν, «ἐσμὲν δὲ ἡμεῖς τῶν σῶν ἔργα χειρῶν. Οὐκοῦν μὴ ὀργίζου ἡμῖν σφόδρα.» Οὐκ ἀγνοοῦσιν, ὅτι προσκεκρούκασιν, ὁμολογοῦσι δὲ μᾶλλον, ὅτι καὶ δίκης ἀξίους ἑαυτοὺς ἀπέφηναν, πεπαρῳνηκότες ἀγρίως εἰς τὸν Υἱόν· διὰ τοῦτο μονονουχὶ κολάζουσι τὴν λιτὴν, καὶ οὐκ ἐλευθέραν παντελῶς ποιοῦνται τὴν πρόσοδον· βραχὺ δέ πως τὴν παῤῥησίαν συστείλαντες, οὐ τὸ μηδὲ ὅλως ὀργίζεσθαι κατ᾽ αὐτῶν αἰτοῦσιν ἐλεεινῶς τὸν Θεὸν, ἀναπλέκεσθαι δὲ μᾶλλον γαληνότητι τὸν θυμόν. Ἄξιοι μὲν γὰρ ὀργῆς ὁμολογουμένως, φησὶν, οἱ τοῖς οὕτως δεινοῖς ἐνισχημένοι κακοῖς, ἀλλὰ τῆς σῆς ἡμερότητος ἄξιον γένοιτο ἂν τὸ κολοβοῦν ἐφ᾽ ἡμῖν, καὶ τὰ ἐκ δικαίας ὀργῆς. «
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Μην οργίζεσαι εναντίον μας υπερβολικά, και μην θυμηθείς τις αμαρτίες μας στον καιρό τους. Και τώρα επίβλεψε, διότι όλοι εμείς είμαστε λαός σου, πόλη του Αγίου σου.» Προσπαθούν πολύ να αποφύγουν την πλήρη έκπτωση από την οικειότητα με αυτόν. Και επειδή εξαιτίας της πολλής τους αμαρτίας παρασύρθηκαν σε αυτό, πλέκουν κάπως με άριστη τέχνη τις ικεσίες τους. Διότι, μη μπορώντας να κατευνάσουν τον Σωτήρα μέσω των έργων και της άμεμπτης ζωής, καταφεύγουν σε κάτι άλλο. Τον παρακαλούν δηλαδή, ως Δημιουργό, να μεριμνήσει κάπως για τα δικά του δημιουργήματα και να δείξει ευσπλαχνία σε αυτούς που έφερε στην ύπαρξη και στη ζωή. «Διότι έχεις ονομαστεί Πατέρας μας», λέει, «και εμείς είμαστε έργα των δικών σου χεριών. Επομένως, μην οργίζεσαι εναντίον μας υπερβολικά.» Δεν αγνοούν ότι έχουν προσκρούσει, αλλά μάλλον ομολογούν ότι κατέστησαν τους εαυτούς τους άξιους τιμωρίας, έχοντας συμπεριφερθεί με άγρια αυθάδεια προς τον Υιό. Γι' αυτόν τον λόγο, σχεδόν περιορίζουν την ικεσία και δεν κάνουν την προσέγγισή τους εντελώς ελεύθερη. Περιορίζοντας κάπως το θάρρος τους, δεν παρακαλούν ικετευτικά τον Θεό να μην οργίζεται καθόλου εναντίον τους, αλλά μάλλον να αναμειγνύεται ο θυμός του με γαλήνη. Διότι, λέει, είναι ομολογουμένως άξιοι οργής αυτοί που έχουν εμπλακεί σε τόσο φοβερά κακά, αλλά θα ήταν άξιο της δικής σου πραότητας το να μετριάσεις για εμάς και τα όσα προέρχονται από τη δίκαιη οργή. «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Ἐν καιρῷ» τοίνυν θλίψεως, φησὶ, «μὴ μνησθῇς τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἐννοῶν ὅτι ὁ λαός σου πάντες ἡμεῖς, καὶ πόλις τοῦ Ἁγίου σου,» τουτέστιν, ἐν ᾗ τὸ σὸν ἁγίασμα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Σε καιρό» λοιπόν θλίψεως, λέει, «μη θυμηθείς τις αμαρτίες μας, αναλογιζόμενος ότι όλοι εμείς είμαστε λαός σου, και πόλη του Αγίου σου», δηλαδή, πόλη στην οποία βρίσκεται το αγίασμά σου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν
Καὶ οὐδεὶς ἐν ἡμῖν εἴρηται τοιοῦτος ὡς 〈ἐπικαλεῖσθαι τὸ ὄνομά σου〉 καὶ δυσωπεῖν σε διὰ τῶν προσευχῶν δύνασθαι· οὐδὲ γὰρ ἀντέχεταί τις οὐδ᾽ ἐν μνήμῃ τίθεται τὴν παρὰ σοῦ βοήθειαν. διὸ εὐλόγως 〈ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾽ ἡμῶν〉· πλὴν ὅμως καὶ μετὰ ταῦτά 〈σε πάτερ〉 γινώσκομεν, οὐκ ἀγνοοῦμεν δὲ καὶ ἑαυτοὺς ὡς οὐδὲν διενηνώχαμεν 〈πηλοῦ, οὗ σὺ〉 μόνος 〈πλάστης〉 γέγονας, καὶ ὀστράκου δὲ εὐθραύστου σκεύους κατ᾽ οὐδὲν διαφέρομεν ἄλλοτε ἄλλως ῥηγνύμενοι καὶ συντριβόμενοι. διὸ ἀπιδόντας σε τῇ σαθρότητι τῆς ἡμετέρας ἀσθενείας ἀντιβολοῦμεν νεῖμαι συγγνώμην τοῖς ἡμαρτημένοις ἀνενέγκαντα τῇ μνήμῃ, ὡς σός ποτε 〈λαὸς〉 ἐχρηματίσαμεν καὶ σὴ 〈πόλις〉, ἣ νῦν 〈ἔρημος〉, καὶ σὸν ἁγιαστήριον, τὸ νῦν καθῃρημένον, καὶ ὡς ὁ 〈οἶκος τοῦ ἁγιάσματός σου〉 μεταβέβληται 〈εἰς κατάραν〉 καὶ 〈πυρὶ〉 παραδέδοται ὁ ὑπὸ τῶν 〈πατέρων ἡμῶν εὐλογηθεὶς〉 τόπος, κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον· 〈ἔρημός〉 φησιν 〈ἐγένετο Ἰερουσαλήμ, εἰς ἀφανισμὸν ὁ οἶκος τοῦ ἁγιάσματος ἡμῶν, ὅπου ὕμνησάν σε οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγένετο εἰς καῦσιν πυρός, καὶ πᾶν τὸ ἐπιθυμητὸν ἡμῶν ἐγένετο εἰς ὄνειδος. μὴ ἐπὶ τούτοις ἐγκρατεύσῃ, κύριε, καὶ σιγήσῃς καὶ ταπεινώσῃς ἡμᾶς ἕως σφόδρα〉;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και κανείς ανάμεσά μας δεν έχει αναδειχθεί τέτοιος ώστε να «επικαλείται το όνομά σου» και να μπορεί να σε ικετεύσει δια των προσευχών· διότι κανείς δεν στηρίζεται ούτε φέρνει στη μνήμη του τη δική σου βοήθεια. Γι' αυτό εύλογα «απέστρεψες το πρόσωπό σου από εμάς»· πλην όμως, ακόμη και μετά από αυτά, εμείς αναγνωρίζουμε «εσένα ως πατέρα», και δεν αγνοούμε ούτε τον εαυτό μας, ότι σε τίποτα δεν διαφέρουμε από τον «πηλό, του οποίου εσύ» μόνος έχεις γίνει «πλάστης», και σε τίποτα δεν διαφέρουμε από εύθραυστο πήλινο σκεύος, καθώς άλλοτε με τον έναν και άλλοτε με τον άλλον τρόπο σπάμε και συντριβόμαστε. Γι' αυτό, αφού στρέψεις το βλέμμα σου στη σαθρότητα της δικής μας ασθένειας, σε ικετεύουμε να απονείμεις συγχώρεση για τα αμαρτήματά μας, ανακαλώντας στη μνήμη σου ότι κάποτε ονομαστήκαμε δικός σου «λαός» και δική σου «πόλη», η οποία τώρα είναι «έρημος», και δικό σου αγιαστήριο, το οποίο τώρα είναι κατεδαφισμένο, και πώς ο «οίκος του αγιάσματός σου» έχει μεταβληθεί «σε κατάρα» και έχει παραδοθεί «στη φωτιά» ο τόπος που είχε ευλογηθεί από τους «πατέρες μας». Σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: «Έρημος», λέει, «έγινε η Ιερουσαλήμ, σε αφανισμό οδηγήθηκε ο οίκος του αγιάσματός μας, όπου σε ύμνησαν οι πατέρες μας, έγινε παρανάλωμα του πυρός, και κάθε τι επιθυμητό μας έγινε όνειδος. Μήπως μπροστά σε αυτά θα συγκρατηθείς, Κύριε, και θα σιωπήσεις και θα μας ταπεινώσεις έως εσχάτων;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος καὶ Μάρτυς Ἀπολογία αʹ ὑπὲρ Χριστιανῶν πρὸς Ἀντωνῖνον τὸν Εὐσεβῆ
Ὅτι οὖν καὶ ἐκπορθηθήσεσθαι ἡ γῆ Ἰουδαίων ἔμελλεν, ἀκούσατε τῶν εἰρημένων ὑπὸ τοῦ προφητικοῦ πνεύματος. εἴρηνται δὲ οἱ λόγοι ὡς ἀπὸ προσώπου λαῶν θαυμαζόντων τὰ γεγενημένα. εἰσὶ δὲ οἵδε· ‘Ἐγενήθη ἔρημος Σιών· ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ἱερουσαλήμ· εἰς κατάραν ὁ οἶκος, τὸ ἅγιον ἡμῶν· καὶ ἡ δόξα ἣν εὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν ἐγενήθη πυρίκαυστος, καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα αὐτῆς συνέπεσε. καὶ ἐπὶ τούτοις ἀνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς σφόδρα.’ καὶ ὅτι ἠρήμωτο Ἱερουσαλήμ, ὡς προείρητο γεγενῆσθαι, πεπεισμένοι ἐστέ, εἴρηται δὲ καὶ περὶ τῆς ἐρημώσεως αὐτῆς καὶ περὶ τοῦ μὴ ἐπιτραπήσεσθαι μηδένα αὐτῶν ἐν αὐτῇ οἰκεῖν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου οὕτως· ‘Ἡ γῆ αὐτῶν ἔρημος· ἔμπροσθεν αὐτῶν οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν αὐτὴν φάγονται,’ ‘καὶ οὐκ ἔσται ἐξ αὐτῶν ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ.’ ὅτι δὲ φυλάσσεται ὑφ’ ὑμῶν ὅπως μηδεὶς ἐν αὐτῇ γένηται καὶ θάνατος κατὰ τοῦ καταλαμβανομένου Ἰουδαίου εἰσιόντος ὥρισται, ἀκριβῶς ἐπίστασθε.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ότι λοιπόν επρόκειτο και να λεηλατηθεί η γη των Ιουδαίων, ακούστε αυτά που ελέχθησαν από το προφητικό πνεύμα. Και τα λόγια αυτά έχουν ειπωθεί σαν από το στόμα λαών που εκπλήσσονται με όσα έχουν συμβεί. Είναι δε τα εξής: «Έγινε έρημος η Σιών, σαν έρημος έγινε η Ιερουσαλήμ. Σε κατάρα μετατράπηκε ο οίκος, το άγιό μας, και η δόξα την οποία ευλόγησαν οι πατέρες μας παραδόθηκε στη φωτιά, και όλα τα ένδοξά της κατέρρευσαν. Και απέναντι σε αυτά έκανες υπομονή, Κύριε, και σιώπησες και μας ταπείνωσες πάρα πολύ». Και ότι η Ιερουσαλήμ είχε ερημωθεί, όπως ακριβώς είχε προφητευθεί ότι θα γίνει, είστε πεπεισμένοι. Έχει δε ειπωθεί και για την ερήμωσή της και για το ότι δεν πρόκειται να επιτραπεί σε κανέναν από αυτούς να κατοικεί μέσα σε αυτήν, μέσω του προφήτη Ησαΐα, ως εξής: «Η γη τους είναι έρημη, μπροστά τους οι εχθροί τους την καταβροχθίζουν» και «δεν θα υπάρχει από αυτούς κανείς που να κατοικεί σε αυτήν». Το ότι, άλλωστε, φρουρείται από εσάς ώστε κανένας τους να μην βρεθεί μέσα σε αυτήν, και ότι έχει οριστεί η ποινή του θανάτου για τον Ιουδαίο που θα συλληφθεί να εισέρχεται, το γνωρίζετε με απόλυτη ακρίβεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Το έργο διαθέτει μόνο κανονικό σύνδεσμο έργου.
Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής Ἀσκητικόν
Ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν.” Μᾶλλον δέ, ἡμεῖς ἡμάρτομεν, καὶ σὺ ὠργίσθης· “διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν, καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς· ὡς ῥάκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐρρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου, καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου. Καὶ ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾽ ἡμῶν, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Καὶ νῦν, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν εἶ σύ· ἡμεῖς δὲ πηλός, ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες. Μὴ ὀργισθῇς ἡμᾶς σφόδρα, καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Καὶ νῦν ἐπίβλεψον ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς· πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος Σιών· ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ἱερουσαλήμ. Εἰς κατάραν ὁ οἶκος τοῦ ἁγίου ἡμῶν, καὶ ἡ δόξα ἣν ηὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγενήθη πυρίκαυστος, καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσε. Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἠνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας, καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς ἕως σφόδρα.” λθʹ. Συνέβη μὲν ταῦτα τυπικῶς τῷ παλαιῷ σου λαῷ, νῦν δὲ εἰς ἡμᾶς ἀληθινῶς πεπλήρωται· “καὶ ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν δαίμοσι, μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν.”
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Ιδού, εσύ οργίστηκες, και εμείς αμαρτήσαμε.» Ή μάλλον, εμείς αμαρτήσαμε, και εσύ οργίστηκες· «γι' αυτό πλανηθήκαμε, και γίναμε όλοι εμείς σαν ακάθαρτοι· σαν ράκος αποκαθημένης έγινε όλη η δικαιοσύνη μας· και πέσαμε σαν τα φύλλα εξαιτίας των ανομιών μας, κι έτσι ο άνεμος θα μας παρασύρει, και δεν υπάρχει κανείς που να επικαλείται το όνομά σου, και που να θυμάται να στηριχθεί επάνω σου. Και απέστρεψες το πρόσωπό σου από εμάς, και μας παρέδωσες εξαιτίας των αμαρτιών μας. Και τώρα, Κύριε, εσύ είσαι ο Πατέρας μας· ενώ εμείς είμαστε πηλός, όλοι μας έργο των χεριών σου. Μην οργιστείς εναντίον μας σφοδρά, και μη θυμάσαι τις αμαρτίες μας διαρκώς. Και τώρα επίβλεψε, διότι όλοι εμείς είμαστε λαός σου· η αγία σου πόλη, η Σιών, έγινε έρημη· σαν έρημος έγινε η Ιερουσαλήμ. Έγινε κατάρα ο άγιος οίκος μας, και η δόξα την οποία ευλόγησαν οι πατέρες μας παραδόθηκε στη φωτιά, και όλα τα ένδοξα κατέρρευσαν. Και απέναντι σε όλα αυτά έδειξες ανοχή, Κύριε, και σιώπησας, και μας ταπείνωσες πάρα πολύ.» λθ΄. Αυτά βέβαια συνέβησαν τυπικώς στον παλαιό σου λαό, ενώ τώρα σε εμάς έχουν εκπληρωθεί αληθινά· «και γίναμε όνειδος στους γείτονές μας τους δαίμονες, περίγελος και χλευασμός σε εκείνους που βρίσκονται γύρω μας.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες