Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 66:13

Λέγοντας δε το «Εκκλίνων», μας δίνει να κατανοήσουμε το εξής: Η μεν οδός και η πορεία του, σύμφωνα με την πρόθεση και την ευδοκία του Πατρός, ήταν προς τους εξ αίματος Ισραηλίτες· είπε άλλωστε ότι «Δεν απεστάλην, παρά μόνο για τα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ.» Επειδή όμως εκείνοι απέρριψαν την πίστη, απέκλινε από αυτούς όπως έχει γραφτεί, και χάρισε στα πλήθη των εθνών την παρηγοριά από τα ιερά νάματα, δηλαδή το ευαγγελικό και σωτήριο κήρυγμα, δια του οποίου κέρδισαν την ειρήνη μαζί του, και δι' αυτού ενώθηκαν με πνευματική οικειότητα με τον Θεό και Πατέρα. <Τα παιδιά τους θα σηκωθούν στους ώμους, και στα γόνατα θα παρηγορηθούν. Όπως παρηγορεί κάποιον η μητέρα του, έτσι και εγώ θα παρηγορήσω εσάς.>

«Και στην Ιερουσαλήμ θα παρηγορηθείτε, και θα δείτε, και θα χαρεί η καρδιά σας, και τα οστά σας θα αναβλαστήσουν σαν χορτάρι. Και θα γίνει γνωστή η γη του Κυρίου σε εκείνους που τον σέβονται.» Μας υπόσχεται την πιο πλουσιοπάροχη παρηγοριά, και την παροχή κάθε προστασίας, ώστε χωρίς κανέναν απολύτως κόπο να μπορούμε να κατορθώνουμε αυτό που είναι αρεστό σε Αυτόν.

«Όπως ακριβώς μία μητέρα παρηγορεί τα δικά της τέκνα, έτσι κι εγώ ο ίδιος ο Κύριος, εφόσον βεβαίως είμαι πατέρας όλων αυτών, θα παρηγορήσω εκείνους που παρηγορούν τους πιο αδύναμους». Όταν αυτά πραγματοποιηθούν με αυτόν τον τρόπο, «θα δείτε», λέει, «και θα χαρεί η καρδιά σας». Τι όμως «θα δείτε», παρά δηλαδή τον Θεό; «Και τα οστά σας θα βλαστήσουν σαν χορτάρι», ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «σαν τη χλόη θα ανθίσουν, και θα γίνει γνωστό το χέρι του Κυρίου σε αυτούς που τον φοβούνται». Και αυτό θα είναι το επιστέγασμα των υποσχέσεων, το: «θα δείτε τον Θεό», γι' αυτό και ο Σωτήρας τούς μακάριζε λέγοντας: «μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά, διότι αυτοί θα δουν τον Θεό». Έτσι λοιπόν «και θα γίνει γνωστό» σε όλους, ότι δεν ήταν χέρι ανθρώπων ούτε ανθρώπινη δύναμη αυτή που ενέργησε τόσο σπουδαία έργα, αλλά αληθινά το «χέρι» του ίδιου του Θεού, το οποίο «θα γίνει γνωστό σε όσους τον φοβούνται». Διότι, έχοντας εγκολπωθεί τον «φόβο» που προέρχεται από τη «σοφία» του Θεού —καθώς «αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου»— θα κατανοήσουν ότι μια τέτοια παράδοξη χάρη δεν θα είχε φτάσει στους ανθρώπους χωρίς το χέρι του Θεού.

Ε΄. Το κακό της αμαρτίας. Ε΄. Το κακό που προξενεί η αμαρτία είναι ότι σε στερεί, αδελφέ, από τις εξαίρετες βοήθειες του Θεού· διότι, όπως ακριβώς μία φιλόστοργη μητέρα αγαπά και φροντίζει από καρδιάς το τέκνο της πάντοτε, έτσι και ο Θεός προνοεί για την ψυχή σου, όταν είναι χωρίς θανάσιμη αμαρτία· «Όπως παρηγορεί κάποιον η μητέρα του, έτσι και εγώ θα σας παρηγορήσω». Αυτός τη βοηθά, την κυβερνά, την κρατά στις αγκάλες του, της γλυκαίνει την καρδιά, της φωτίζει τον νου, της θερμαίνει τη θέληση, και της δίνει μία δραστική δύναμη, για να εργάζεται εύκολα για τη σωτηρία της.